مهرروز

اسلحه

2010-10-27T18:49:00.001+03:30

تلویزیون را روشن میکنم.
از همان اول هم شک داشتم که به تلویزیون نگاه کنم یا نه.
شبکه 2 ( فکر میکنم شبکه فرهنگ)
اخبار ورزشی.
آقای احمدی نژاد و هیات دولت ایران در کشور بولیوی با هیات دولت بولیوی فوتسال بازی کردند و احمدی نژاد پاس گل داد.
تصویر تماشاگرانی را نشان میدهد با لباسهای یک دست. ( احتمالا همین آشخورهای خودمان هستند) به طرز فاجعه آمیزی از این گل شادمانند. یعنی یک گلدان هم اگر این صحنه را میدید متوجه میشد که شادی مصنوعی است.
-----
شبکه 3 ( شبکه جوان یا ورزش )
برنامۀ شوک یا چنین چیزی
آدم ربایان جوان را نشان میدهد که با اسلحه جوانی از نیروی انتظامی را کشتند.
تصویری از یک کودک که توسط آدم ربایان گرفته شده بود و کودک را کتک میزدند.
صدای گریه کردن پسربچه و التماس….

حالم دارد بهم میخورد.
تلویزیون خاموش.
مقصر کیست؟ از همان اول هم نمیخواستم تلویزیون نگاه کنم.
حالم از هرچیز که ربطی به اسلحه دارد بهم میخورد.
از جنگ،
از تفنگ،
از سرباز،
از فرمانده ،
از ارتش،
از سرباز،
از فشنگ،

درست است که هر چیزی روزی میمیرد، ولی حالم از کشتن بهم میخورد.

ثبت در تاریخ

2010-10-09T13:13:00.002+03:30

از امروز زندگی در این هستی با تمام مختصاتش برای من معنایی دیگر دارد. معنایی که گفتن آن و نوشتن از آن بوی دیوانگی میدهد.
این یادداشت را اینجا میگذارم تا ثبت شود در تاریخ و چند و چونش برای خودم باقی میماند.

تولد

2010-09-20T12:42:00.001+04:30

و ساعتها و تقویم و چروک روی پیشانی
که میگویند...
نه...
فریاد سردادند این اطراف
"داری میشوی یک سال سنگینتر"
و سنگین میشود احساس سرشارت
و سنگین گشته آن لبهای خندانت

اگر امروز بیست و چند سال از عمر من بگذشت
همین ماه از طلوعم رفت صدها ماه
همین امروز، هزاران روز از آغاز من بگذشت

شمردن کار سختی نیست
چون تکرار بسیار است
و مردن حس تلخی نیست
چون بسیار میمیرند

طلوعِ تازه دشوار است

آنجایی که بنشستی که بخت آید و دست خسته ات گیرد
ز جا برخاستن سخت است

شروع تازه دشوار است

ولی هر کار دشواری چه شیرین است
شیرین
همچو درمان کردن یک زخم چرکین است

تنهایی

2010-09-10T23:23:00.001+04:30

پیرد مرد! چاق، گردن کلفت و کچل بود. یه ذره مویی هم که داشت رو زده بود با ماشین. موهاش سفید بودن. شلوار جین آبی کم رنگ، پایین پاچه های شلوار رو هم بالا زده بود. کفشای پوتینی قهوه ای. عینکی . با پیراهنی که آستیناش رو ور مالیده بود. یه کیف کوچیک کثیف هم دستش بود که به نظر میرسید توش چیزی غیر از لباس و یه ذره نون نباشه. صدای خیلی سنگین بلندی داشت. از فارسی حرف زدنش معلوم بود که ترکه. ساعت نه و نیمه و مترو هم خلوت ِ خلوت. راست و چپ پیرمرد دو تا نوجون 18 - 19 سالۀ افغانی نشسته بودن. صورتاشون سرخ و سفید بود. پیرمرد با آب و تاب حرف میزد و اونا با اشتیاق گوش میکردن.

پیرمرد: اگه امروز زودتر دیده بودمتون با هم میرفتیم تبریز. اونجا ساخت و ساز زیاده براتون کار هست.

پسر افغانی با شوق فراوان و خنده ای سرشار از شادی: شما خیلی تهران می آین؟

پیرمرد: من زیاد نمیام. از اینجا تا تبریز خیلی راهه. با اتوبوس 13 ساعت با هواپیما یک ساعته. من با اتوبوس میرم همیشه.

پیرمرد خیلی آرام و شمرده حرف میزد. تقریبا تمام حواس همۀ ساکنین این بخش مترو به حرف زدن این سه نفر بود.

پسر افغانی: شما بچه دارین.

معلوم بود که فقط میخواد یه سوالی بپرسه

پیرمرد: نه من بچه ندارم. ولی یه گربه دارم. اسمش ..... .( یادم رفته اسم گربش چی بود) خیلی باوفاس. خیلی خوشکله. وقتی بهش غذا میدی میاد میشینه پاهات رو لیس میزنه. خیلی از آدما باوفاتره. مادرش وقتی دید بهش غذا میدم و اونم خوشحاله، دیگه ولش کرد و رفت.

شادی داشت از توی چشمان پسر افغانی میریخت بیرون. تمام صورتش میخندید.

-------

انسانهایی دور و بر ما هستند، تشنۀ یک سلام و احوال پرسی ساده. هم آن پیرمرد و هم پسر افغانی هر دوی آنها نمونه ای از انسانهای تنها بودند. انسانهایی که جامعه به آنها نگاه نمیکند. ولی وقتی به هم رسیده بودند، آنقدر زیبا شده بودند که همه آنها را نگاه میکردند. مطمئنم پسر افغانی اصلا برایش مهم نبود چه سوالی میپرسد. او تنها ازاین خوشحال بود که یک ایرانی دارد با او مانند یک انسان برخورد میکند و به او میگوید تو را به خانۀ خودم میبرم. و پیرمرد هم که معلوم بود انسان تنهاییست دقیقا همان لذت را میبرد و ما هم از دیدن این صحنه ها کیفور میشدیم.

تازه به تازه، نو به نو

2010-08-31T16:37:00.001+04:30

تازه به تازه نو به نو

این روزها زندگی از رنگ افتاده است. این روزها زندگی رنگارنگ است. این روزها افکارم از شادی سرشار نیست. لبهایم پر از خنده است. لحظه هایم سرد است و اطرفاهم هوا گرم است. دارم ترک میخورم.

دلخواهم، خواب است.

این روزها ناگهان همۀ خوشی ها تمام میشود و سرد. ناگهان نگاهم به گوشه ای دوخته میشود و سپس خنده ای سر می دهم.

ذهنم پر از سوال و ابهام میشود و می ایستد. این روزها دلم نمیخواهد از خواب بیدار شوم. دوستی نوشته بود برای شکنجه آماده میشود. شاید من هم.

گاهی دنبال بهانه های قدیمی شاد بودن میگردم. همه چیز مبهم میشود و دوباره سوالهایم از پس تناقضها چشمک میزنند و می رقصند. دیوانه وار می رقصند. با موسیقی ای پر از سازهای کوبه ای.

همه چیز مرا خسته میکند و همه کس. زود برای من تمام میشوند. هر کس که میگوید فلان کار را بکن و هر کس که میگوید نکن. آن کس که امر میکند و آن کس که نهی میکند. همه مرا خسته میکنند.

راههای بسیار میبینم و جرات تصمیم دارم. اما خسته ام. تا کنون مسیر روشن بود مانند جادۀ هفت باغ. اما اکنون مانند شبگرد کوهنوردی هستم که هزار راه دارد اما هر راهی تاریک است. سر جایم نشسته ام. خوابم گرفته است.

دلم میخواهد بنویسم.

دلم میخواهد بنویسم چون گمان میکنم نوشتن آرامم میکند. گمان میکنم واژه ها از ذهنم خارج میشوند و بر فایلهای کامپیوتری ریخته میشوند و فایل ذخیره میشود و همه چیز فراموش میشود. اما میدانم اینگونه نیست. این پرسیدن و ترسیدن را پایانی نیست.

دلم میخواهد بنویسم چون میدانم این روزها رفتنی است و بعدها خواندن این واژه ها راهنمای من است تا خودم را بشناسم و انسان را.

دلم میخواهد بنویسم چون نوشتن لحظه ها را میگذراند بدون زجر کشیدن، مانند کتاب خواندن و فیلم دیدن.

اما دلم میخواهد بنویسم چون این داستان ذهن من است. ذهنی که هیچ اعتمادی به تصمیمهایش نیست . خطاکار است و دیوانه وار تصمیم میگیرد.

دلم میخواهد بنویسم

دلم میخواهد آنقدر بنویسم که کسی حوصلۀ خواندن آن را نداشته باشد الا خودم. آنقدر بد خط که کسی نتواند بخواند الا خودم. آنقدر بد و زشت بنویسم که همه حالشان از خواندنش به هم بخورد.

دلم میخواهد برای خودم بنویسم . نمیخواهم این سوالهای به هم آمیخته ذهن انسانهای دیگر را آشفته کند. دلم میخواهد برای سادگی خودم بنویسم. خیلی خوشحال میشوم امروز اگر کسی نوشته های من را نخواند.

میخواهم جایی باشم که کسی من را نشناسد ولی من آنها را بشناسم. دلم میخواهد از نو شوم. رفرش شوم. آنقدر حرفها و معادلات به ذهنم ریخته اند همین انسانها که دیگر فرار کردن از آنها کار ساده ای نیست.

چه غلطی کرده اند.

من از کسی متنفر نیستم . من همه را دوست دارم. اما در عجبم از کسانی که من را دوست دارند و بغل دستی من را نه. از کسی که ازمن متنفر است و کس دیگری را دوست دارد تعجب میکنم و او را نمیفهمم. اصلا کارهای آدمها برای من طبیعی نیست. احساس میکنم چاقویی به دست گرفته اند و بر سر صورت خودشان میزنند و خوشحالند که مراقب خودشان هستند.

خودم را رها کرده ام و هر طرفی میدوم. ناگهان دلم میخواهد با کسی باشم و گپ بزنم اما چندی بعد نه. کاتوره ای این سو و آن سو می روم. چون از بیرون به خودم می نگرم تکرار تکرارم و چون سر به تو می برم همه چیز را در تازه شدن می بینم و هیچ چیز تکراری نیست. مگر خوردن و خوابیدن. هر لحظه با لحظه ای دیگر فرق میکند. چگونه این لحظه ها را تاب آورم.

اندکی آرامش میطلبم حتی در فکر کردن. افکار نیامده می روند، ننشسته بر میخیزند، نخوابیده بیدار میشوند، بزرگ نشده میمیرند. تغییر میکنند، تبدیل میشوند. خنده میزنم.، خوابم می برد .. . . . . . .

جمعه 22 مرداد 89 / در قطار کرمان - تهران.

قانون برای همه. در باب نحوۀ پوشش دانشگاهیان

2010-08-26T02:37:00.002+04:30

روز

قانون برای همه. در باب نحوۀ پوشش دانشگاهیان
این خیلی خوبه که دانشگاه و مدیرانش به فکر همۀ ابعاد دانشگاهیان باشن. بنده خودم وقتی دیم قوانین پوششی برای دانشجویان پسر و دختر تعیین شده ، از این حرکت رو به جلو ! خیلی استقبال کردم. چون اصولا دانشگاهیان بی شعورترین و پر دردسرترین قشر جامعه هستند که باید مراقب همه چیز اونا بود، که خدای نکرده جامعه رو به انحراف نکشن.
اما بحث اصلی این است که مسئولین محترم باید همۀ جوانب جامعۀ دانشگاهی رو هم در نظر بگیرن و برای همۀ بخشهای اون قانون وضع کنن. یکی از بخشهای جامعۀ دانشگاهی، گربه های دانشگاه هستند. اصولا نحوۀ زندگی این حیوانات از نوع پوشش گرفته که به صورت عریان در محوطۀ عمومی دانشگاه ظاهر میشوند تا رفتارهای سکسی ای که در ملا عام انجام میدهند اصلا جالب نیست. بنده به شخصه شاهد این بودم که یکی از روزهای شلوغ دانشگاه در ساعتی که شلوغترین ساعت سلف دانشگاه بود، روبروی تریای پسران، دو عدد گربه آنچنان با بی آبرویی با یکدیگر عشق بازی میکردند که همه از تعجب داشتند به آنها نگاه میکردند. به نظر میرسه اگر برای این قشر فرهیخته دانشگاه که در تمامی ساعات در صحن دانشگاه فعال هستند فکری نشود و قانونی مصوب نشود کارهای از وقیحتر هم که دیگر اینجا جای گفتنش نیست دیده خواهد شد.
بخش دیگر کارگران داخل دانشگاه هستند. بنده خودم بارهای شاهد بودم که کارگران دانشگاه با لباسهای زننده مانند شرت هفتی و دیگر هیچ در زمین ورزشی مشغول بازی هستند.
یا کلاغها و قس علی هذا

دارد از یک چیز، چیز دیگری هی میشود پر

2010-08-20T03:15:00.001+04:30

دارد از یک چیز، چیز دیگری هی میشود پر
شعر من از میشود پر، میشود پر

گر که ماشینت هیوندا یا تویوتا یا که بنز است
بی تلاش از دافها، ماتحت ماشین میشود پر

وآنکه دارد وانت آبی هم آخر
پشت ماشینش ز گاو و گوسفندان می شود پر

تا تمامی غذایت از گلویت رفت پایین
فوری از چایی داغی استکانت میشود پر

**

دارد از تردیدها تصمیمهایم میشود پر
از ندانستن ز فردا لحظه هایم میشود پر

صبح، صبحانه، ناهار و خواب و تکرار مکرر
یعنی از دیروزها، امروزهایم میشود پر

میرود گیرد جوانی عاجزانه حق خود را
پاسخ از باطومها، سوراخهایش میشود پر

میدهد مژده که آخر میرسد فصل بهاران
بی گمان از پنبه دانه خواب مردم میشود پر

سوزدم دل. سوزدم دل بهر این ویرانه میهن
دارد از لجاره ها هرجای ایران میشود پر

عاشق کار است بابا! صبح تا شب در خیابان
کم کم از خطچینها، پیشانی او میشود پر

پر شده از بوق و از باند و صدا اینجا و آنجا
یعنی از نام خدا، هر شهر ایران می شود پر

رفته بابایم به کار و رفته بابایش به ساحل
گویی از دارایی ما، جیب آنها میشود پر

آنکه میداند ره و رسم و طریق خایه مالی
از دلار و سکه، جیب همچو چاهش میشود پر

هرکه میداند حقیقتها و وجدانی ندارد
با دو تا وعده ،دهان نکته دانش میشود پر

وآنکه میداند حقیقت ها و پروایی ندارد
با دو تا بطری، فلانجا و فلانش میشود پر

دارد از یک چیز، چیز دیگری هی میشود پر
شعر من هم همچنان از میشود پر، میشود پر

موسیقی ای که حرام میشود

2010-08-18T16:18:00.001+04:30

جایی به نقل از وبلاگ حسین زمان خواندم، علت حرام شدن موسیقی در اسلام ورود آن به دربار پادشاهان بوده و موسیقیدانها برای اینکه درآمدی داشته باشند برای دربار شاهان موسیقی می ساخته اند. و سپس نتیجه گرفته بود، در این صورت موسیقی به خودی خود حرام نیست و نوع استفاده از آن باعث میشود تا حرام شود.

چنین نوع استدلال و برخوردی در دین اسلام و آنچه گفته اند و شنیده ایم، برخورد تازه ای نیست. اگر اشتباه نکرده باشم در جایی خوانده بودم که حرام کردن استفاده از مشروبات الکلی هم به علت استفادۀ بی رویۀ اعراب بوده. اگر این روایتهای تاریخی حقیقت داشته باشند، بیشتر به معنای پاک کردن صورت مسئله است تا یافتن راهی تازه برای آن که معنای پاک کردن صورت مسئله هم در همه جا مشخص است.

اما آنچه باعث تعجب است، استقبال برخی افراد از شنیدن چنین استدلالهایی است. مثلا آقای زمان حتما خوشحال بوده اند که موسیقی به این دلیل حرام شده بوده و بخودی خود حرام نیست. در این صورت مجوزی شرعی برای فعالیت در عرصۀ موسیقی یافته اند. اما باید از آقای زمان و همۀ کسانی که این چنین می اندیشند پرسید امروز معیار شما برای حرام بودن موسیقی چیست؟ آیا امروز هم موسیقی را در دربار ظالمان و کافران و .... به کار نمیگرند؟ آیا به نظر شما چنین استدلالی منطقی است که از شنیدن آن خوشحال می شوید؟

خانواده…؟

2010-08-15T12:50:00.001+04:30

قطار کرمان فارغ از همۀ مشکلاتی مثل سر و صدای زیاد، درب و داغونی واگنها و فلان و فلانی که داره باز هم اینکه شش نفر آدم به صورت اتفاقی کنار هم قرار میگیرن تجربه های جالبی رو بوجود میاره. مخصوصا برای کسی که دنبال این تجربه ها باشه. وگرنه میشه ساکت یه گوشه نشست و اینقدر به چهرۀ بقیه زل زد و وقتی نگاهتون توی همدیگه گره خورد سرت رو پایین انداخت یا نگاهت رو دزدید که برسی به تهران.
توی این سفر به سمت کرمان یک جوان 30 ساله توی کوپۀ ما بود. چاق، سیاه، قد بلند. لبهای درشت و سیاه، عینکی، موبهای کم پشت و کوتاه، چشمانی گود افتاده، سری که به پایین خم شده بود و کمری قوز. شلوار جین آبی، و سندل. خلاصه اینکه این بندۀ خدا خیلی اهل صحبت و اینا نبود که بعد از تلاشهای فراوان تونستم به بهانۀ شامی که بیا با هم بخوریم سر صحبت رو باز کنم. القصه که این بنده خدا اهل بم بود اما کرمان زندگی میکرد. فارغ التحصیل رشتۀ معماری از دانشگاه سوره واحد تبریز. تمام خانواده اش رو توی زلزلۀ بم از دست داده بود. به غیر از دو برادرش که یکیشون ازدواج کرده بود و یکی دیگه هم مثل خودش اون موقع بم نبوده. خیلی صحبت کردیم. انگار انتظار میکشید یکی پیدا بشه باهاش حرف بزنه. خیلی داغون شده بود و افسردگی تو تک تک حرکات، حالات صورتش ، حرف زدنش، نگاهش دیده میشد. واقعا صحنۀ نگران کننده ایه وقتی میبینی یک انسان با استعداد به خاطر اتفاقی که هیچ نقشی در بوجود آوردنش نداره اینجوری نابود میشه.

با خودم فکر میکردم که جلوی از دست دادن انسانها یا جلوی زلزله رو که نمیشه گرفت. پس راه حل چیست؟ انسانها در روابط خانوادگی آنچان وابستۀ وجود همدیگه میشن که از دست دادن یک نفر میتونه ضربۀ غیر قابل برگشتی رو به اعضای خانوادش بزنه. باید جست و جو کرد خانواده چه دارد که اینگونه ما را به خودش وابسته میکند و آیا این نوع از روابط خانوادگی که علی رغم تمام موهبتها، خوبی ها و شادی آفرینیهایش میتواند باعث نابود شدن زندگی ما شود مفید هستند و یا نیازمند تغییر می باشند.

شاید بگویید که لازم است در نوع نگاهمان به مرگ تغییراتی ایجاد کنیم. با این تغییر موافقم اما فکر نمیکنم این تغییر راه حل مشکلی باشد که گفتم.

امروز صبح یکی از دوستان تماس گرفت و خبر مرگ پدرش را به ما داد. یادم هست که سال پیش هم یکی دوستان کرمانی، مادرش مرده بود و من هر چه تلاش کردم که با او تماس بگیرم، اصلا نشد که نشد. نمیدانستم چه باید بگویم. مردن اتفاق نگران کننده ایست اما طبیعی. از مردن یک نفر باید همانقدر ناراحت شد که از افتادن یک سیب از درخت...

ای بهاران! گر چنین آیی... نیا!

2010-08-05T03:38:00.003+04:30

ای بهاران! غنچه هامان انتظارت میکشند
ساقه های زرد سبزه انتظارت میکشند

زیر صد من برف سرد ترس میلرزند، لیک…
ریشه هاشان زیر خاک همچون شجر قد میکشند

گل، چمن، باران، شکوفه، اینچنین…
کودکان روی بخار شیشه نقشت میکشند

**
ای بهاران! مادرم گوید زمستان رفتنی است
سایه های سرد تاریخی که گردن میکشند…

گویدم آمد بهار و لیک بعد از آن چه شد؟
باغبان فصل سرما را هم اول میکُشند

گرگها کردند بر تن جامۀ چوپانی و …
بره های گله را آهسته تک تک میکشند

بلبلی عزم سفر میکرد و سروی وعده دادش از بهار
بی خبر زانکه نوای شاد بلبل را سراسر میکشند

شعر، شاعر، عدل، عادل، مردی و مردانگی
باج گیران خران آخر بهار نوجوان را میکشند

**

ای بهاران! ای بهاران! گر چنین آیی… نیا
فصل سرما، زیر کرسی، چایی داغ حال میده

نوریِ رفتنی

2010-08-04T00:45:00.001+04:30

همه جا از این صحبت میکنند که نوری رفت و از این رفتن ناراحتند. راستش من اصلا از مردن نوری ناراحت نبودم. دلیلی نداشت. همه میروند. اما وقتی از تلویزیون آخرین اجرایش را دیدم واقعا ناراحت شدم. نه از اینکه مرده از اینکه چقدر حال بدی داشت. مطمئنم که روزهای آخر خیلی زجر کشیده. دیگر چهره اش آن صفای گذشته را نداشت. اینکه یک بار خبر مرگش پخش شد و دوباره تکذیب شد و بعد از دو هفته گفتند که مرده، نشان میدهد که واقعا روزهای سختی را گذرانده.

امروز نه تنها از رفتن نوری ناراحت نیستم که خوشحالم. من خوشحالم که نوری مرد. نوری خلاص شد. نوریِ عاشق ایران شاید طاقت شنیدن و دیدن این روزها را نداشت. طاقت دیدن اینکه دیگر امروز شنیدن آهنگ “ای ایران ایران” اشک شوق بر چشمانمان جاری نمیکند که اشک حسرت می رویاند.

روستا

2010-08-01T01:23:00.001+04:30

اصلا نمیشه گوغر رفت و در مورد روستا چیزی ننوشت. گوغر روستای پدریه منه. اصلا پدری که نه روستای خود منه. اونجوری که توی کتابهای تاریخی اومده من چند ماهی از ماههای اول زندگیم رو گوغر بودم. توی روستا همه چیز صافه. آدما، حیوونا، آب، هوا، آسمون، آفتاب… . آسمونش آبیه خالصه، آفتابش چنان میسوزونه که انگار چسبیده به پوستت، سایه اش این قدر خنکه که انگار نه انگار تا الآن داشتی تو آفتاب میسوختی. هیجی پارازیت نداره. اصلا فکر نمیکنم کسی بفهمه پارازیت یعنی چی؟!! همه چی خالصه خالصه مخصوصا خواب. خواب خیلی میچسبه. ولی خوب متاسفانه اجازه نمیدن خیلی بخوابی. چون در اونصورت آدم بی مصرفی هستی.
دغدغه های آدمهای روستا همیشه برای من جالب بوده. عمۀ بنده نگرانه که بعضی از مرغاش رو که با چوب توی کمرشون زده حالشون خوب نیست و تخماشون رو بدون پوست بیرون میندازن ( تو اصطلاح خودش میگه شل انداز میکنن) یا مثلا بابابزرگ کلا از اوضاع آب نگرانه. یا اینکه مثلا گرازها زیاد شدن و سیب زمینیها رو میخورن. به نظر میرسه با همۀ این نگرانی های جدی ای! که دارن خیالشون خیلی راحته. مثلا پیرمردهایی که درب مغازه نشستن خیلی راحت و بی دغدغه به نظر میرسن.
حوصلۀ زیاد نوشتن ندارم. قبلا هم در مورد خونۀ بابابزرگ و اوصافش یه چیزایی اینجا نوشتم که میتونین بخونین. فقط میخواستم ارادتم رو به این خطه پدری نشون داده باشم.

همون شب

2010-07-31T22:39:00.001+04:30

همون شبی بود که قرار بود جشن نیمۀ شعبان باشه. یعنی همون شبی که من در چند سال اخیر معمولا اون شب رو توی اتوبوس بودم. و سالهای قبل از چند سال اخیر معمولا توی خیابونایی بودم که خیلی شلوغ بودن و همه جا چسبناک شده بود و کف خیابونا سفید بود از لیوان و بالای خیابونا رنگارنگ. یعنی همون شبایی که هر وقت از تلویزیون خیابونای تهرون رو نشون میداد میگفتم عجب حالی میده تهرون باشی. همون شبی که توی چند سال اخیر، یعنی همون سالهایی که توی اون شبش معمولا توی اتوبوس بودم، وقتی شبهای بعدش توی کوچه پس کوچه های تهرانش قدم میزدم سقف همۀ کوچه ها پر از زرورقای زرد و سفید بود.
آره همون شب بود که بالاخره من تهرون بودم. شال و کلاه کردیم. بریم که امشب همه جا شلوغه. بریم که امشب همه جا چراغونیه، همه توی خیابونان. بزن و برقصه. بالاخره جمهوری اسلامی این یه شب رو که دیگه طاقت میاره. با ماشین رفتیم بیرون، خیلی خبری نبود. خیابونا شلوغ بود و ترافیک ولی کسی خندۀ آنچنانی نداشت. فقط یه جا شربت میدادن. پارک ملت عین همیشه بود. یعنی همونقدری که همیشه شلوغ بود. اصلا انگار نه انگار. مردم توی پارک جلوی ال سی دی بزرگ نمیدونم داشتن چه کوفتی نگاه میکردن. من کلا تعجب کرده بودم. یعنی تلویزیون قبلا دروغ نشون میداد یا مردم دیگه نا امید شدن؟!!! گفتیم شاید اینجا این شکلیه اینا بالا شهرین بریم یه جای دیگه ولی هرجا رفتیم همین خبر بود….
حالا اگه یکی میگه ما رفتیم شلوغ بود و عین سالهای قبل بود اینا چیزاییه که من دیدم

شعر فرا نو – اکبر اکسیر

2010-07-25T21:17:00.001+04:30

دیروز در یک اتفاق جالب با شاعری جالبتر از جالب آشنا شدم. شاعری با سبکی که خودش نام آن را “فرا نو” گذاشته است. شعری که ساختار شعر سپید دارد اما مانند شعر سپید پیچیده نیست. واژه های ساده و عامه فهم*. شعرهایی طنز با کنایه های بسیار لطیف و زیبا. اکبر اکسیر ، شاعر ترک آستارایی که نام زنش ملیحه است و ملیحه اش حضور پررنگی در اشعارش دارد. وقتی خودش شعرهایش را با فارسی ترکی شده اش میخواند بسیار شنیدنی تر بود، اما مطمئن هستم که کارهایش همین طوری هم حسابی خواندنیست.

نمونه هایی از اشعار اکسیر را که توی وبلاگها و سایتها پیدا کردم برای نمونه میگذارم و مطمئنم که در اسرع وقت مجموعه اشعارش رو خواهم خرید.

کانسر

مادر شیر بود
دیر کرد
از اتاق عمل که برگشت
پستان حذف شد
از شیمی درمانی که آمد، موی سر
جراح معتقد بود
در ادبیات ما
زلف و پستان واژه های ممنوعه است
مادر واقعا ً شعر بود ...

هدایت

بفرمائید بنشینید صندلی عزیز
لطفا ورق بزنید بخوانید
کتاب محترم !
صادق باشید تا بگویم
تنها این عینک
این عصا
بوف کور را هدایت نکرده است !

نمونه

باور کنید من نمونه ام
دوست و دشمن اقرار می کنند که من نمونه ام
ملیحه هم اقرا میکنم که من نمونه ام
اول باور نمیکردم من نمونه ام
حالا باور میکنم من نمونه ام
لطفا قبل از ساعت 8
مرا تحویل آزمایشگاه بدهید

در ترمینال آزادی

از اتوبوس که پیاده شدیم
ماشینی آن قدر بوق زد
که خواهرم عروس شد !
پدر مکانیکم زیر ماشین رفت
برادرم که از پارک در آمده بود
-پدرم را در آورد
مادر یک ریز می پرسید :
آیا کلاق های تهران هم فارسی گارگار می کنند ؟!
کنار دکه ، همشهری
حرف های شیرینِ عبادی - سیاسی داشت
خود را به آخر برج رساندم
آزادی چقدر گشاد شده بود !!

پداگوژی

بهزیستی نوشته بود:
شیر مادر ، مهر مادر ، جانشین ندارد.
شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم.
اما ، هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه می گفت:
گوساله ، بتمرگ!!

اطلاعیه

به گزارش انستیتو پاستور
مردان خیابانی بر دو دسته اند :
مردان دست اول ، مردان یک لقمه نان ، مردان کار
مردان دست دوم ، مردان بوق و کلینکس ، مردان هار
به اطلاع اهالی شریف می رساند
سگ حیوان نجیبی است
امان از دست دومی های پدر سگ !

لطفا بروید بمیرید

2010-07-24T03:28:00.001+04:30

زندگی در دنیای مجازی تجربه های جالبی با خودش به همراه داره. فیس بوک، توییتر، فرندفید، اورکات، مسنجر، بادو و گوگل ریدر و … . اگه با این ابزارها و جامعه های مجازی کار کرده باشید و چند وقتی اونها رو تماشا کرده باشید کاملا متوجه میشید که این جوامع مجازی فرهنگ خاص خودشون رو دارن. مثلا فرهنگ فیس بوکی ها با فرهنگ گودری ها خیلی فرق میکنه. و خوب این فرهنگها به شدت روی روابط غیر مجازی انسانها هم تاثیر میزاره که البته الآن نمیخوام در این مورد بنویسم. چیزی که میخوام در موردش صحبت کنم فضای موجود در گودره یعنی همون گوگل ریدر.

ساکنین گوگل ریدر به شکل کاملا محسوسی در مورد خدا و دین و زندگی نظرات خاصی دارن. نظراتی که بیشتر نزدیک به مادی گراهاست. فعلا مهم نیس که این دیدگاه خوبه یابد. اما اون چیزی که به شدت در محتوای تولید و منتشر شده توی این فضای مجازی خودنمایی میکنه یادآوری مرگ و ایجاد حس ناامیدیه. ایجاد این حس که زندگی جریانی خسته کننده و کسالت آور است. بیشتر به نظر میرسه که این افراد به شکل جدی ای در حال ترویج مرگ اند. به نظر من این افراد باید هر چه سریعتر به هدف اصلیشون یعنی مردن برسن و ما رو هم راحت کنن. حتی کسانی که عکسها و مطالب زیبا به اشتراک میزارن وقتی کامنتها و نوتهای کنار این موارد رو میخونی، یک حسرتی در حرفاشون وجود داره. مسلما شرایط زندگی در ایران در ایجاد شدن این نظرات بی تاثیر نیست، اما مشخصا این نظرات و این برخورد هم راه به جایی نمیبرد.

بنده همینجا به همۀ کسانی که زندگی را کسالت آور و خسته کننده می پندارند توصیه میکنم هرچه سریعتر بروند و بمیرند. تا هم ما از دست آنها راحت شویم و هم آنها از دست زندگی خودشان.

چه کنم؟

2010-07-23T05:20:00.001+04:30

مانده ام پشت دوراهی هله یاران چه کنم؟	حال من رو به خرابی، هله یاران چه کنم؟
**
به یکی راه دوصد باغ گل و نسترن است	لیک مرغان به قفس اندر و نالان، چه کنم؟
باغ و بستان همه سبز است، ولی میوۀ آن	تلخ چون زهرهلاهل، زرد و بی جان، چه کنم؟
مردم از آب شنیدند یکی افسانه	شده گندآب چو شربت، همه عطشان، چه کنم؟
بلبل آواز نخواند مگر آهنگ غمین	شده موسیقی من نعرۀ زاغان چه کنم؟
باغبان داس زند بر کمر یاس و منم	خفته در بستر و غافل ز کناران چه کنم؟

هک میکنم و حک میکنم. پس هستم

2010-07-22T03:23:00.001+04:30

همیشه وقت داری تصمیمهای تازه بگیری. من هم تصمیم گرفتم وبلاگم رو هک کنم. تا نشون بدم که هنوز هستم. زمانی بود که هر روز تو وبلاگم چیزی مینوشتم و حالا زمانی شده که هر ماه شاید یک پست بنویسم.
ولی خوب تصمیم گرفتم وبلاگم رو هک کنم و بیشتر توی وبلاگم حک کنم. من وبلاگم رو هک میکنم و شروع میکنم به حک کردن توی مهرروز. شاید همین روزها اسمش رو هم عوض کنم و اسم جدید بزارم.
سعی میکنم هر روز مطلبی بنویسم تازه، از اتفاقاتی که افتاده و از اتفاقاتی که دوست داشتم بیافته. از اتفاقاتی که نیافتاده و از اون هایی که دوست نداشتم بیافتن و …

*****
همۀ ما چیزهای زیادی برای مخفی کردن داریم. یعنی چیزهایی که دوست نداریم بقیه از اونها با خبر بشن. اما من چند صباحی است ( نزدیک به یک سال ) به این نتیجه رسیدم که هر چه این موارد کمتر بشن زندگی راحت تر و آرومتر و لذتبخشتره. زندگی بی پرده و آزاد و راحت. شاید تنها مورد قابل تامل این نوع نگرش جاهایی که پای جون آدم در میون باشه. چون نمیخوام حرفای نشدنی بزنم این مورد رو تاحدی قبول کردم ولی فکرهای نشدنی که میشه کرد….

من که در تنگ برای تو تماشا دارم
با چه رویی بنویسم غم دریا دارم؟

"فاضل نظری"

خودکشی ابرها

2010-07-01T01:57:00.001+04:30

ابرها دوان دوان به بالای شهر رسیدند. هوا خیلی گرم بود، خورشید بر سرشان میتابید و شرشر عرق میریختند. حسابی از دست زمین و زمینیان شاکی بودند:
- چرا هر وقت بر ما سخت میگیرد آفتاب، اینها خوشحالند؟؟؟

نفرت از چهره شان میبارید. عرق میریختند و عصبانی تر میشدند و سرشان را بر صخره های کوه می کوبیدند. بوی گند عرق تمام وجودشان را فرا گرفته بود. بعضی وقتها آنقدر عصبانی می شدند که با یکدیگر دعوا میکردند. کتکاری میکردند. سر اینکه چه کسی زیر سایۀ دیگری باشد با هم میجنگیدند و صدای کارزار جنگشان کودکان زمین را میترساند و عرق و خون میدان بر زمین سنگینتر می بارید و انسانها شادمان تر میشدند. و چون شب میشد، از سرنوشت خود ناله میکرند و اشک میریختند. گمان میکردند که بدبختترینِ موجودات هستند.

چند وقتی است ابرها سری به شهر ما نزده اند. گویا تصمیم تازه این گرفته اند.
بادهای دیروز فریاد میزدند که ابرهای خودکشی کرده اند.

سر به سر دلش میگذارد.

2010-06-20T22:39:00.001+04:30

نگاهش را به نگاهی گره میزند.
دلش میریزد.
دارد سر به سر دلش میگذارد.

باران – سبک تازه

2010-06-18T13:24:00.001+04:30

سرم را بالا می گیرم که باران ببارد ! کسی خیس نمیشود وقتی همه چتر دارند روی سرشان شلوغ است ابرها دیگر این طرفها سری نمیزنند. سرم را بالا میگیرم که باران ببارد بر چشمانم خیس شده اند از اشک یا باران؟!! تنها ابرها هستند که می دانند دارم اشک میریزم.

حرفهایی برای نگفتن

2010-05-31T14:13:00.002+04:30

هر چه از عمر این وبلاگ گذشت، روند نوشتن من در آن کندتر و کندتر شد. و اکنون می اندیشم که چرا؟
حرفهای برای گفتنم کمتر شده است؟
گوشهای برای شنیدن کر شده اند؟
حوصله ام برای گفتن سر آمده است؟
تنبلی میکنم؟
……
نه
حرفهای برای نگفتنم زیاد شده اند و چون سدی راه را بر گفتنی ها بسته اند.

نیمه شب نامه – سبک تازه

2010-04-25T16:25:00.001+04:30

به گوشم میرسد صدای تیک تیک ساعت دو و نیم است. تنها روشنایی اتاق از لامپهای بیرون است که داخل می آید از پنجره ها را بسته ایم که سردمان نشود. نمی برد خوابم می آید ولی گرسنه ام. روی میز است شیرکاکائو و خرما را برای صبحانه داده اند. سر پاکت شیرکاکائو را بریدم از این زندگی، تکراری نباشد بهتر است بخوابم. شیرکاکائو را سر کشیدم خمیازه ای. حالم را به هم میزند این معادلات ذنیا را باید عوض کنم گوشی موبایم را که شده خراب اوضاع جهان از اول سال 89، سال صبر و فشار. گرفته خوابم می آید صدای تیک تیک ساعت شش باید برخیزم از خواب، خواب می آورد، این را همه می گویند کسان بهشت با حور خوش است….

خانۀ پدربزرگ – قسمت اول

2010-04-08T13:04:00.001+04:30

از درب چوبی دو لنگی خانه که وارد میشوی، راهروی کوچکی را باید بگذری که سمت چپت درب طویله است و بوی پشکل گوسفندان این منطقه را پر کرده، دیوارها خشت و گلی و ورودی راهرو به اندازۀ نیم متر سقف دارد. جلوتر می آیی و به حیات خانه میرسی. دور تا دور دیوارهای خشت و گلی. حیات خانه شیب دارد. باغچه، وسط حیات است. دور تا دور باغچه سنگ چین است و هر چه جلوتر بروی ارتفاع سنگچین بیشتر و بیشتر میشود. در آخر ارتفاع سنگچین به یک و نیم متر میرسد. هنوز در سایه های باغچه برف است. درخت بزرگی وسط باغچه قد کشیده، اصلا این درخت نماد خانۀ بابابزرگ است. خیلی بزرگ است. قد درخت از خانه هم بلندتر شده. خیلی بلند. تنه اش از من هم چاقتر است. درخت بادام . چند درخت سیب هم کنار بادام در آمده مثل نوچه های یه لات که دور برش میچرخن. روبروی همان طویله کاهدان است. البته درب کاهدانها به باغچه باز میشود. بعضی وقتها گوسفندها هم داخل کاهدان میروند و حالی میکنند. کاهدان دو تا در دارد، دو تا در دولنگی، البته لنگهای کوچیکی دارن. کنار کاهدانها، کنج حیاط، دستشویی ساخته شده. آخر آخر دستشویی هم یک جعبۀ دو متر در یک متر با ارتفاع تریبا 30 سانته که مثل یک خانۀ کوچک، بغلش یه در داره . در حقیقت هم خانه ایست. خانۀ مرغ ها. شبها آنها را به زور داخل خانه میکنند. یعنی خودشان میروند و کافی است تا ننجان درب را روی آنها ببندد. خوب اگر درش را نبندد شب از سرما میمیرند. بماند که خطر روباه و سگ هم هست. از در دستشویی که بیرون بیایی باید کنار باغچه به راه بیافتی. شیب به سمت بالا. هر لحظه ارتفاعت از کف باغچه بیشتر میشود. گاو وسط باغچه است و با آرامی دارد علف میخورد. بالای خانه اتاقها هستند. یک، دو، سه ، چهار اتاق. از سمت چپ، اولی آشپزخانه، دومی نشیمن، سومی اتاق اضافی، چهارمی انباری. اتاقها به هم راه ندارند. البته اتاق نشیمن به اتاق دیگری راه دارد. اتاقها به ترتیب کنار هم هستند. دیوارها کاه گلی. درب آشپزخانه و انباری چوبی، درب نشیمن آهنی و درب اتاق دیگر هم آهنی. عرض دیوارها نزدیک یک متر است. اتاق نشیمن یک پنجره دارد که تنها پنجرۀ خانه است. وارد اتاق نشیمن که میشوی. دیوارها گچی هستند و نم باران کچها را زرد کرده . طاقچه ها توی دیوار تعبیه شده اند. انتهای اتاق دو طاقچه است. که بین دو طاقچه عکس امام خمینی چسبانده شده، نه! منگنه شده. داخل طاقچه ها، ساعت، سبزه، نمک پاش، ناخونگیر، تخم مرغ رنگ کردۀ شب عید، آیینه، چند تا شانه، عینک، کلاه، قرآن، رادیوی بابابزرگ، دستمال کاغذی... . کف خانه فرش پوش است. فرشهای پر رنگ دستباف. فرشهای قرمز، قالیهای کلفتی که همه را ننجان دوخته. بله همان قالی کرمانی. قالی دو گرۀ کرمانی. چراغ نفتی هم که یک سینی بزرگ زیر آن است، مثل همیشه روشن است و کتری روی آن، از لولۀ کتری بخاری بیرون میزند. جای پدربزرگ مشخص است و متکای بابابزرگ هم سر جایش. متکای لوله ای صورتی با گلهای پررنگ و یک رو کش سفید لوله ای. که دو سر متکا از آن بیرون است. تلویزیون سیاه و سفید روی میز 30 سانتی آبی. داخل میز هم آت و آشغالهای زیادی هست. سقف خانه چوبی . چوب چنار، شاید 15 تا چون چنار کنار هم. کلا سقف همه جا چوبی است. شب عید است و پسرها در خانه جمع اند. همه دور تا دور اتاق نشسته اند و پدربزرگ کنار چراغ نفتی است. چایی میریزد و پیپ میکشد. شیشه های در اتاق عرق کرده. هوای بیرون این قدر سرد است که باید بیشترین فشار دستشویی را داشته باشی تا بیرون رفتن منطقی باشد. شبها آب یخ میزند. جلوی آشپزخانه، لبۀ حوض یک بشکه است که با حلبی ساخته اند. پایین آن یک شیر . آب چاه را داخل این بشکه میریزند و برای شست و شو استفاده میکنند.آب اضافی هم میرود داخل باغچه. اما آب خوردن را از چاه بر نمی دارند. آب خوردن، آب چشمه است. تا چشمه، بری و برگردی، نیم ساعتی طول میکشد. پسرها دباله به دست به چشمه میروند و تا میتوانند دباله پر میکنند. چون اگر آب بخواهیم باز هم خودشان باید آب بیاورند. همه دور تا دور اتاق نشسته اند. سفرۀ هفت سین آماده شده . ما هم آماده ایم. سال نو میشود و همه صلوات و دست و روبوسی. تقریبا همه همدیگر را بوس میکنند. میگن باید تخم مرغ عید روی آیینه شروع به چرخیدن بکنه. یا اینکه ماهی تند تند توی آب بچرخه. بابابزرگ سریعا عیدی را وصول میکند. همه شادند. کنار سفره همه فشرده نشسته ایم. اتاق تقریبا سه در چهار است. خوب جا کم می آوریم. باید بعضی ها دو زانو بنشینند. یک شبکه دارد تلویزیون آن هم شبکه یک. والسلام. البته رادیوی بابابزرگ هست، با باطری قلمی، از این کلفتها، کار میکند. همۀ موجها را هم میگیرد. بابابزرگ بعضی وقتها کلاهش را بر میدارد ولی کلا با کلاه است. ننجان ( همون مادربزرگ) همیشه چارقد سفید دارد و یه لباس بلند، گل گلی. به چارقدش هم سوزن قفلی یه چندتایی وصل هست. خوب نیاز میشود حتما. ننجان بلند میشود و به آشپزخانه میرود، عروسها هم دنبال سر ننجان. غذا آماده.

نفت چراغ دارد تمام میشود، پسرها باید از بشکۀ ته باغچه کنار هیزمها نفت بیاروند. راستی کنار بشکه یک تنور هم هست.

وقت خواب. باید از اتاق کناری تشکها را بیاوریم. چراغ نفتی اتاق کناری را هم روشن میکنند. تا عده ای آنجا بخوابند. برای همه جا نیست. همه فشرده کنار هم. برای ما تشکهای کوچک آوردند. خیلی سخت خوابمان میبرد. ولی خوب .. . وای از آن شبی که نصفه شب جیش داشته باشی. باید بیدار شویم بیرون برویم. اول اینکه کلی لباس باید بپوشم. بابا که حتما بیدار میشود و کلاه و اینها میدهد. مامان هم بعضی وقتها بیدار میشود. در را اینقدر محکم میبندند که اگر باز کنی تقریبا همه بیدار میشوند. در که باز شد. مطمئنم که ننجان و بابابزرگ بیدار میشوند ، چون وقتی برگردم ننجان یا بابابزرگ میگویند: "در رو محکم ببند، برٍم(با تشدید روی "ر")!" آسمان پر از ستاره است. حتی کسی که اسم راه شیری هم به گوشش نخورده باشد اگر به آسمان نگاه کند میگوید اینجا چرا شیر ریخته. لبۀ باغچه وسوسه کننده است. شاید همینجا کار را تمام کنم. تا دستشویی راه زیاد است. ولی خوب بعضی وقتها به دستشویی هم سری میزنم. بالای درب دستشویی یک زنجیر است که در را به چهار چوب قفل میکند. باید در را ببندیم تا حیوانی وارد دستشویی نشود. مرغهای بیچاره هم که آنجا خوابند سردشان میشود. چراغ دستشویی را که روشن کنی صدای ریز مرغها را میشنوی که خیلی ملایم قد قد میکنند. البته شاید دارند خر و پف میکنند. کار که تمام شد در آن سرما شستیم همه جا را. دست آدم یخ میزند. بیرون که می آیی تازه صدای زوزۀ سگها را میشنوی. :میترسم. تا جلوی در اتاق میدوم و وارد اتاق میشوم. اتاق خیلی گرم بود. ننجان آنچه را که باید میگفت گفت.

دوباره خوابیدم.

صبح شده. بابا بزرگ که خیلی وقته بیدار شده. ننجان همه رفته شیر گوسفندها رو دوشیده توی قابلمه آورده توی اتاق. شیر گاو را تا جایی که یادم هست، صبح زود نمیدوشند. بابا دارد صبحانه میخورد. از زیر پتو نگاهی می اندازم. عمو ها هم سر سفره هستند. پنیر محلی، کلا با این پنیرهایی که ما میخوریم متفاوت است، هم از نظر مزه هم از نظر شکل. ننجان خودش پنیر درست میکند. پنیرها را توی بسته های کوچکی که از پوست گوسفند درست کرده اند نگهداری میکنند. به این بسته ها "کلو" میگویند. شیر گوسفند خیلی خوشمزه است. داغ، چرب و سنگین. مثل معجون است. خیارسبز و چایی و عسل و مربا هم که هستند. ولی هیچی شیر گوسفند نمیشه. راستی تخم مرغهای قهوه ای هم هستند. البته معولا باید بین تخم مرغ و شیر یکی را انتخاب میکردیم. آبهای بیرو یخ زده اند. البته نه کاملا. یک لایه روی آبها. دور شیر پایین بشکه را با یک پارچه پیچیده اند که آب داخل پارچه یخ نزند. شستن دست و صورت و دستشویی کار واجبی است که باید با این آب سرد انجام داد. واقعا درد آور است. ولی بعدش که دستت را روی چراغ نفتی میگری چه حالی میدهد. صبح شده، آفتاب هم آمده، هوای سرد و آفتاب گرم. عشق میکنی وقتی زیر آفتاب میشینی. داخل دیوارهای خشت و گلی حیاط هم طاقچه ساخته اند. توی طاقچه ها همه چیز است. توری ماهیگیری، آمپول برای گوسفندها، چوب، بطری خالی، توپ، تلمبۀ سیاه عموها. عموها توپ والیبال را باد کردند، پنچر بود، یک تخم مرغ شکستند و با سرنگ داخل تیوپ توپ ریختند تا سوراخهارا پر کند. مامان صدا میزند که بیا متکاها را جمع کن. تشکها را به اتاق بغلی بردند. جای تشکها روی صندوق است. صندوق هم بار خودش داستانی است. جعبه ای که پایه های یک متری دارد. بغل آن یک درب کوچک دو لنگی دارد که قف هم میشود. داخلش غوغاست. همۀ شیرینی ها و خوردنی ها، مخصوصا کشک ها و همه چیز آنجاست. در هر خانه یکی دو تا از این صندوقها هست.

مثل این که توپ درست شده، صدای دست عموها که به توپ والیبال میخورد می آید سریعا میدوم بیرون و التماس میکنم که من بازی کنم. بعضی وقتها توپ داخل باغچه می افتد، یعنی ما میتوانیم برویم توپ را بیاوریم، باغچه را دور میزنم و از جاییکه ارتفاع کمتری دارد وارد باغچه میشوم. توپ را بر میدارم سریعا پرت میکنم. گفتم، باغچۀ جلوی خانه ارتفاع یک و نیم متری دارد. از قد من بلند تر است. من؟ مجتبی، 11 ساله.... اینجا گوغر، روستای پدری.

بیست و سه بهار آمد تا من شدم "من"

2010-03-29T15:52:00.000+04:30

بیست و سه بهار آمده از سرآغاز آمدنم، و خواهند آمد بهاران بی امان...

چه صحنه ها و لحظه ها، چه تجربه ها و خطرها، چه آمدگان و رفتگان، چه بیم ها و امیدها، چه افسوسها و نگرانی ها،... چه و چه و چه که رفت در این همه سال تا من شوم "من".

رفتند و آمدند و گفتند و شنیدند، بر خاطر نشستند و پریدند ، تکرار شدند و ماندگار شدند نهان بی اختیار در جان تا من شوم "من".

رفتم و آمدم و گفتم و شندیدم، به خاطر نشاندم و پرندانم از خاطر بی اختیار، تکرار کردم و ماندگار کردمشان نهان به ناچار، تا من شدم، نه، من ساختم "من" را بیست و سه بهار.

--ترساندند و ترسیدم، و گاهی ترساندند و نترسیدم. خنداندند و نخندیدم و گاهی گریاندند و خندیدم. دیدند و ندیدم آنچه را نبود دیدنی و میدیدند .... تا من شدم "من".

آنچه رفت بر ما یا آنچه بردند برما خواسته و نخواسته، تا "من" شویم هر کدام ما. زمان کوتاهی نبود، کافی است تا بیاموزم، کافیست تا این همه ساعت و لحظه و تجربه را کنار هم بگذارم،ا ذره ذره سخن بگویند با من از راز زیستن آدمی، سر نهفتۀ آشکارشونده با تجربه.

مینشینم و لحظه ها را کنار هم میگذارم بی اختیار، آن زمان که کودکی خندید به روشن شدن شمع یا تکان خوردن درخت، آن زمان که پدربزرگ لبخند شوق تمام وجودش را فرا گرفت چون میدید که نوه اش از در وارد میشود، آن زمان که به آنچه ساخته ای نگاه میکنی و لبخند میزنی، آنزمان که معلم مغرورت را با کمال احترام میگویی "شما خیلی نفهم هستید" و ترس تمام وجودت را فرا گرفته و خوشحالی. آه.... این همه لذت را به ثانیه ای نمیفروشم. بیست و سال تجربه کردم تا بنشینم اکنون دفتر تجربه ها به دست بگیرم ورق بزنم، بدانم که چه آموخته ام بی اختیار و چه آموختنیها که نیاموختم

کاش آن دو ملک که گویند نامۀ اعمال مینوسند، یک نسخه دیجیتال آن را به من میدادند، بی مزت و منت، بی وعدۀ بهشت و جهنم.

آن زمان که خندیدم؛ بعد از کشیدن اولین سیگار و چه زجری داشت بعد از آن، آن زمان که مسخره کردم دوستی را و خندیدیم با هم و چون به خلوت شدم.... ، آن زمان که فلان کار را کردم با شادی و سرمستی و خندیدم اما بعد از آن. .... فاصلۀ خنده تا خنده، لبخندی کوتاه تا قهقهه ای سرشار از آدرنالین اما پر از درد افسوس بعد از آن. چه تجربه ها که گذشت در این بیست و سه بهار تا من شوم من و ....

نه! اشتباه نمیکنم، نه آن خنده بد بود و نه آن کار که مرا خنداند. دیگر اشتباه نمیکنم. من بد بودم، که انتخاب کرده ام دو صورت را. کاری کردم که درونم به آن راضی نبود، بلکه فضای حاضر آن کار را بر من تحمیل کرد و بعد از آن، من ماندم و تناقض. خنده میزنم تا نهان کنم گریۀ درون. ای کاش میخندیدم. گریه میکنم، دست بر صورتم میگذارم و در دل نه شادم نه غمگین . نمایش بازی میکنم و می انگارم که صحنه را پایانی است،

نه عزیز من. نه "من" من. زندگی همین ثانیه هاست که میگذرد و اگر خودت را بازی نکنی، فرصتهاست که از دست میدهی، بدون بازگشت.

بیست و سه بهار آمد و چه انسانها که رفتند. چه پدرها و مادرها که رفتند و فرزندان بر خاک و جنازۀ آنها اشک میریختند چون ابر بهار و اکنون که سالی و سالهایی از رفتنشان میگذرد، به سادگی از رفتن آنها سخن میگویند و به خاطر می آورم آن روزها که میگفتند اگر تو بروی من نه طاقت ماندم دارم. آدمی زنده می ماند و زندگی میکند و عادت میکند. من نیز انسانم....

بیست و سه بهار، بشمار هفته ها و روزها و ساعتهایی را که زندگی کردی و تجربه ها که اندوختی، به اندازۀ آن تجربه ها باید درس زندگی گرفته باشی. بیست و سه بهار فرصت کوتاهی نیست که دانسته باشی آدمی دمی، که دانسته باشی یک لحظه ناراحتی بر هر چیزی اشتباه است. به اطراف خود نگاه کنی ببینی که چه انسانها که در کنار تو در حال زندگی اند و هر کدام برای خودشان ادعاها دارند، هر کدام میخندند و شادند. هر کدام صبح از خواب بیدار میشوند تا کاری بکنند و کدامین کار بهتر است؟ بیست و سه سال فرصت کوتاهی نیست تا پاسخی برای این سوال پیدا کرده باشیم.

مینشینم و خاطرات و تجربه ها ر کنار هم میگذارم.

دوستی را گفتم از این کارت متنفرم، اخمی کرد و رفت. دیگری که همان کار را کرده بود چیزی نگفتم و با هم خندیدیم. دوست اول آمد و معذرت خواست ، دومی تکرار کرد و عاقبت از دوستیمان چیزی جز نفرت در دل و خندۀ بر لبان چیزی نماند. بیست و سه بهار آمد و تجربه ها به من آموخت آثار بلند مدت پایدارترند. بیست و سه بهار گذشت تا من شدم "من"....

آموختم تا بدانم و هر چه آموختم دانستم که چه بسیار نمیدانم. 23 بهار آمد و هر بهار نادانسته ها چندین برابر شد. دانستم که هر چه اوج بگیری تنهاتر میشوی.

23 بهار آمد و هر بهار خود را بر ترازو نهادم و دیگری را در کفۀ دیگر. امروز خسته ام از این مقایسه ها. روزی نوشتم که از این "تر" شدن ها و برتر شدن ها به ستوه آمدم. آموختم که آنچه نگرانی می آفریند مقایسه است. عدالت تنها زمانی معنا دارد که نابرابری و مقایسه باشد. عدالت زمانی ارزشمند است که انسانها خودشان را با دیگران مقایسه می کنند و چه خسته کننده است این مقایسه ها.

23 بهار آمد و آموختم که تا خیر نباشد شر نیست. تا شیطان نباشد خدا نیست. تا اهریمن نباشد اهورامزدا نیست. 23 بهار آمد تا من شدم من....

داشت میبارید باران – سبک تازه

2010-02-05T07:13:00.001+03:30

داشت میبارید باران خیس کرده بود همۀ کفشها را جلوی در میزدند مهمانها هم شده کفشهایشان خیس ِ خیس آمد پدر و گفت دارد باران میریزد روی لباسهای روی بند بند بدنشان میلرزید از سرما و مادرم آورد برایشان حوله ی زرد من هم بود زیر باران پسر کوچک آنها شده بود مثل موش کشیده شده از آب از زیر پنجره زده بود داخل خانه گرم بود و همه نشسته ایم کنار بخاری نفتی را روشن کرد برادرم سراسیمه مرا بیدار که مهمان داریم.

ای تاریخ! تو بگو

2010-01-18T13:50:00.002+03:30

این یادداشت به مناسبت 16 آذر برای یکی از نشریات نوشتم که به صلاح دید صالحان چاپ نشد
--------------------
دست به قلم میرود و افکار به پرواز در میآیند در تاریخ پرآشوب، و آنجا که نشانی است از رنگ سرخ و سینۀ دریده به دست ظالمی خونریز، مینشینند و قطره اشکی میریزند و گردی خاک تجربه از قبر تاریخ برای سوغات بر میگیرند و چند خطی به اشاره بر صفحۀ کاغذ مینگارند تا سوز دل آرام گیرد که نمیگیرد. و دوباره با دلی اندوهگین به دنبال نشانهها میگردند و میگریند. از 18 تیر به 16 آذر و از 1378 به 1332، از ایران به آلمان و آلمان به روسیه و روسیه به اروپا. قطره اشکی و بر مزار ابراهیمی ، آب گلابی بر قبر آذر شریعت رضوی و بغضی بر سر قبر دانشجویان کشته شده به دست فاشیسم آلمانی.
عزیزانی که رفتند در اوج بی گناهی، خونهایی که پاک نخواهند شد و تاریخی که فراموش نخواهد کرد نام آنها را. جاودانه شدند در ذهن بشریت به نیکی و دلاوری. به خاطر آورده خواهند شد چونان دلاورانی که برای وطن جانفشانی کرده اند بی مزد و منت. رفتند و نشان دادند چه زشت است خون بیگناهان ریختن. به سوی آرامش دویدند و از ورزش باد دیودنشان، نقاب از چهرۀ ظالمان افتاد. رفتند و آموختند به ما عاقبت ریختن خون دانشجو را. رفتند تا امیدها را در دل ما زنده کنند. رفتند تا اراده ها را مصمم تر کنند. چه رفتنی زیباتر از این رفتن. آن روز که تیر دژخیمان و نظامیان هم وطن، بر سینه سه دانشجوی دانشگاه تهران نشست. آن روز که مملکتداران برای استقبال از بیگانه، خون خودی ریختند، آن روز که فاشیسستهای آلمانی جان از دانشجویان خودشان میستاندند، آیا به امروز اندیشیده بودند که آن دانشجویان قهرمانان ملیاند و سربازان دیروز وطن در لباس قاتلین جوانان وطن و خائنین به مملکت.
این روزها هم دلمان خون است. بال و پر افکارمان شکسته، پشتمان خم شده از داغ ندا و سهراب و کیانوش که جرمشان ..... . راستی چه بود جرمشان؟ ای تاریخ تو بگو به فرزندانت که چه بود جرمشان و چیست عاقبتشان؟ رفتند و با خونشان کوچههای سبز 16 آذر و 18 تیر را آبیاری کردند. پر از بیم و امید است 16 آذر، روز نمایش با شکوه استقلال جنبش دانشجویی، آن روز که دانشجو فریاد زد: چو ایران آزاد نباشد، تن من مباد.
اما این همه را تاب و تحمل می آوریم، چون تاریخ رازهای پشت پرده را بر ما آشکار کرده. به ما گفته که عاقبت چون است و خون ریختن را جزا چیست. در گوشمان به آرامی زمزمه کرد: امید در دل زنده دارید، سحر نزدیک است و شب رفتنی است.
بوی بهبود ز اوضاع جهان میشنوم.

رهایی

2009-11-13T04:42:00.000+03:30

در پی پاسخی برای سوالهای برآمده از زندگی پرتکرار انسانی ام!
حیرانم در رمز و راز پیچیدگی بی معنای انسانها که خود از آنانم . . .
در پی رهاییم
از دیگران بهترم که چه؟
از دوستم برترم که چه؟
از تو زیباترم، خوب؟
صاحب اندیشه ترم از تو. که چه؟
سری در سرها داری، که چه؟
تجربه ام از تو بیش است . که چه؟
از من بزرگتری، که چه؟
خودت را به آب و آتش زده ای که "تر" شوی. که "تر"هایت بیشتر شود از "تر"هایم و "تر"هایم از "تر"هایش.
میخواهی رشد کنی، از همه بالاتر شوی، دستی بالای دستت نباشد، خوب که چه بشود؟
آنقدر بزرگ شوی، آنقدر بدانی، آنقدر خوانده باشی، آنقدر دانا شوی و . . که دیگر حوصلۀ دیگران را نداشته باشی؟
که دیگرانت احمق جلوه کنند؟
که تحمل نتوانی دوستان را؟
که سادگی و شادی خالص دیگران در نظرت مضحک بی معنی آید؟ و آنان را سرخوشانی بینی نادان، غرق در بحر جهالت

و تو ساحل نشینی خسته که سیگار دانایی بر لبان داری و ناراحتی از خوشحالی بزرگی و دانایی خودت؟
ناراحت از اینکه آنها تو را نمی فهمند
و صدای قهقهه های دیوانه وارشان که تو را به گفتن این جمله وا می دارد: ای نادانها!
و لب میگزی!
که فکر کنی اینجا دیگر جایی برای تونیست؟
که گمان کنی شاید و فقط شاید کمی آنطرفتر زیر همین آسمان در همین کهکشان در همین منظومه در همین کره خاکی، جایی است که تو راحت باشی و شاد؟!!!
که آنجا دیگران به اندازۀ تو می دانند یا بیشتر از تو؟
که تو یا نادانترین باشی یا در میان نادانها؟
پس آنهمه رنج و سختی چه بود که کشیدی و چشیدی؟!!!
که دوباره تلاش کنی، بزرگ شوی، بدانی و ....
که دوباره برایت تنگ شود زمان و مکان؟!!!

پس کجای دانستن است آرامش؟!!
در جست و جوی آرامشم.

آه!!!
خانۀ دوست کجاست؟؟ آن لامکانی که همه خوشحالند و آرامند و غمی نیست کسی را؟ که همه آرامند، ناآرام.

اما چگونه؟
چگونه با این همه "تر" که به خود آویزان دارم در میان مردم روم؟

چه سخت است این آسان.

میخواهم رها شوم از این همه تلاش و سختی برای "تر" شدن از دیگران. از دیگرانی که شاید گمان میکنند از من برترند.
میخواهم فریاد بزنم که من نمی دانم با افتخار
من کمترینم در اوج

من همه را دوست دارم از دل و جان

ای دوست، بیا
دستت را به من بده.
بالا بیا. ببین چقدر نمیدانیم.
و او هم سرمست شود و آسوده از ندانستن.
و آرام شود.
و خروشان شویم به سوی همه شادان.
دیگران پا بر شانه هایم بگذارند و بالا روند و با هم بالارویم.... ناآرام و سرمست و شاد
شاد شویم از دیدن این همه ندانسته ها ، همه با هم
و بدانیم که اعتباری نیست دانسته هایمان را جز خودمان

آرامش اینجا موج میزند
ناآرامی تمام سلولهایم را فرا گرفته. همه میخواهند کاری بکنند.
همه سرمستند بازی میکنند در این پهنه
همه هستند و کسی نیست جز من.
من

قدر عادت

2009-11-02T04:07:00.001+03:30

آنان که امروز به بودنشان عادت کرده ایم

نبودشان را ثانیه ای تاب نمی آوریم

چه پیچیدگان ساده ای هستیم ما انسانها

بیایید یا عادت نکنیم

و یا اگر عادت کردیم، قدر عادتهایمان را بدانیم

که از بودن تا نبودن فاصله ای نیست جز یک نگاه.

مرگ و خدا

2009-08-19T17:07:00.003+04:30

دیشب انگار که گوسالۀ مصنوع به دنیا آمد.

من در اندیشۀ آن روزم که
آدمیزاد یکی آدم چون خود سازد….
آن زمان است که خواهم پرسید:

پس خدا کیست که گویند دهد جان به کسان!

من در اندیشۀ آن روزم که،
آدمی،
مرده را زنده کند………

می اندیشم مردمان آن عصر
چه کسی را خدا پندارند…..

من اندیشۀ آن روزم که
آدم از مرگ خلاصی یابد

و بدانیم اگر مرگ نبود……………

می اندیشم

2009-08-10T14:07:00.005+04:30

دنیا، زندگی، زمان، گذشته، آینده، اکنون

می اندیشم که چند بار فرصت داریم.
می اندیشم که اکنون از دستمان رفت و تکرار ناممکن.
می اندیشم که چگونه این ساده از دست رفتن را احساس نمی کنیم.
چه تصمیمها که بی اندیشه ای در خور گرفته ایم و اکنون . . . . . تصمیمهایی که گوشه ای از عمر ما گذرانند و بازگشتی نیست آن را.
گویند شکست راه پیروزی آینده است. آیا می توان یک عمر را شکست خورد و دم آخر را پیروز ماند؟
و شکست چیست؟ پیروزی چیست؟ پاداش چیست؟ تلاش چیست؟ چون عاقبت مرگ است . . .

کلاغ جوان

2009-07-19T00:51:00.004+04:30

ای کلاغ!

ای کلاغک جوان!

گویند تو را عمر دو صد ساله بود در این شهر،

و تو خواهی فهمید

که در این خاک چه ها خواهد شد

و همانگونه که دیدی امسال

حاکمان ظالم

بر سر مردم این آبادی

چه ستمها بردند

خوب خواهی دید که بر این ویرانه چه رقم خواهد خورد.

ای جوان کلاغ زیبا!

پدر تو دیروز

به مهمانی جوی بغل خانۀ ما آمده بود

زیر لب او میگفت،

من در این عمر شریف

شاه بی رحم تر از این شاهان ندیده ام

قطره اشکی انداخت و صدای تیر و پر پر زدنش

ای جوان کلاغ زیبا!

ظاهرا خواهی دید، کودکی را که مرا جد خودش خواهند خواند

جان خون پدرت، آنچه دیدی و شنیدی بی هیچ کم و کاست بگو

تو بگو آنچه که سرمایۀ یک ملت فرهیخته بود

عده ای بد اندیش

با دروغ و نیرنگ

سخت بر هم زده اند.

وگروهی نادان

زین عمل دلشادند

و بدان می بالند.

تو بگو یک روزی، توی یک شهر شلوغ

تیر بر پیکر پاکیزه جوانی زده اند، که ققط گل می کاشت.

و شهیدش خواندیم. شاهان صفت مرده به دستور سیاسی به او می دادند.

بعد سی سال گذشت از طاغوت

ماگرفتار همان اوضاعیم

و چه آشفته و نادم پدرانی که در این ره

عرق و خون و عمر پاشیدند.

تو که امروز خلاف پدران

با بشر هم سخنی

و چو آنان ز من و انسانها گریزان نشوی

تو بگو تا شاید یک نفر خوب بداند چه گذشت.

تو به آینده بگو راه دروغ، شده سرمایۀ قدرتمندان

شده ابزار رسیدن به جلال و جبروت

آن پدر مرده کلاغ

رو به من کرد و با دم خندید

با نوک منقارش

روی خاک بغل جوب

اینچنین قصه نوشت:

پدارنم گفتند

حاصل 300 سال دیدن این مردم

وآنچه آنها کردند این بودست

خر شدن با سخنان یک خر

و سواری دادن

عاقبت فهمیدن

انتخاب خر دیگر که بدست خری اش خر بشوند

انقلاب دموکراتیک

2009-06-11T15:19:00.001+04:30

انقلاب دموکراتیک

مملکت این روزها حسابی به هم ریخته. خیابانها شلوغترین وضعیت خود را پس از انقلاب 57 دارند. شاید اکنون برای ناظران این مسائل جدی جلوه نکند اما مسلم و واضح است که در تاریخ ایران این روزها ثبت میشوند. به خاطر دارم که سال گذشته فردی میگفت ایران هر 30 سال به شکلی جدی وارد عرصۀ تغییر میشود. امروز این تغییر و این حادثه در کشور قابل مشاهده است. شاید 30 سال پیش لازم بود مردم در خیابانها انقلاب کنند تا نشان دهند که چه چیزی را دوست دارند و البته نتوانستند به خوبی نشان دهند که چه چیز را دوست دارند اما امروز مردم باید به پای صندوق رای بیایند و نشان بدهند که کدام رویه در ادارۀ کشور را انتخاب میکنند. می گویند در انقلاب 57 همه در صحنه بودند، یعنی همۀ گروهها و عقیده ها در جبهه ای میجنگیدند و امروز نیز همان شرایط را مشاهده میکنیم. گروههایی که چند دهه به نشان مخالفت در انتخابات شرکت نمیکردند امسال به پای صندوق رای که همان صحنۀ مبارزه هست می آیند، از محسن سازگارا و نوری زاده بگیر تا نهضت آزادی و تحکیم وحدت و حزب کردهای کوموله. اینها نشان از یک انقلاب خاموش است. زمانی است که مانند دیروز 57 همه احساس خطر کرده اند. شاید آن زمان لازم بود تا با کوکتل مولوتف و سنگ و تفنگ به خیابانها بیایی، اما امروز باید با خودکاری که رنگش نپرد و بدون پارچه ای رنگی به پای صندوق رای بروی. دیروز باید مراقب جان خودت بودی اما امروز باید مراقب جان صندوقهای رای باشی. به نظر میرسد انقلاب امروز انقلابی فرهنگی باشد تا انقلابی بر سر قدرت سیاسی . انقلاب و جدال اخلاق با بی اخلاقی است. امروز فردی مانند هاشمی که همیشه پشت صحنه فعالیت میکرد، انیچنین مانند انقلاب روی کار آمده. این روزها تجمعاتی مانند راهپیمایی های اول انقلاب در خیابانها بدون مجوز در حال برگزاری است . این روزها مانند همان روزها تمام توان دولت در مقابل خواست مردم قرار گرفته.

این روزها هم شادم و هم ناراحت! از این شادم که مردم زیادی پیدا شده اند که می دانند باید به چه کسی رای ندهند.خوشحالم که در رسانۀ ملی آنچنان باز شده که نام بزرگانی برده می شود و مطالبی گفته می شود که گفتن آنها به این آسانی ممکن نبود. بعد از اینکه فردی مانند احمدی نژاد به آسانی در تلویزیون صحبت میکند حرفهایی در مخالفت با یک قطب نظام میزند نشان میدهد که کشور ما ظرفیت گفته شدن این حرفها را پیدا کرده است. ناراحتم از اینکه دروغ گویی دراین کشور بسیار آسان و بی هزینه شده. احمدی نژاد نمونه ای از ا ین مملکت است و نشانی از یک فرهنگ است که در ایران جا افتاده است. احمدی نژاد نمایندۀ گروهی است که دروغ را بد نمی دانند، کسانی که برای رسیدن قدرت از هر روشی استفاده میکنند. احمدی نژاد نماد تغییرات جدی فرهنگی در کشور است و امروز که همگان او را به نام دروغگو می شناسند اگر رئیس جمهور شود معنایش این است که در ایران برای آنکه سری در سرها داشته باشی باید دروغ بگویی باید آبروریزی کنی. ناراحتم برای ایران! روزی به ادب و اخلاق شهره بود و امروز آنچنان شده که فرد اول مملکت که با رای مردم انتخاب می شود اسباب دروغ و تهمت و خرافه پرستی و عوام فریبی را برای ادارۀ مملکت و زندگی اش انتخاب کرده است. ناراحتم که در همۀ دنیا گروهی شروع به مخالفت با سیستم قبلی می کنند که به دنبال اصلاح و درست کردن سیستم هستند اما در شرایط فعلی گروهی برای خرابتر کردن اوضاع شروع به انقلاب کرده اند.

امروز شاهد بهترین نوع انقلاب در ایران هستیم، مردم به شکل جدی تاثیر گذار در جریان این انقلاب هستند. آنچه امروز شاهد آنیم حضور حداکثری مردم در انتخابات است و این مردم هستند که باید تصمیم بگیرند کدام رویه را انتخاب میکنند. این انقلاب بزرگی است که در آرامترین حالت خود در حال شکل گیری است. تنها ترس در این میان تقلب گروه حاکم است و تنها چیزی که می تواند جلوی آن را بگیرد حضور همۀ مردم در انتخابات است. دست متقلبین با این حضور از پشت بسته خواهد شد.

مسلما درصورت تقلب این کشور آرام نخواهد بود. این مردم پاسخ تفلب کنندگان را خواهند داد و این خیابانهای شلوغ نشان از آینده ای پر سر و صداست.

دانشگاه و خیابان

2009-05-29T17:18:00.000+04:30

این روزها هنگام راه رفتن در دانشگاه سعی میکنم که نگاهم به در دیوار نیافتد. این روزها روزهای تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری است. این روزها از دانشگاه بیرون نمیروم. به خاطر می آورم روزهایی را که انتظار فرارسیدن این روزها را می کشیدم. انتظار می کشیدم که انتخابات دهم شود و من در دانشگاه باشم. در خیابان و کوچه بودنش را تجربه کرده بودیم هنگام انتخابات نهم و هشتم، اما همه می گفتند دانشگاه چیز دیگری است. می پنداشتم در دانشگاه انسانهایی گرد آمده اند اهل استدلال و اندیشه. انسانهایی نه از جنس باورهای سطحی. انسانهایی از جنس جوگیری و تصمیمات ثانیه ای. انسانهایی که باید آنها را متقاعد کرد نه آنکه آنها را گول زد. انسانهایی که برای صحبت کردن با آنها باید ساعتها مطالعه کنی. انسانهایی که می توانند دلیل کارهایشان را بگویند. انسانهایی که از همان اول موضع روشنی دارند و اگر ندارند روز به روز موضعشان روشنتر و قوی تر میشود. گمان میکردم که دانشگاه آنجاییست که دیگران فکر میکنند تو انسان بزرگی هستی و به راستی هستی. گمان میکردم در دانشگاه میتوانم به دور از دغلهای سیاست زدگان جامعه ساعتی چند با انسانهای گفتگو کنم که باورهایشان منافعشان را می سازد نه حساب بانکیشان. فکر میکردم دانشگاه جایی است که به هر کدام از دانشجویان آن به چشم صد رای نگاه میکنند. به هر دانشجوی آن به چشم یک دستگاه تجزیه و تحلیل نگاه میکنند و به دست آوردن رای یک دانشجو را برابر بدست آوردن چندین رای می دانند. فکر میکردم دانشجویان دانشگاه برای اندیشه هایشان آنقدر دلایل محکم و عقلی دارند که نمی توان به این راحتی افکارشان را متزلزل کرد. گمان میکردم هر روز دانشگاه در فصل انتخابات پر است از میتینگهای سیاسی و بحث و جدل. گمان میکردم در دانشگاه از چندین ماه قبل از انتخابات سیاسیون مجبور میشوند تا به دانشگاه بیایند و رای دانشگاهیان را از آن خود کنند. گمان میکردم مدیران دانشگاه که خود روزی دانشجو بوده اند تمام تلاش خود را میکنند تا به دانشجویان فضایی باری نقد و بررسی نظرات گروههای سیاسی بدهند. فکر میکردم در دانشگاه میتوان از چیزهایی گفت که بیرون از دانشگاه جرات گفتن آنها را نداریم.

من فکر نمیکردم که در دانشگاه هم لازم باشد مانند خیابان پوستر عکسهای فلان کاندیدا را بزنیم. من گمان نمیکردم در دانشگاه از زبان یکی از سردمداران حامی یک کاندیدا بشنوم که بگوید. بچه ها باید برویم تز اقتصادی او را خوب بخوانیم و برای بقیه بگوییم. گمان میکردم این کار را باید قبل از تصمیم گیری برای حمایت انجام می دادیم. من فکر نمیکردم در دانشگاه دانشجویان نتوانند تشخیص دهند فلان نمایندۀ کاندیدا که آمده از طیف مقابل است (یعنی زمانی اصولگرا بوده و الآن دارد از یک اصلاح طلب حمایت میکند) پس نباید از او توقع گفتن حرفهای آتشین داشت. من گمان نمیکردم که در دانشگاه هم لازم باشد موج حمایت ایجاد کنیم. به خود میگفتم دانشجو باشد موج ایجاد کند، نه اینکه موجوی ایجاد کرد و دانشجو را سوار آن کرد. فکر میکردم دانشجو بیشتر از اینها ارزش داشته باشد. فکر نمیکردم قرار باشد دانشجویان سنگ حمایت یک کاندیدا را چنان به سینه بزنند که سینه شان چاک شود. فکر می کردم دانشجویان به دنبال آرمانها هستند و همین آرمان خواهی این نسل است که سیاسیون را مجبور میکند که شفاف و روشن مواضع خودشان را اعلام کنند.

وقتی دیوارهای دانشگاه و عکسهایی که به آن چسبیده اند را که می بینم احساس میکنم دانشجویان را احمق فرض کرده اند. و یا شاید حقیقتا دانشجویان احمق شده اند که با آنان اینگونه رفتار میکنند. شاید دیگر دانشجویان ارزش همان یک رای را برای سیاستمداران دارند که تنها پوستر او را به در و دیوار می زنند. شاید دیگر دانشجویان همان مردم خیابانی اند که باید با یک روبان و با زدن عکس چند شخصیت محبوب سیاسی نظر آنها را به خود جلب کرد، رای آنها را گرفت. شاید بهترین استفاده ای که بتوان از دانشجویان کرد بیرون کردن کارمندان صدا و سیما باشد و ساختن خبری از آن به نفع سیاسیون. جالب آنکه این کار را افتخاری میدانیم برای خودمان. البته نمی خواهم هوشمندانه و جالب بودن این چنین حرکتی را زیر سوال ببرم اما نتیجۀ آنی را ثمره ای جاودانه نمیبینم.

چرا سال نو می شود؟

2009-05-03T21:47:00.001+04:30

به این نکته می اندیشم که واقعا روز یک فروردین چه تفاوتی با 2 فروردین و چه تفاوتی 14 خرداد میکند. چرا اصلا باید دنبال سال و ماه بود. از همان اول شروع میکردیم به شمردن و تا آخر روزها رو میشمردیم. فوقش اگه خیلی هم اذیت میشدیم هر 1000 روز که میگذشت مشخص یه نشونه میزاشتیم . کاری که سال نو انجام میدهد به همین که سال نو شد تمام نمیشود. شاید به خود بگوییم که آخر سال همه کارهای خودشان را جمع و جور میکنند شرکتها حسابهای مالی خود را می سنجند و رسیدگیهای خاص انجام میدهند. ولی از نظر من کارهایی از این قبیل بدون تازه شدن سال هم انجام میشد بالاخره باید این کارها یک روز انجام داد. من خواهش میکنم دلم برای آنها نسوزد. تازه نکتۀ دیگر این است که این بزرگداشت سال نو از چندین هزار سال پیش هم وجود داشته و مخصوص امسال و پارسال و عصر حاضر نیست. در گذشته هم مگر شرکت و فلان واز این حرفها بوده. اصلا چرا در روستاها هم این مراسم را برگزار میکنند. مگر انها هم حساب کتاب دارند.

شاید بگیم برای اینکه همه با هم یه دفعه بریم تفریح یه تنوعی باشه. این هم خوب نیست به نظر من اگه هر کس در موقعی از سال بره باعث میشه کارها در یک بازه متوقف نشه.

اما با همۀ این حرفها به نظر من سال نو و بزرگداشت این سال جدید مزایای فراوانی دارد که در ادامه آنها را برای شما برمیشمارم:

ایجاد سوال: سالی که گذشت را چه کردم؟
1. تولید فرصتی برای اینکه به این بیاندیشیم که سال گذشته را چه کردیم. چگونه گذشت. فرصت این که از کارهایی که کردیم پشیمان شویم و تصمیماتی برای آینده بگیریم. شاید تصمیمی که میگیریم این باشه که دیگه از کارهایی که کردیم پشیمان نشیم.
ایجاد سوال: سال آینده را چه میخواهم بکنم؟
1. این سوال بسیار مهمی است. سال نو و بزرگداشت این سال انسان را به این فکر می اندازد که امکان شروعی دوباره وجود دارد. در این صورت برای انسان این حس را بوجود می آورد که می توان مثل گذشته نباشم. جالب این جاست که این کار را حتی روز تولد انسان هم نمی تواند انجام دهد.
ایجاد تنوع در روند زندگی.
1. زندگی یکنواخت شما آنقدر در مراسم عید و بزرگداشت سال نو متحول می شود که همیشه آروزی آن را دارید. اطرافیان شما متحول می شوند. لباسهای شما تازه می شود. خانه شما مرتب و تمیزتر میشود ، همه با هم با خنده و روبوسی برخورد میکنند. به یکدیگر تبریک میگویند و این همه خوبی دیگر که در این ایام به وجود می آید زندگی را رنگی دیگر می بخشد.
فضای شادی و امید.
1. مراسمی که انسانها را به دور هم جمع میکنند دو دسته اند. مراسم شادی و مراسم حزن. تفاوت عمدۀ این دو نوع مراسم در حس و فضایی است که آنها می آفرینند. مراسم شادی همیشه مولد روحیه، خنده وشادی و امیدبه زندگی است. مراسم شادی همیشه بر اساس آفرینش و زایش بنا نهاده شده اند. نامهایی که هر کدام زنده تولید کنندۀ حس شادی هستند. کاری که به هیچ وجه مراسم حزن و اندوه که همیشه به خاطر از دست رفتن و نابودی هستند به وجود نمی آورند.در آیین قدیم ایران اگر نگاهی بیاندازید به ندرت مراسم سوگواری پیدا میکنید، اما تا دلتان بخواهد جشن داریم به اسامی و بهانه ها مختلف، گمان نمیکنم بهانۀ شادی آنچنان مهم باشد اما خود شادی و شاد بودن آن چنان تاثیر به سزایی در زندگی انسان دارد که کمتر انسانیست که بتواند آن را کتمان کند.

دیالوگهای تاکسی نشینها

2009-04-20T00:14:00.001+04:30

نشستن در تاکسی و صحبت کردن با افراد داخل تاکسی هماره از تفریحات سالم من بوده و هست. امروز هم در تاکسی بودیم پیرمرد راننده انسان جالب و خوش صحبتی بود. اهل بروجرد لرستان، از قبل از انقلاب در تهران ساکن شده بود. از انتخابات صحبت کردیم و از اینکه چه کسی رای می آورد و چه کسی رای نمی آورد. صحبت به انقلاب رسید و به راننده گفتم که همۀ این مشکلات تقصیر شماست که انقلاب کردید. پیرمرد پاسخی جالب داد.

"پسرم از سیری زیاد بود که انقلاب کردیم."

میگفت در مدرسه ها شیر توزیع میکردند و اینقدر زیاد بود که اضاف می آمد و بچه ها دیگه نمیخوردن. "
"وقتی انقلاب شد میگفتن شیر نفت رو میارن در خونتون."

آخ که چه حالی میده نفت بیاد در خونمون. صحبتهای پیرمرد از ته دل بود. در ذهن اون این بود که فرقی نداره که کی باشه، همه سر و ته یک کرباس هستن.

سوار تاکسی دیگه ای شدیم ، ساعت 11 شب بود. و در تاکسی دو نفر بودن. راننده تاکسی شروع کرد به صحبت کردن:
"از ساعت 8 صبح پای تنور بودم و حالا هم که . . . . ."

این جوون هیکل خوبی داشت و از ما پرسید که چند ساله درس میخونیم. گفتم 16 سال. بهش گفتم ساده ترین کار دنیا درس خوندنه و مسلما کم نتیجه ترینشون.
"اگر مثل من کار میکردین و مادرتون هر چی داشتین ازتون میگرفت اونوقت میفهمدی چی میگم"

یه پیچ خطرناک رو رد کرد و بعد خنده حال داری زد. صدای رادیوی ماشینش رو قطع کرد.
"رفتیم یک دختر بیچاره رو گرفتیم، بدبختش کردیم و بعدش مادرمون هر چی داشتیم ازمون گرفت تازه بازم میگه باید خرجی من رو بدی".

اولین باری بود که میدیدم یکی در مورد مادرش اینجوری صحبت میکنه. پرسیدم که زنت هم کار میکنه. گفت نه ما از این اخلاقا نداریم.
"تو خیابون همه جور آدمی هست. من خودم یه دختر تنها ببینم بهش متلک میندازم، چه توقعی از بقیه داریم".

اون یکی مسافر هم که حسابی کشیده بود و نشعه شده بود، داشت یه سری حرفهای دری وری در مورد انتخابات میگفت که دلم میخواست شونه هاش رو بمالم بگم حاجی حالش رو ببر. راننده دوباره در مورد سخت بودن کارش شروع به صحبت کردن کرد.
"از یافت آباد که شروع کردم حالا هم تهران پارسم تا برسم خونه میشه 12 و نیم. وقت واسه خانومم نمونه یه حال و احوالی با این بنده خدا بکنیم، فردا هم که اول وقت باید برم پای تنور".

این زندگی مردم ماست و همچنان هم زندگی ادامه دارد . . . . . . .

سال نو و روستا

2009-03-31T02:32:00.001+04:30

امسال هم مثل سالهای قبل در گوغر شروع شد. در خانۀ پدربزرگ، خانۀ مردی که صاحب 6 فرزند است و در ساعت تحویل سال همیشه پسران کنار او هستند و در دومین وعدۀ غذایی که در سال خورده میشود همۀ فرزندان و نوه ها سر سفرۀ او نان میخورند. پیرمردی که دیگر کمرش به راحتی راست نمیشود اما هنوز اینقدر توان دارد که به اندازۀ 5 تای من کار کند و خم به ابرو نیاورد. پوست دستانش آنقدر زمخت و محکم است که گویی از سنگ ساخته شده. صورتش پر از چین و چروک است اما بسیار دوست داشتنی است. مخصوصا زمانی که میخندد. سال که تحویل میشود مهلت نمیدهد و عیدی را در کف دستمان میگذارد و خندۀ معناداری میکند. نگران بارندگی است. امسال هم خشکسالی ادامه داشته است و روستایی ها از این بابت بسیار نگرانند. می گوید اگر در این چند بهاری بارانی نبارد به خانۀ قشلاقی نمی رویم . آب نیست، برویم چه کار کنیم؟. میگوید 20 سال پیش اینجا آنقدر برف می آمد که مردم برای عبور و مرور کانال میکندند. میگوید تا چند سال پیش هنگام بهار از رودخانۀ ده نمی توانستیم رود شویم. صدای آب خروشان رودخانه از دور به گوش میرسد. اما اکنون به اندازۀ یک قنات آب در رودخانه جاری است. میگوید هر سال در فصل بهار چند باران می آمد که هر کدام سیل می آفریدند و یک سال هم سیلی آمد که فاجعه آفرید. از برفهای چند متری صحبت میکند و میگویند امسال 30 سانت هم برف روی زمین ننشست. میگوید امسال درختان را به زور زنده نگه داریم سال آینده چه کنیم. نگران درختان است و نگران زندگی آینده. آب نداریم تا دو تا باغچه را آب دهیم برای مزارعمان چه کنیم. اما با این همه مشکل هنوز امیدوار امیدوار است و هر لحظه که هوا را ابری میبیند می توانی برق خوشحالی را در چشمانش مشاهده کنی. البته او به خاطر می آورد سالی را که از بی آبی حتی گوسفندان هم از بین می رفتند. او میگوید در اردیبهشت که اگر برف بیاید آب می شود، نزدیک دو متر برف آمد. هنوز به امید این خاطره میگوید شاید امسال هم مثل همان سال باشد.

روستا همیشه خوب است. در روستا نگرانیها خیلی سریع از بین می روند. در روستا دعواها خیلی بزرگ نیست. در روستا هنوز پیرمردها احترام دارند. در روستا همه همدیگر را می شناسند. در روستا غیر از گربه حیوانات دیگری هم هست. مثل مرغ و گوسفند و گاو. من عاشق قدم زدن مرغ ها هستم. عاشق غرور خروس هستم.کیف میکنم وقتی مرغی روی پشکل یک گوسفند نوک میزند تا آن را نصف کند و بعد نگاه میکند شاید یک دانه جو هضم نشده در آن پشکل باشد تا آن را بخورد. آدمها و مرغها در یک نکته اشتراک دارند، هر دوی آنها هیچوقت سیر نمی شوند. یادم نمیرود زمانی را که دوتا جوجه داشتم . یک روز از صبح تا شب جلوی آنها گندم ریختم آخر شب آنقدر خورده بودند که چنگدون(همان سنگدان خودمان) آنها داشت میترکید ، پدرم گفت اگر بیشتر بخورند خواهند مرد. خیلی جالب است که بعضی آدم ها هم همینجوری هستند، اینقدر میخورند تا اینکه میمیرند.

در روستا مردم باران را خیلی دوست دارند. هیچ کس نیست که بگوید امروز ماشینم را شستم لعنت به این باران. در روستا پیرمردان با ابرها و آسمان حرف میزنند. مثل اگر شب باشد و برف ببارد اگر به قول خوشان ته آسمان ابرها قرمز باشند یعنی ابرها میگویند ما سوخته ایم و دیگر برف ادامه پیدا نخواهد کرد.

عید امسال یک فرقی با سالهای دیگه داشت. یک نفر از بین ما رفته بود. مردی که فکر نمیکنم هیچ خاطرۀ بدی از او در ذهنم باشد. مردی که همه را دوست داشت. مردی که همیشه به همه کمک میکرد. مردی که اگر نبود خیلی کارها عقب می افتاد. مردی که در روستا همه او را میشناختند. مسلم است که انسانها همیشه یک اندازه اهمیت دارند و برای ما مهم هستند ولی ما زمانی قدر آنها را میدانیم که در بین ما نباشند. این خیلی بده. شاید عید سال آینده آدمهای دیگه ای هم از بین ما بروند، پس . . .

درست زندگی کن، درست بیاندیش

2009-03-15T11:05:00.000+03:30

زندگی یعنی شنا کردن در دریای تردید. زندگی یعنی دل بستن به چیزهایی که شاید نیست. زندگی یعنی آنی هست، آن دیگر نیست، زندگی یعنی ناپایداری یعنی . . . .
زندگی یعنی تجربه، تجربه یعنی آزمودن نادانسته ها، نادانسته چیزی است که با تجربه هم دانسته نمی شود اما دل خوشکنکی است این تجربه.
زندگی چیست؟ خوردن و خوابیدن و سخن گفتن و فکر کردن و ساختن و خراب کردن و خندیدن و خنداندن و گریستن و گریاندن. لذت بردن، سختی کشیدن، اخم کردن، تلخ شدن ، شاد شدن، غمگین شدن . . . .
این همه برای چیست؟
چه کسی راست میگوید؟ حق با کیست؟ برنده چه کسی است؟ میدان مسابقه کجاست. ما کجاییم به کجا میرویم. ثانیه ای دیگر چه خواهد شد. خدای من خدای تو. بهشت من، جهنم تو. حوری و گناه و ثواب و نهر روان و سایه درختان، شهد و عسل و نکیر و منکر و آتش و آهن مذاب. فرشته و آدم و ابلیس و پیغمبر و کافر و مسلمان . اسلام و محمد و بودا و اگ و مسیح و یهود و ابراهیم و سوسیالیسم و لیبراریسم و . . . . ایرانی و فارسی و عربی و اروپایی و شرقی و غربی و افغانی و بهایی و یهودی و . . . . خود کرده را تدبیر نیست.
زندگی یعنی آموختن از گذشته و یافتن راه آینده. زندگی یعنی دریای طوفانی . آینده چیست و گذشته کدام است. دیروز، روزی فردا شد و فردا روزی امروز میشود و روز دیگر فردا. پارسال کی امسال شد؟! ماهی دیگر امسال میشود پارسال. اکنون، تمام شد و به گذشته پیوست. چه اصالتی است زمان را. آن چیست که میگذرد، اکنون من همانم که اکنون. ساعت اتاقمان هفته ای است که عوض نشده. زمان چیست؟ چرا زندگی در زمان جاریست. اگر زمان بایستد آیا ما را زندگی ای نیست.
زندگی یعنی اکنون. اکنون یعنی همیشه. اکنون نمی گنجد در زمان. همیشه اکنون است و همیشه اکنون. مگر ساعت 2 و 56 دقیقه صبح روز جمعه 7 استفند هشتاد و هفت اکنون نیست. پس چرا اکنون 2 و 57 شد؟ ما در این زندان زمان گیر کرده ایم و می پنداریم در زمان رهاییم. دیروز تو اکنون است و اکنون تو گذشت.
همه چیز آن است که می اندیشی. آنچه را که می اندیشی می بینی. و می شنوی آنچه را که می اندیشی.آنچه را که می اندیشی داری و نداری آنچه را نمی توانی به آن بیاندیشی و باور کنی.
باور کن که چیزی نمیدانی و آنچه که میگویند نادرست است. تو را چه چیز باقی می ماند جز خودت که می دانی هستی. پس همه چیز تو هستی و یا هیچ چیز دیگری نیست. پس زندگی یعنی من و من یعنی زندگی. زندگی یعنی همیشه. آنچه میپنداری هست، هست و دیگر چیزی نیست، پس همه چیز، آن است که می اندیشی. درست زندگی کن، درست بیاندیش.

موسسه حرفهای شما

2009-02-12T23:20:00.001+03:30

اطلاعیۀ روزنامه ای توجهم را به خودش جلب کرد. پرینت صحبتهای روزانۀ خود را دریافت کنید. تلفن را برداشتم و با موسسه تماس گرفتم. منشی موسسه خیلی کم صحبت می کرد و خیلی واضح و مشخص جواب میداد. هیچ حرف اضافه ای نمیزد و تنها جواب من را میداد. خیلی برایم جالب بود. او من را برای بازدید از موسسه برای آشنایی با فعالیت آنها دعوت کرد و من هم پذیرفتم. صبح آن روز در مسیر می رفتم و با افراد زیادی برخورد کردم. در ایستگاه اتوبوس پیرمردی نشسته بود که خیلی حرف میزد. من هم شروع کردم به صحبت کردن با این پیرمرد و در مترو هم با یک جوان دعوایم شد و هر چی ازدهنم دراومد بهش گفتم به شرکت که رسیدم. سکوت جالبی اونجا حاکم بود و منشی خوش برخورد شرکت به میزبانی من آمد و خیلی خوب از من استقبال کرد. او در معرفی شرکتش گفت که ما در اینجا تمامی مکالماتی که انسانها در طول روز انجام می دهند را ضبط میکنیم و در انتهای هر شب بک نسخه از آن را برای آنها ارسال میکنیم. آنها هیچ مبلغی بابت آن دریافت نمیکردند و اعلام میکردند که کار خیرانه ای انجام میدهند. خیلی برایم مهم نبود که چرا این کار را انجام میدهند اما میخواستم بیشتر با نوع کار آنها آشنا شوم. گفت هر کسی که بخواهند به شرکت مراجعه میکند و از ما درخواست میکند که پرینت صحبتهایش را برایش ارسال کنیم. من هم سریعا نام نویسی کردم و از او خواستم که چون اینترنت نداریم برایم متن صحبتهایم را ارسال کند. هر شب ساعت 10 و نیم پرینت صحبتهای روزانه ام به دستم میرسید. هر روز 200 تا 300 صفحه، بعضی روزها هم تا پانصد صفحه می رسید . وقتی نوشته ها رو دیدم خیلی برایم جالب بود که من امروز 200 صفحه حرف زده ام . یعنی من هر رو ز به اندازه یک کتاب حرف میزنم. کتاب را باز کردم . شروع کردم به خواندن . خیلی از حرفهایی که میزدیم تکراری بود چند جمله را تکرار میکردیم که خیلی رایج بود. رسیدم به آنجایی که با پیرمردی در ایستگاه اتوبوس صحبت کرده بودم . این صحبتها به هیچ دردی نمیخورد وقتی این حرفها را میخواندم احساس میکردم که یک انسان بیکاری هستم و بدون هیچ دلیلی یک سری جملاتی گفته ام که در آینده هیچ اثری نخواهد داشت. می اندیشیدم که چه حرفهای بهتری میتوانستم بزنم. بسیار از حرفهایی که میزدم در مورد مسائلی بود که اگر چیزی هم نمیگفتم نه اتفاقی می افتاد و نه کسی ناراحت میشد. فقط بیهوده سخن گفته بودم. دقت در این نکته که در طول روز تا چه اندازه سخنهای نامربوطی میگوییم انسان را به فکر وادار می کرد. تصمیم گرفتم که استفاده از این سیستم را به دوستان دیگرم نیز پیشنهاد کنم. روز بعد هم متن صحبتهایم به دستم رسید، دیگر داشتم کلافه میشدم. پیش خودم خجالت میکشیدم که چرا در روز به اندازۀ یک کتاب حرف میزنم اما حرفی نمیزنم که بعدا خودم از شنیدن آن لذت ببرم. کم کم این سیل دعوت و استفاده از این سیستم داشت فراگیر میشد. سعی میکردم حرفهایی بزنم که بعدا از خواندن آنها نگران نشوم. تقریبا همه دوستانم از این سیستم استفاده میکردند. شبها کارم شده بود این که صحبتهای خودم را میخواندم در خانه همه به این کار مشغول بودند. خیلی اوقات مجبور میشدم به خاطر حرفی که زده ام بروم و از کسی معذرتخواهی کنم. دروغهایی که گفته بودم جایگاه عجیبی در این بین داشت. بسیار ناراحت میشدم از اینکه دروغهای خودم را میخواندم. حسابی نگران میشدم. بسیاری از حرفهایی را که زده بودم قبول نداشتم، نمیدانم که چه میشه این حرفها را میزدم. تاییدهای بی جا از سخنان دیگران یا متهم کردن کسی. دشنام دادن به این و آن و مسخره کردن افراد بدون دلیل و جهت. خنده دار تر از جملات بی معنی و ناقص فراوان بود. به جرات میگویم که سی درصد جملاتی که گفته بودم از نظر دستوری مشکلات فراوانی داشتند کاربردهای اشتباه بدون دقت. بعضی وقتها کلافه میشدم و کتاب را به گوشه ای می انداختم. اما دوباره سراغ حرفهای خودم میرفتم. جملات بدون فعل، جملاتی که .. . .

3 ماه گذشت و تقریبا تمام کسانی که میشناختم از این سرویس استفاده میکردند. تمام مردم شهر هر شب هر چه گفته بودند را میخواندند. بعضیها به عنوان سوژۀ خنده از آن استفاده میکرد. تقریبا کسی را نمیتوانستی پیدا کنیم که راضی باشد کتابش را به تو بدهد تا بخوانی. حتی اگر به آنها میگفتی که گوشه ای را خودت انتخاب کن هم امتناع میکردند. اما در این میان می توانستی تلاش همه برای بهتر شدن را درک کنی. کتاب دویست، سیصد صفحه ای صحبتهای روزنانه ام شده بود، صد وپنجاه صفحه. در این میان از همه چیز جالبتر آماری بود که موسسه حرفهای شما در سایت خودش قرار میداد. این موسسه به صورت روزانه تعداد صفحاتی که در طول روز صحبت میشد را نشان میداد. آمارهایی مانند سرعت صحبت کردن بر حسب کلمه در ثانیه هم خیلی جالب. تن صدا، فرکانس آن و همه و همه در این سایت تحلیل میشد. بر طبق آمار این سایت قسمت قابل ملاحظه ای از آلودگی صوتی مربوط به حرف زدن انسانها بود. بعد از گذشت 3 ماه فعالیت شرکت که کاربران آن تقریبا هفتاد درصد مردم شده بودند. آمارها نشان میداد که میزان صحبت کردن مردم بسیار کمتر شده و شمارگان صفحات صحبتهای آنها تغییر جدی کرده بود. در این آمار که هر روز به صورت کاملتری ارائه میشد، درصد جملاتی که از نظر گرامری اشتباه بودند نشان میداد که عدد عجیب چهل درصد است .اما این اعداد کم کم داشت به حالت بهتری نزدیک میشد. هر شب حرفهای روزانه خود را میخواندم و نتایج تلاش خودم را در این که حرفهای بی ربط نزنم کاملا میدیدم. یک سال گذشت، شمارگان صفحات صحبتهای روزانه ام به صد رسیده بود. سرانه حرف زدن مردم بسیار پایین آمده بود. انسانها هنگام حرف زدن با یکدیگر بسیار دقت میکردند. تامل در صحبتهایی که روزانه با یکدیگر داشتند آنها به تغییر درشیوۀ سخن گفتن وادارد کرده بود. آمار شرکت سخنهای شما نشان میداد که دیگر اشکالات گرامری به حداقل رسیده و مردم کمتر سخن میگویند . میزان رضایت مردم از صحت گفتارشان بسیار بیشتر شده بود

وارد سال دوم شده ایم . مردم کمتر حرف میزنند ، سکوت شهر بیشترشده است. دیگر حوصله ای برای خواندن حرفهای روزانه ام ندارم . اگر حرفهای یک هفته را بخوانی میتوانی مطمئن باشی در هفتۀ آینده صحبت قابل عرضی نیست. چیزی را از دست نداده ای اگر صحبتهای یک هفتۀ خودم را نخوانم. دیگر جملاتم تصحیح شده بود و حرفهای بی ربط نمیزدم. تقریبا سخنی را پیدا نمی کردم که از گفتن آن ناراضی باشم. اما حرفهایم تکراری بود. دیگر از خواندن آنها خونم به جوش نمی آمد. سایت را باز کردم و یک لینک جدید دیدم. حرفهای هفتۀ آینده. این سایت اعلام کرده بود که قادر است نود درصد صحبتهای یک هفته دیگر شما را پیش بینی کند. سریعا کلیک کردم. همینجور بود. گویا این لینک قبلا هم بوده اما من آنقدر گرفتار حرفهای خودم بودم که به آن دقت نکرده بودم. کاملا درست بود. حرفهای یک هفته که هیچ، یک سال ما هم برای اون مشخص بود. دیگر نمی توانستم طاقت بیاورم همۀ حرفهایی که من قرار است بزنم را میتوان از قبل فهمید. این چه زندگی داغونی است که ما داریم. دوباره به سوال روزهای اولی که این کتاب عجیب به دستم رسیده بود برگشتم. اگر روزی بخواهم صحبتهای روزانه ام را کتاب کنم باید چه کنم. اینها که حرفهای تکراری است. در سایت این شرکت نوشته بود که نود درصد حرفهای افراد روی کره زمین تکراری است و به صورت اتفاقی حرفهای تازه تولید میشود. این شرکت ادعا کرده بود که تا چند سال آینده میتواند حرفهای تازۀ انسانها را نیز پیش بینی کند. تصمیم گرفته بودم که به شیوه ای زندگی کنم و حرف بزنم که کتابهای روزانه ام مملو از حرفهای نزده باشد. هفته با هفته فرق کند. تمام تلاش خودم را برای تولیدحرفهای جدید مصروف داشتم و همیشه به این می اندیشیدم که به گونه ای متفاوت جواب دهم. هفته ها میگذشت و از این که حرفهای تازه ای زده بودم احساس لذت میکردم. کتاب حرفهایم دوباره خواندنی شده بود و به خودم می بالیدم که حرفهای تازه ای زده ام. هر شب سری به سایت می زدم و پیش بینی حرفهای آینده ام را نگاهی می انداختم و آنها را ذخیره میکردم و بعد مقایسه میکردم توانسته بودم که پیش بینی سایت را از کار بیاندازم. یک سال گذشت. زندگی من متحول شده بود و مملو بود از حرفهای تازه. دیگر به سایت سر نمیزدم و پیش بینی ها را بررسی نمی کردم . تا اینکه پیامکی از شرکت دریافت کردم که ازمن خواسته بود سری به سایت بزنم. این بار سایت ادعا کرده بود که پیش بینی حرفهای ماه آینده خود را بدون آنکه نگاهی به آن بیاندازی از سایت بردار و درکامپیوتر خود ذخیره کن و بعد از گذشت یک ماه آنها را نگاه کن. خندیدم و این کار را کردم. یک ماه گذشت و من فراموش کردم که بررسی را انجام دهم که ناگهان شبی به صورت اتفاقی نگاهم به آن نوشته ها افتاد. نگاهی انداختم داشتم شاخ در می آوردم. نود درصد آنچه را که پیش بینی کرده بود درست از آب درآمده بود. شرکت توانسته بود که حرفهای تازه و غیر تکراری من را نیز پیش بینی کند. سریعا به سایت سری زدم و به بررسی آمار سایت پرداختم. این ادعا در سایت خیلی جدی بود که صحبتهای آیندۀ شما را پیش بینی میکنیم. آمار سایت نشان میداد که سایت نود و نه درصد حرفهای تازه و بدیع را پیش بینی کرده بود. کتابهای داستانی را که قرار بود نوشته شود، اختراعات، شعرهای شاعران، همه را پیش بینی می کرد. جملات قصار میگفت. درسایت شرکت مقاله ای از موسس آن نوشته بود که در آن مدعی شده بود ما در آینده فکر کردن شما را نیز پیش بینی میکنیم. او مدعی شده بود که ما با بررسی حرفهای شما می توانیم بفهمیم که شما به چه می اندیشید در نتیجه می توانیم اندیشه شما را نیز پیش بینی کنیم.

ادامه دارد. . . . .

تست دیگر

2008-10-17T22:55:00.001+03:30

به همین راحتی میشه این کار رو کرد.

تست کردن MS WORD

2008-10-17T22:53:00.001+03:30

خیل برام جالبه که از توی word بتونم پست بزارم به این راحتی!!!!!!!!

نمایشگاه امسال

2007-11-15T12:41:00.000+03:30

امسال با ذهنیت نسبتا خوب ادوار پیشین برآن شدم که سری به نمایشگاه مطبوعاتی بزنم که بر خلاف عرف، جدای از نمایشگاه کتاب برگزار میشد و با توجه به هدف برگزار کنندگان دیگر امسال در حاشیۀ نمایشگاه کتاب قرار نگرفته بود. در نمایشگاه امسال استانها هم غرفه دارند ، کشورهای خارجی هم آمده اند. تمامی این تبلیغات میتوانست امید یک نمایشگاه دست اول را بدهد. اما بشنوید ادامۀ ماجرا را.....
شاید الآن انتظار داشته باشید که بگویم اصلا نمایشگاه خوبی نبود، ولی باید بگویم که چرا ، واقعا نمایشگاه عالی ای بود، فرصتی بود برای احمدی نژاد که عکسهای سفرهایش به کشورهای بزرگ و ابرقدرتهایی چون ونزوئلا و دیدارهایش با انسانهای دینداری چون هوگوچاوز را به نمایش بگذارد. فرصتی بود که چندتا عکس از انقلاب به مردم نشان بدهیم یا چند تا کشور عربی را به عنوان کشورهای خارجی دعوت کنیم بیایند نشریاتشان را به ما نشان بدهند.
یادم نمیرود که شلوغترین غرفه ها در نمایشگاه سال گذشته غرفۀ روزنامۀ شرق بود یا مجلۀ چلچراغ، مسئولان این غرفه ها زمان سر خواراندن نداشتند، اما امسال چه شد؟!!! فرصتی بود که نشان دهیم چگونه میتوانیم روزنامه های بزرگ و پرطرفدار را تعطیل کنیم. غرفۀ چلچراغ امسال هم که کم فروغتر از همیشه بود.
سال قبل در هر غرفه ای غوغایی به پا بود، عزت الله سحابی در یکی شوری به پا کرده بود و در دیگر همه دور هادی خامنه ای جمع شده بودند، گوشه ای هم به صدای پر اعتراض دکتر عباسی به گوش میرسد، امسال چه شد؟!!! چوانان دست و پا میشکستند که از مهدی مقدم ، مرد اول موسیقی ایران عکسی یادگاری بگیرند، فرهنگ ایرانی در این انسانها موچ میزند. امروز هادی خامنه ای را به زندان فرستاده اند و مقدم را روانۀ نمایشگاه ها کرده اند، شاید سخن گزافی باشد اما چه کنم که به ذهنم خطور کرده ، سنگ را بسته اند و سگ را گشاده اند این نامردمان.
بماند که نمایشگاه امسال آنقدر تو در تو بود که حتی از روی نقشه هم نمیتوانستی جای درست را پیدا کنی، بماند که امسال کنفراسی در حاشیه برگزار شده بود که تعداد مستمعین آن به تعدا انگشتهای دست هم نمیرسید. بماند که امسال ما هم خیلی راحت به مقصد نرسیدیم ، و ماشینی را که کرایه کرده بودیم و قرار بود ما را به نمایشگاه برساند ، قالمان گذاشت و پیش روی دوستانمان حسابی شرمنده شدیم، آخر سر هم مجبور شدیم سواری بگیریم و به مقصد برویم. بماند که در غرفه نشریان کرمان کسی نبود ، و بماند که غرفۀ روزنامۀ حدیث کرمان که به گمانم یکی از معدود روزنامه ها ی استانی بود که یک غرفۀ جداگانه داشت نه تنها کسی نبود بلکه یک شماره از روزنامۀ حدیث هم برای شادی دل ما نبود. و بماند که در نمایشگاه یک صدای آشنا نبود .......ُ

والسلام

مقایسه

2007-11-06T12:30:00.000+03:30

: مسابقات جام رمضان همه ساله در دانشگاه برگزار میشود و حاشیه های جالبی دارد که دیدن آنها به ندیدنشان میارزد. مناسبتی که برای این مسابقات انتخاب شده ، اخلاق خاصی را از طرف شرکت کنندگان آن میطلبد که متاسفانه خیلی اوقات ، خیلیها از آن غافل میشوند، مقصودم از نگارش این مطلب درس اخلاق دادن نیست که کار من نیز نیست، اما با دیدن عکس العمل مسئولین در برابر بعضی از صحنهها انسان انگشت به دهان می ماند که نگاه آنها نسبت به دانشجو چگونه است؟!!

در یکی از مسابقات جام رمضان ناگهان در میان بازیکنان دو تیم معرکهای در گرفت و بازیکنان به جان هم افتادند، نمیدانم اگر یک نفر از بیرون در حال دیدن این صحنهها بود با خودش چه فکر میکرد. آنچنان الفاظ زشتی را با زبان بلند نثار تیم مقابل میکردند که تصور میکردی در میان بیادبترین قشر جامعه در حال زندگی هستی، اما در این میان عکس العمل مامورین حراست و برگزارکنندگان مسابقه بسیار جالب بود، آنچنان عادی با این قضیه برخورد میکردند که انگار اتفاقی نیافتادهاست.

این قسمت از داستان را داشتهباشید تا حکایتی دیگر برایتان نقل کنم، شبی دیگر از شبهای برگزاری مسابقات ، برخی از بازیکنان یک تیم که زمان بازی آنها آخرین بازی آن شب بود ، یعنی ساعت 11، با لباسهای ورزشیشان وارد سالن شدند و در قسمت تماشاگران نشستند. در همین لحظات بود که مامورین با توجیهات جالبی از این قبیل که دختران امکان دارد به سالن بیایند یا اینکه با لباس ورزشی (شرت فوتبالی) نباید در محیط دانشگاه برود با آنها برخورد جدی ای کردند و تا جایی پیش رفتند که میخواستند این دوستان را به حراست ببرند. نمیدانم به زبان آوردن آن الفاظ زشت با صدای بلند عملی قبیحتر بود یا پوشیدن لباس ورزشی در ساعتی که امکان حضور خانمها در سالن ورزشی را میتوان به یقین صفر دانست.

با مقایسهای اندک میان عکس العمل دست اندرکاران دانشگاه نسبت به اتفاقاتی شبیه به آنچه ذکر شد و برخوردشان با فعالین سیاسی چه تنیجهای میتوان گرفت. آیا ماحصل این مقایسه چیز مبارکی است؟

به زندان افکندن این دانشجویان تنها به این جرم که نسبت به آنچه بر سرشان میآید بیتفاوت نیستند و به سادگی گذشتن از کنار دانشجویانی که در ملاء عام و در مراسمی به نام ماه مبارک رمضان از بیان کردن هیچ سخن ناروایی دریغ نمیکنند ، انگشت تاکیدی بر این واقعیت است که دفاع از دین که این روزها نقل مجلس و گل کلام سردمداران ماست ، تنها در حد یک حرف است و بس ! در مقام عمل آنچه رخ میدهد کاملا برعکس است و صدایی از کسی در نمیآید.

تکریم از نوع ایرانی

2007-09-27T00:06:00.001+03:30

هنگامیکه رئیسجمهور ایران در سخنرانی دانشگاه کلمبیا از تکریم میهمان و سخنران در دانشگاههای ایران صحبت میکرد و از شان و منزلت دانشگاهیان در ایران سخن میگفت ، به لطایفی در فرهنگ ایرانی از دیدگاه رئیسجمهور پیبردم که تا امروز بر من پوشیده بود. آنگونه که مورخین علم و صنعتی در شرح تاریخ سال هشتادوسۀ دانشگاه رئیسجمهور نگاشتهاند میتوان به تکریم از نوع ایرانی پیبرد. در آن زمان هنگامی که گروهی از دانشجویان و شاید صاحبمنصبان دانشگاهی از حضور یک سخنران اصلاحطلب در دانشگاه اظهار نگرانی میکردند ، رئیس دانشگاه را کتک زدند. میخواهم به دانشجویان دانشگاه کلمبیا گوشزد کنم که از دیدگاه برخی دانشجویان ایرانی که خود را بسیار به رئیسجمهور نزدیک میبینند، اگر از میهمان ناراضی بودید باید صاحبخانه را کتک بزنید نه آنکه سخنران را هو کنید. رئیس جمهور در این جلسه دانشجویان و اساتید دانشگاه کلمبیا را به ایران دعوت کرد و گفت که برای آنان جلسۀ سخنرانی برپا میکنند و این هشداری برای رؤسای دانشگاههای میزبان است.

نکتۀ دیگری که در باب تکریم از اساتید ایرانی لازم است مورد توجه قرار بگیرد این است که آن دسته از اساتید ایرانی که برای انجام امور علمی به کشورهای دیگر میروند به دو دسته تقسیم میشوند. گروهی که در سفر خود با اعتراض میزبانان روبرو میشوند و گروهی مورد استقبال قرار میگرند. گروه دوم هنگام بازگشت امکان دارد بداخلاقی خودیها دامنگیر آنها شود ، که البته هدف دولت ایران چیزی جز رعایت عدالت در حق اساتیدی که مورد اعتراض قرار گرفتهاند نیست. در بعضی موارد هم آنان را از کار برکنار میکنند که این مورد تکریم در سالهای اخیر اوج گرفته است. روشهای تکریم دانشجویان ایرانی نیز فراوان است که دو مورد آن امروزه بسیار استفاده میشود. در روش اول چندین مدال افتخار از جمله ستاره و مدال ژنرالی به آنها اهدا میکنند و آنها از شرکت در دورههای بعدی تحصیلی محروم میکنند( قابل توجه که در ایران هدف از تحصیل کسب ستاره است و گروهی که به این افتخار نائل میشوند دیگر لزومی به ادامۀ تحصیل آنان نیست). گروهی که عزیزترند نیز برای تکریم بیشتر ضمن دریافت ستاره به زندان پنج ستاره و تاریخساز اوین فرستاده میشوند که تصور میشود از این کار دو هدف مد نظر باشد. اولا ، این دانشجویان فرصتی داشته باشند تا اندکی به جای پرداختن به آزادی به خودشان برسند ، ثانیا با توجه به اینکه سران حکومت ایران در دوران جوانی و طول انقلاب اسلامی در این زندان زندگی میکردند ، میخواهند به آنها بفهمانند که آیندۀ ایران از آن شماست و خیلی عجله نکنید.

دانشجویان و اساتید دانشگاه کلمبیا نباید تصور کنند که آقای احمدینژاد در مورد دعوت آنان به ایران و برگزاری جلسات سخنرانی اغراق کردهاند، زیرا ایرانیان در گذشته حسن همکاری خود را با این دانشجویان به خوبی نشان دادهاند. ایرانیان نه تنها در دانشگاههای ایران برای آنان جلسات سخنرانی برگزار میکنند که حتی حاضرند در رسانۀ ملی برای آنان برنامههایی ترتیب ببینند تا بتوانند برنامه و نظرات خود را به گوش ایرانیان برسانند ، همانگونه که برای کیان تاجبخش ، فارغالتحصیل دانشگاه کلمبیا ، این کار را کردند. البته برای انجام شدن چنین کار بزرگی باید هزینههایی هم بپردازند. مجانی که نمیشه!!!

پرسش مهر

2007-09-24T23:25:00.000+03:30

پرسش مهر امسال را که شنیدم یاد روزهایی افتادم که سعی میکردیم به پرسشهای مهر آقای خاتمی پاسخ دهیم ولی نمیدانم به علت نقصان فکری ما بود یا دشواری سوالات مطرح شده ، هیچگاه پاسخی در خور نیافتم و در این مسابقه شرکت نکردم، اما بسیار خوشوقت میشوم که امروز به یاد سالهای از دست رفته به پرسش مهر امسال پاسخی دهم.

پرسش مهر : نحوۀ پیشرفت همه جانبۀ کشور چیست؟

با توجه به اینکه طراح این سوال (پرزیدنت احمدینژاد) نژاد کشور ایران را برترین کشور و ملت ایران را برترین ملت میداند به راحتی میتوان پاسخ این سوال را دریافت.

یک) کشوری روی خوشی و پیشرفت را میبیند که نمایندگانش را اکثریت انتخاب نکند. چون همیشه حق با اقلیت بوده و اقلیت آن نمایندگان را انتخاب کنند. شاید بهتر باشد که فرایند را برای روشنتر شدن داستان شرح دهم ، در مرحلۀ اول اقلیتی که همیشه حق با آنهاست نمایندگان را بدون هیچ غرضورزی انتخاب میکنند سپس از بین همۀ خوبها ، اکثریت یکی را انتخاب میکند. در اینصورت نه اصل دموکراسی زیر سوال میرود و نه حقیقت زایل میشود.

دو) کشوری پیشرفت میکند که رئیس جمهورش هنگام سخنرانی در سازمان ملل در هالۀ نور برود و حاضرین به خاطر شدت نور وی سالن را ترک کنند.

سه) کشوری پیشرفته است که در آن مونوریل داشته باشد نه مترو.

چهار) کشوری دارای امنیت است که در عرض سه سال دو قطعنامه علیهش صادر شود و یکی در راه باشد چون در این صورت همه از آن کشور میترسند و میدانند که آن کشور خیلی خطرناک است و فکر حمله به آن کشور به سرشان نمیزند.

پنج) کشوری که رابطۀ ریاستجمهورش با وزرا بنا به گفتۀ مشاورش همچون زن و شوهر در حال جدایی باشد، کشور خوبی است چون همه میفهمد که این کشور با خودی ها هم سر سازگاری ندارد چه برسد به اجنبی.

شش) کشوری که هر روز در گوشهای از آن کسی را میکشند و صدای بازماندگان به جایی نمیرسد طریق سعادت را طی میکند.

هفت) کشوری که مجلسش یک روز به عدم تغییر ساعت رسمی رای میدهد و یک روز دیگر به تغییر آن، کشور خوبی است چون دشمن نمیتواند کارهای او را پیش بینی کند.

هشت) کشوری راه توسعۀ علمی را طی میکند که اساتید دانشگاه آن بجای فرصت مطالعاتی به حج بروند و همچنین کشوری دارای بهترین سیستم آموزش عالی است که اگر اساتید آن به کشورهای اجنبی رفتند آنها را از دانشگاه اخراج کند تا به دشمنان نشان بدهند ما جاسوسان را خوب میشناسیم.

نه) برای حفظ امنیت ملی باید دانشجویان داخلی که گول خارجیها را خورده اند به زندان انداخت و شکنجه کرد ولی نظامیان اجنبی را که بدون اجازه وارد آبهای ما شدهاند را با دست گل به کشورشان برگردانیم که نشان دهیم ما مهمانان ناخوانده را گرامی میداریم و این کار از ترس ضربالعجل خارجیها نبوده.

ده) کشوری به مراتب عالی علمی میرسد که در بازارش ابزار تولید انرژی هستهای مانند راکتور و از این جور چیزها به راحتی پیدا شود که دانشآموزان بتوانند به این وسایل دسترسی پیدا کنند و به این صورت متوسط سن دانشمندان هستهای آن کمتر از بیست و یک سال بشود.

یازده) کشوری به سمت توسعۀ فرهنگی در حرکت است که دختران و پسرانی را که گول اجنبی را خوردهاند دستگیر کند و به بازداشتگاه منتقل کند که دیگر از این غلطها نکند.

دوازده) کشوری برتر است که ترمز را از سیستم خودروهای خود بردارد که به همگان بفهماند کسی نمیتواند جلوی او را بگیرد حتی اگر به سمت جهنم برود.

سیزده) در یک کشور پیشرفت کرده معلمان تنها باید بروند و به دنبال کار تدریس خود باشند و اگر اعتراضی صنفی کردند باید آنها را زندانی کرد، زیرا به ساحت مقدس علم و معلمی توهین کردهاند.

چهارده) مملکتی دارای ثبات و امنیت است که اکثر صندلیهای ریاست آن به افراد نظامی برسد، در اینصورت است که کسی جرات اعتراض را به خود نمیدهد.

پانزده) در کشوری مردم از گرانی رنج نمیبرند که همه مواد لازم خود را از محلۀ رئیس جمهور خریداری کنند.

شانزده) زمانی میتوان به قدرت سیاست اقتصادی یک کشور پی برد که پنجاه تن از استادان اقتصاد آن کشور نسبت به اقتصاد آن معترض باشند و در تنها جلسهۀ دوستانهای که با وزیر اقتصاد دارند قانع شوند.

هفده) در کشوری آزادی وجود دارد که هر ماه شاهد بسته شدن چند روزنامه باشیم و وقتی میخواهی به سایت بازتاب که وابسته به دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام است بروی متوجه شوی که آنهم فیلتر شده. در اینجا به خوبی معنی آزادی را درک میکنی ، یعنی هر کس آزاد است که هر سایتی را فیلتر کند و هر روزنامهای را خواست تعطیل کند.

هجده) کشوری به سرعت ترقی میکند که مسئولین آن توانایی آن را داشته باشند که چند شغل داشته باشند، تا بقیه بتوانند راحت زندگی کنند.

نوزده) دولتی موفق است که در یک ماه ساعت کاری کارمندان را نصف کند تا هم کارمندان استراحتی بکنند هم اربابرجوعانی که با درهای بسته مواجه میشوند ، قدر عافیت را بدانند.

بیست) در کشوری مهرورزی رشد پیدا میکند که مدارس دختران و پسران با اختلاف ده دقیقهای تعطیل شود ، زیرا در اینصورت گروهی که زودتر تعطیل شده میتواند خود را به موقع به محل دبیرستان دوستان خود برسانند تا همدیگر را از مهرورزی سیرآب کنند.

بیست مورد را یادآور شدم به این امید که یک بیست گنده بگیرم. اگر شما هم موردی را پیدا کردید در ادامه اضافه کنید ، تا اگر بیست نگرفتم علت را بدانم.

انواع دینداری

2007-06-04T16:50:00.000+03:30

بطور کلی دارای سه نوع دینداری میباشیم:

· دینداری معیشت اندیش یا مصلحت اندیش

· دینداری معرفت اندیش

· دینداری تجربت اندیش

در دینداری معیشت اندیش دین را برای دنیا و گاهی هم برای آخرت میخواهند. یعنی دین برای اهداف مشروع البته گاهی هم نامشروع. مهمترین شاخصۀ آن تقلیدی بودن آن است، رازآلود است و اسطوره ای. امام حسین در آن مایۀ شفا پیدا کردن است، حسین یک اسطوره است. ویل دورانت: دین هرچه اسطوره ای تر باشد دین تر است. البته این شاخصۀ دین معیشت اندیش است. روحانی متعلق به این دین است، مردم توده وار به آن گردن مینهند، مقلدانه آن را میپذیرند. خدای این دین خدای آمر و ناهی است، بکن ، نکن، ثواب ، عقاب. دست آورد روحانیت این دین فقه است.

دینداری معرفت اندیش اسطوره زدا ، محققانه و بی روحانی است. تقلید در این دین راهی ندارد. عنصر تاریخ و تاریخ شناسی در آن بسیار قدرتمند است.

دینداری تجربت اندیش ، یک دینداری کشفی ، درونی ، قدسی ، سری و ماورایی است، خداوند در آن معشوق است و به صفت یک محبوب نازنین جلوه میکند. بنا به گفتۀ حسین منصور حلاج، معشوق (منظور خداست) همه ناز است نه راز.

معشوق همه ناز است نه راز

عشق همیشه در مراجعه است

2007-06-01T03:01:00.000+03:30

با اینکه محسن نامجو در دانشگاههای ایران ممنوع الصدا شده در خارج از کشور ، استقبال مثال زدنی از کاراش بعمل اومده.

این هم یه آهنگ جدید از محسن نامجو که توی یک کنسرت در هلند خونده . تقدیم به همۀ دوستان

لینک دانلود

بد حجابی

2007-05-30T02:50:00.000+03:30

سوال مطرح شده این است که آیا میتوان با زور حجاب را رایج کرد؟

با نگاه کردن به تاریخ ایران جواب دادن به این سوال بسیار ساده میشود. آری! اگر به جامعۀ ایران قبل از اجرای طرح کشف حجاب رضاخانی را مورد بررسی قرار دهید. به آسانی پی خواهید برد که هیچ گونه اثری از بیحجابی یا بد در جامعۀ سنتی ایران دیده نمیشد. اما توجه کنید که چگونه با اجرای یک طرح حکومتی و توسل به زور ، جامعۀ ایران به چه سمتی حرکت کرد. پس در این قضیه نباید شک کرد که با زور میتوان سطح جامعه(توجه کنید که منظور فضای عمومی است) را از بیحجابی خالی کرد. اما یک نکته در این میان قابل توجه است که علت پذیرش سادۀ این کشف حجاب توسط زنان ایرانی چه بود؟ در سالهای قبل و در سالهای شروع این طرح با ورود اندیشۀ غربی مبنی بر روشن فکر بودن ( و دیگر اصطلاحاتی که خودتان میدانید ) کسانیکه آن شکل لباس پوشیدن را برای خود انتخاب میکردند ، احساس فخر و خودبزرگ بینی داشتند و این مایۀ ترغیب گروهی به این نوع پوشش بود. ضمن اینکه این دیدگاه ( روشن فکر بودن کسانیکه این نوع لباس پوشیدن را دارند) هنوز در جامعۀ ما وجود دارد.

پس تنها در پشت صحنۀ زور و خشونت ، یک فرایند عقیدتی نیز در حال اجرا بود که این شکل پوشش را مثبت جلوه میداد، از این موارد میتوان نتیجه گرفت که اگر حکومت بدنبال اثردهی چنین طرحی است باید ورای حرکاتی که با زور و اجبار در حال پیگیری است راهکارهایی را در جامعه پیاده کند که اندیشۀ زنان در جامعه به این سمت سوق پیدا کند که داشتن این نوع پوشش اسلامی و کامل نشانۀ شخصیت برای آنان است.

بر گرفته از مقالۀ آسمان سیاه از دکتر داریوش سجادی.

انصاف

2007-05-26T05:55:00.001+03:30

یکی از دوستان در ضمن پست قبلی مطالبی را بیان کردند حسب الامر ایشان پاسخ آن مطالب را در وبلاگ مینویسم. امیدوارم پاسخهای بنده قانع کننده باشند.

نظر این دوست گرامی:

mano to nemitoonim zehne analizor haaye siasi ye in nazaamo bakhoonim motmean baash ! hamoontor ke to entekhabat e akhir jenaabe AKBAr ro vase AAME ye mardom kardan looloo sare kharman ke hame be in khoshgel ray bedan dar doreye khatami ham naategh ro kardan looloo sare kharman . albate be HIICH onvaan ghasd nadaram khadamaate dorane eslaahat ro naadide begiram amma soali ke hanooz to zehna man va kheyli haaye dige mesle man hast ine ke ESLAAHE CHI ? DAR CHE MAGHTAE ZAMANII ? VA AYAA IN GOROOH ASLAN GHODRAT VA TAVANAEE YE IN KAARO DASHTAN ? be hamin khatere ke be jaee miresim ke hashemi ham eslaah talab mishe ! .....................

بنده تصور میکنم که چندین اشتباه در این تحلیل موجود است:

در انتخابات نهم ، آنچه باعث شد که جناب آقای هاشمی از صحنه کنار رود ، ذهنیتی بود که از سالهای سازندگی در مورد ایشان برای مردم مشتبه شده بود. و این ذهنیت ماحصل تلاش گروهی خاص در برهۀ زمانی خاصی نبود. بلکه در این انتخابات ، اشتباهی که از طرف ، حامیان آقای هاشمی رخ داد باعث رای نیاوردان ایشان و گرایش اذهان عمومی به سمت آقای احمدی نژاد شد. کوچک شمردن یک کاندیدا به علت نداشتن چهرۀ زیبا و از این قبیل تبلیغات از طرف حامیان درجۀ اول آقای هاشمی در برنامه ها تلوزیونی باعث نوعی مظلوم نمایی شد ، و مردم ایران نیز مظلوم پرست.
در جریان دوم خرداد ، هیچ تبلیغات سوئی از طرف اطلاحطلبان علیه آقای نوری صورت نگرفت، ضد تبلیغاتی که صورت گرفت از طرف جبهۀ مخالف بود. دوست عزیز ای کاش اندکی بهتر وقایع آن زمان را بررسی کنید. فکر نمیکنم یادمان رفته باشد داستان کارناوان شادی ظهر عاشورا را، یا درست کردن آن فیلمها و عکسها که در مساجد پخش میشد. همۀ اینها در حالی بود که هنگام ورود آقای خاتمی به عرصۀ انتخابات ، همگان وی را انسانی خداپرست و مومن معرفی میکردند. دامنۀ این تبلیغات سوء علیه این سید بزرگوار آنقدر زیاد شد که حتی آقای نوری نیز پس را شکست در انتخابات عامل شکست خود را تبلیغات بد دانست.
شما از من پرسیده اید که اصلاحات یعنی اصلاح چه چیز؟

بنظر من کسی این سوال را میپرسد که سیستم موجود را بدون عیب بداند و برایش بیان واژه ای بنام اصلاح بی معنی جلوه کند. حال من این سوال را از شما میپرسم که آیا سیستمی حکومتی ایران از قانون اساسی گرفته تا کوچکترین مسائل سازمانی صحیح کارآمد است و نیازی به اصلاح ندارد؟

خاتمی و دو خرداد

2007-05-24T16:49:00.000+03:30

یادش بخیر آن روز (چهار خرداد 76) که تیتر روزنامۀ همشهری شد:

خاتمی 20000000

آنروز که میرحسین موسوی عدم شرکت خود در انتخابات را اعلام کرد، محافظه کاران خود را پیروز میدان دانستند، ناطق نوری رئیس مجلس بود و شناختۀ مردم. یاد آن روز بخیر که مهندس باهنر و ناطق نوری از حضور محمد خاتمی در استقبال کردند زیرا میپنداشتند که حالا در یک انتخابات رقابتی پیروز میشوند. با خود میگفتند خاتمی را که کسی نمیشناسد ، دانشمندی که در این سالها در گوشۀ کتابخانۀ ملی بوده. اما گویی این مرد مهرۀ مار دارد، در دل پیر و جوان جای گرفت.

دوم خرداد 76 را میتوان از بزرگترین روزهای تاریخ ایران دانست و نمیتوان از میان سیاستمداران داخلی کسی را پیدا کرد که بر این حقیقت صحه نگذارد ! دوم خرداد 76 ، پیش از هر چیز ذهن همگان را بسمت یک نفر میکشاند ، آری سید محمد خاتمی . براستی که امروز میتوان او را رهبر همه اصلاح طلبان داخلی دانست، شخصی که بزرگترین مشکلات داخلی را تحمل کرد و خنده را فراموش نکرد. نمیخواهم از این کار وی دفاع کنم، زیرا سکوت همیشه خوب نیست ، شاید کمترین توقع اصلاحطلبان از او سکوت نکردن در برابر این مشکلات بود، اما همین که کسی بتواند این همه صبر و حوصله در برابر دسته ای بی انصاف داشته باشد ، قابل تقدیر است. پایداری وی در برابر این گروه به مدت هشت سال و پیگیری اهداف اصلاحطلبانۀ خویش ، فصلی جدید را در تاریخ ایران بوجود آورد.

امروز نیز رای و نظر او برای جهانیان و ایرانیان بسیار تاثیرگذار است، سفرهای متعدد وی به اقصی نقاط جهان تنها حرکات صلح جویانه از طرف ایران به حساب می آید.

امیدوارم که بیش از پیش قدر این رهبر مسلم اصلاحات را بدانیم.

زندان و زنده دان

2007-05-21T03:59:00.000+03:30

انتخابات هیات برگزاری انتخابات انجمن اسلامی دانشگاه علم و صنعت ، امروز با تشکیل مجمع عمومی برگزار شد. این انتخابات در حالی در دانشگاه ما برگزار میشد که شاید از جمعیت هفت هزار نفری دانشگاه حتی هفتصد نفر هم در سالن نبودند. شاید چند ساعت قبل از برگزاری همین انتخابات بود که مامورین انتظامات دانشگاه امیر کبیر در حال کتک زدن یکی از منتخبین شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک بودند! نمیدانم باید از خود بپرسم که چرا در مجمع عمومی کمتر از ده درصد دانشجویان شرکت کردند، یا باید بپرسم چرا همین ده درصد هم شرکت کردند. انجمنی که شاید بعد از برگزاری انتخابات قرار است منتخبین آن را بزنند و به زندان بیافکنند ، چه لزومی دارد که برای تشکیل آن تلاش کرد؟! به ناگاه سخنی به یادم میرسد ، جملاتی در زندگی انسان وجود دارند که گاهی تمام رشته های فکری او را عوض میکنند ، یادم آمد که چند سال پیش در مقاله ای خواندم که زندان همیشه زنده دان بوده است . شاید همین جمله قوت دل آنانی بوده که آمده اند .

میتوانید فیلم ضرب و شتم دانشجوی پلی تکنیکی را از اینجا ببینید.

ایران ، آمریکا و مذاکره

2007-05-19T03:58:00.000+03:30

یاد آن روزهایی که اگر سخن از رابطه با آمریکا را به زبان می آوردی در حکم کفر گفتن بود ، یاد آن روزهایی که مجلس ششم را به رابطه با آمریکا بصورت پنهانی محکوم میکردند و حال آنکه امروز خودشان بسیار راحت و بی دغدغه ازین رفتار دیپلماتیک دفاع میکنند. یاد آن روزی که رهبر جمهوری اسلامی ایران رابطه با آمریکا حتی در مورد عراق را نیز جایز نشمرد. اما امروز چه؟!!!

مخالف رابطه با آمریکا نیستم ، این مقدمه را تنها از این جهت یادآور شدم که بگویم که آن همه سخت گیریها از ترس مشکلات خارجی نبود ، بلکه تنها سنگ اندازی پیش پای دولتمردان داخلی بود ، بهر قیمتی که تمام شود.

شاید خیلیها بگویند که در شرم شیخ که اتفاقی نیافتاد ، اما باید بگویم که سخت در اشتباهید ! چند بار در تاریخ جمهوری اسلامی ایران سراغ دارید که ایران و آمریکا در سطح وزرای خارجه با هم سر میز بنشینند و با هم احوال پرسی کنند! یاد آن روزی که سید محمد خاتمی بعد از سخنرانی دلنشین خود در باب گفتگوی تمدنها در سازمان ملل مورد تشویق پر شور عموم قرار گرفت و هنگام بازگشت به جایگاه خود ، هنگامی که کلینتون به او نزدیک شد و تمایل خود را به دست دادن با دکتر خاتمی نشان داد ، وی از ترس مخالفان داخلی از این کار امتناع کرد و امروز خود نیز از این عمل پشیمان است. پس اتفاقی که در شرم شیخ افتاد نه تنها حرکتی کوچک نبود بلکه جهشی در روابط دیپلماتیک ایران و آمریکا بود. همان نشست باعث شد که امروز براحتی خبر مذاکره در هفت خرداد را میدهند. بدون هیچ واهمه و هیچ نگرانی ای. اینجاست که میتوان پی برد ، حاکمیت یکدست همیشه هم بد نیست، همه خودی هستند ، نه کسی میگوید بد است ، علاوه بر آن تایید هم میکنند.

امیدوارم که بخیر و خوشی بپایان برسد.

انتخابات انتصابی

2007-05-18T13:46:00.000+03:30

روزهای داغ انتخابات در دانشگاهها در حال سپری شدن است ، انتخابات شورای صنفیکه الحق و الانصاف نمایانگر یک انتخابات آزاد است به پایان رسید ، این انتخابات که کاملا توسط دانشجویان انجام میپذیرد از پرشورترین انتخابات دانشگاههاست.

اما در این میان یک انتخابات دیگر نیز در شرف برگزاری است. انتخابات انجمن علمی، انجمن علمی ای که در دولت جدید بسیار مورد توجه قرار گرفته و از نظر مالی نیز از بودجۀ بسیار عالی برخوردار است، میگویند که بودجۀ این انجمن از طرف وزارتخانه سه برابر شده ، حال بماند که دانشگاه خود چه کمکهای به این انجمن میکند، همۀ این توجهات فراوان باعث شده که بسیاری از دانشجویان بدلایلی که مایل نیستم از آنها نام ببرم به انجمنهای علمی روی بیاورند. در این میان نحوۀ برگزای جذاب و بدیع این انتخابات از همان روز اول نظر همگان را بخود جلب کرد .

یک ماه قبل از انتخابات سخن از آن بود که دانشگاه تصمیم دارد اعضای انجمنهای علمی را برای یک سال دیگر ابقا کند ، هرکس که این سخن را میشنید ، با تعجب فراوان از مغایر بودن این عمل با آیین نامه سخن میگفت اما در این میان یکی از دوستان سخنی حکیمانه گفت . "دکتر چلداوی (معاونت دانشجویی) خود قانون است". خلاصه حرف و حدیثها فراوان بود، تا بدانجا که خبر رسید که از هر انجمن دو نفر با حفظ سمت ابقا خواهند شد. هنوز نمیدانم که این چنین قانونی را از کجای آیین نامه بیرون کشیده اند ، شاید او راست میگفت! از این نیز بگذریم ، زمان نام نویسی برای انجمنهای علمی که یک هفته بود در دانشکدۀ ما حتی یک مکتوب کوچک نیز روی برد نرفت که بیانگر زمان نامنویسی باشد، در نتیجه تنها نزدیکان به اعضای انجمنهای علمی در این نامنویسی شرکت کردند ، توجه دارید که در تمامی مراحل این انتخابات آزادی موج میزند. از این قضیه نیز بگذریم ، مسئله زمان شمارش آراست. حضور در حوزۀ شمارش آرای شورای صنفی برای عموم آزاد است ، حال آنکه در انتخابات انجمنهای علمی صندوق که ساختمان معاونت دانشجویی برده میشوند و پشت درهای بسته به شمارش آرا میپردازند. خدا میداند که آنجا چه خبر است و چقدر قانون آنجا درست میشود و آرا بدلخواه مدیران تنظیم میشود. حرف دلم را بگویم ، بنظر من آنجاست که منتخبین را انتخابت میکنند!!! بهتر بگویم انتصاب میکنند.

چرخ گردون

2007-05-16T13:48:00.000+03:30

هر زمان که این شعر رو میخونم نیروی عجیبی رو در خودم احساس میکنم:

چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

حالۀ نور و نور خدایی

2007-05-13T17:34:00.000+03:30

داستان حالۀ نور که یادتان هست. اخیرا آقای مصباح یزدی در بیانی نزدیک فرموده اند که دانشجویی به ما گفت که در شما نور خدایی دیده ام و میخواست دست ما را ببوسد.

تعابیر چقدر نزدیک هستند . استاد و شاگرد!

قضاوت با خودتان

متن کامل رو اینجا بخونین.

آلبوم جدید محسن نامجو به نام عدد

2007-05-11T11:38:00.000+03:30

یه سری آهنگ جدید از محسن نامجو گیرم اومده .تقدیم به امین عزیز

امیدوارم شما هم خوشتون بیاد

http://eslami00mojtaba.googlepages.com/01-Track1.mp3

http://eslami00mojtaba.googlepages.com/02-Track2.mp3

http://eslami00mojtaba.googlepages.com/03-Track3.mp3

http://eslami00mojtaba.googlepages.com/04-Track4.mp3

http://eslami00mojtaba.googlepages.com/05-Track5.mp3

http://eslami00mojtaba.googlepages.com/06-Track6.mp3

....................................................................................................................................................

یکروز به شیدایی

با زلف تو آمیزم

خود را چو فرو ریزم

با خاک در آمیزم

وگرنه من همان خاکم که هستم

یک روز سر زلف ، بلوندت چنیم بهر

دل مسکینم ،

اینم

جگرم

اینم ، اینم

........................

یک روز که باشم مست

لایعقل و ترد و سست

یک روز ارس گردم

اطراف تو را گردم

کشتی ای شوم جاری

از خاک برآرم تو

بر آب نشانم تو

دور از همه بیزاری

...............................

دریای خزر گردم

خواهی تو اگر جونم

محصول هنر گردم

خواهی تو اگر جونم

یک روز بصر گردم

خواهی تو اگر جونم

یک روز نظر گردم

خواهی تو اگر جونم

پانصد سر سردرگم

ای وای ،ای وای ،ای وای

..................................

حبل المتین گیست

جمعا به تو آویزیم

وعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا

.................................................

یک روز بشیدایی

در زلف تو آویزم

یک روز دو چشمم خیس

یک روز دلم چون گیس

آشفته و ریساریس

بردار دگر بردار

بردار به دارم زن

از روی پل فردیس

................................................

دریای خزرگردم

خواهی تو اگر جونم

صد سینه سپر گردم

خواهی تو اگر جونم

یک روز بصر گردم

خواهی تو اگر جونم

یک روز نظر گردم

خواهی تو اگر جونم

پانصد سر سردرگم

ای وای ،ای وای ،ای وای

...................................................

ای درد توام درمان

در بستر ناکامی

ای یاد توام مونس

در گوشۀ تنهایی

وی خاطره ات پونس

نوک تیز ته کفشم

این صندل رسوایی

گرگی تو و میشم من

جمعا به تو آویزیم

آبی تو ، سریشم من

جمعا به تو آویزیم

اگزاز و دیازپامی

جز زلفت آرامی

چون زلف تو نارآمم

رسوا و پریشم من

سشوار ، سشوار ، سشوار

.....................................................

دریای خزر گردم

خواهی تو اگر جونم

صد سینه سپر گردم

خواهی تو اگر جونم

محصول هنر گردم

خواهی تو اگر جونم

یک روز بصر گردم

خواهی تو اگر جونم

یک روز نظر گردم

خواهی تو اگر جونم

پانصد سر سردرگم

ای وای ،ای وای ،ای وای

برکت یا حماقت

2007-05-10T02:50:00.000+03:30

همانطور که میدانید رئیس جمهور کشورمان چند روز پیش بکرمان رفته بود. در سفر به یکی از شهرستانها با شنیدن و دیدن اعتراضات مردم نسبت به فرماندار شهر پس از بازگشب بتهران سریعا فرمان عزل وی صادر شد. اولین نکته ای که بعد از شنیدن این خبر بذهن خیلیها میرسد ، مردمی بودن و عادل بودن این رئیس جمهور است. اما نکتۀ قابل تامل آنجاست که چه کسی باید خسارت دو سال فرماندار بودن این شخص را بدهد ، آیا واقعا یک رئیس جمهور خوب کسی است که پس از شنیدن اعتراضات مردمی رئیسان را از صندلی قدرت پایین بکشد یا آنکه همان روز نخستین کسانی را انتخاب کند که سخن و درد دل مردم را بدانند و کار را بجایی نکشانند که مردم دادشان درآید. کسی که خود را از مردم میداند و شعارهای آنچنانی میدهد ، دست نشانده های او نیز باید مردمی و درد مردم چشیده باشند. پس این نه نشانۀ برکت سفر رئیس جمهور به یک شهر است که نشانۀ حماقت وی است.

خوابگاه و شب زنده داری

2007-05-07T20:53:00.000+03:30

با نزدیک شدن به هفتۀ خوابگاهها بر آن شدم که اندکی بیشتر به خوابگاه بپردازم.

خوابگاه و زندگی خوابگاهی برای هر انسان فصلی تازه در زندگی میباشد. تجارب ، خاطرات و حوادث زندگی خوابگاهی در هیچ برهه ای از زندگی انسان رخ نخواهد داد. نام بردن از همۀ آنها دشوار است اما دوست دارم در این روزنوشت که بهتر است نام آنرا سحرنوشت بگذارم، بخاطرات شب زنده داری در خوابگاه بپردازم، شب زنده داری ، لااقل برای من ، تجربۀ بدیعی بود، سال اول در خوابگاه حکیمیه چه شبها که به بهانه های مختلف بیدار بودیم. شبی با سخن گفتن از این و آن (همون غیبت خودمون) دربارۀ هر چیز که فکرش را بکنی(البته خواهشن فکرای بد نکنین!)، شبی به دیدن فیلم تا صبح طی میشد، شاید دو یا سه فیلم ، البته در خلال فیلمها برنامه های تفریحی دیگری هم بود! ، چه شبها که به رختخواب میرفتیم ولی در تاریکی تا صبح با هم صحبت میکردیم ، یا شاید در همان ظلمات دعوایمان میشد. شبی که تا صبح بیدار بودیم و فیلم میدیدیم و سحرگاه هم در حالیکه دیگر پلکهایمان را به زور باز نگه میداشتیم ، فکر رفتن به سرخه حصار به سرمان میزد و بساط میکردیم و به سرخ حصار میشدیم. هیچ وقت لذت خوردن آن صبحانۀ سرخه حصار ، که همزمان با طلوع آفتاب بود را فراموش نمیکنم. شبی تا صبح را با آواز خواندن و ضبط کردن صدای خود بیدار بودیم و شبی دیگر را با برف بازی و بعد از آن خوردن برف با مربا و آب لیمو. یادم نمیرود که برای پروژۀ C++ سه شبانه روز بیدار بودیم که زود تمام شود و کلکش را بکنیم. یادش بخیر آن شب که تا صبح برای امتحان محاسبات بیدار بودیم ، یا شبهای امتحانی که در نمازخانۀ حکیمیه جای سوزن انداختن نبود.

در این ترم یا ترم قبل چه شبها که تا صبح بیدار بودیم و نیم ساعت قبل از کلاس دکتر جاهد به رختخواب رفتیم. اخرین ماجرای شب زنده داری همین دیشب بود (یعنی همین شبی که دقایقی پیش تمام شد!) تا صبح پای لپ تاپ بشین و از این سایت به آن سایت و مقاله بخوان ، ساعت 5 هم ناگهانی تصمیم به خوردن کله پاچه بگیر و بزن بیرون.

در برگشت که به داخل خوابگاه ، صداهایی از نمازخانه و اتاق تلوزیون بلوک 3 بگوشم رسید ، مشکوک شدم که این وقت صبح چه خبر شده، تا به پنجره رسیدم هزار فکر کرده بودم ، نماز ، فوتبال ، شورای صنفی و .... . اما هنوز پرده را کنار نزده بودم که صدای آس آس بلند شد، بله ! اشتباه نکردید! دوستانمان از شب تا صبح در حال پاستور بازی بودند. شاید دیدن همین صحنه بود که من رو به نوشتن این پست واداشت.

خلاصه زندگی خوابگاهی ، یعنی همین! (البته نه فقط همین که بسیار بیشتر از همین) ، شاید گروههایی باشند که هنوز هم هر شب بموقع میخوابند و هر روز بموقع بیدار میشوند ، ولی به جرات میتوانم بگویم که آنان خیلی چیزها را درک نکرده اند.

شب خوش

ساعت 6 صبح روز دوشنبه 17 شهریور 1386 – خوابگاه دانشگاه علم و صنعت ایران – بلوک 6 – اتاق 410

نمایشگاه امسال

2007-05-07T01:32:00.000+03:30

امروز روز سختی بود. با برنامه ریزی قبلی (منظورم یک روز قبلش بود) تصمیم رفتن به نمایشگاه کتاب گرفتیم. از زحمت گرفتن مینیبوس که بگذریم ، تاخیر بعضی دوستان کمی خاطرم را آزرده کرد ، اما هر چه بود وظیفه بخوبی انجام شد و به سمت نمایشگاه رفتیم. نمایشگاه امسال اصلا مثل سال گذشته و سالهای گذشته نبود ، در سالهای گذشته یکی از بهترین و داغترین غرفه ها ، غرفۀ مطبوعات بود که در نمایشگاه امسال نبودن غرفۀ مطبوعات از ضعفهای بزرگ شمرده میشد.محیط غرفه های کتب دانشگاهی بشکلی بود که هیچ حالت جذب کننده ای وجود نداشت ، نور کم و هوای همراه با خاک ، فضا را بنحوی جلوه میداد که انتظار تمام شده غرفه را میکشیدی.

زمان گشت گذارمان در نمایشگاه امسال کم بود ، فرصت نشد که تمامی انتشارات داخلی را ببینیم و فقط فرصت بازدید نیمی از آنها مهیا شد ، اما محیط غرفۀ انتشارات داخلی خوب و پر نور بود و مثل همیشه هم شلوغ. چند کتابی هم که در نمایشگاه کتاب امسال گرفتم ، از همین غرفه بود که بهترین آنها کتاب جدید دکتر سروش بنام ادب قدرت و ادب عدالت بود. یادم است که پارسال نیز آخرین کتاب دکتر سروش یعنی ، از شریعتی را از انتشارات صراط گرفتم که بسیار کتاب عالی و پرمحتوایی بود.

برنامه های اندک جنبی نمایشگاه هم بنوبۀ خود جالب و دیدنی بود ، مخصوصا برنامۀ نقالی که به نقل داستان رستم و تهمینه میپرداخت.

سخن در باب نمایشگاه کتاب امسال فراوان است ، اما حوصله اندک، انشاءالله بقیۀ نقد خود از نمایشگاه را پس از بازدید بعدی در روزهای آتی مینگارم.

از اقبال لاهوری

2007-05-06T01:28:00.000+03:30

اسلام وفاداری نسبت به خدا را خواستار است نه وفاواداری نسبت به حکومت استبدادی را[…] اجتماعی که بر چنین تصوری از واقعیت بنا شده است باید در زندگی خود مقوله های ابدیت و تغییر را با هم سازگار کند.

محمد اقبال لاهوری

چرا ماکیان شدی، نشدی شیر؟

2007-05-03T13:50:00.000+03:30

در بن یک بیشه ماکیانی هر روز

بیضه نهادی و بردی آنرا یک کرد

بسکه ز راه آمدی و ندید بجا تخم

خاطرش از دستبرد کرد بیازرد

بود در آن بیشه پادشاه یکی شیر

داوری از کرد پیش شیر همی برد

داد بدو پاسخ چنین که بباید

پاسخ شاهانه اش بحافظه بسپرد

گفت چرا ماکیان شدی نشدی شیر

تا نتوانند خلق تخم تو را خورد

ایرج میرزا

دنبال دعوا میگردیم

2007-04-29T16:15:00.000+03:30

چند روز پیش که آقای الهام وزیر و سخنگوی دولت مهرورز به دانشگاه ما آمده بود ، در همان شروع سخنرانی نکاتی نغز به زبان آورد. اول آنکه ایشان بعنوان یکی از مردان دوم دولت وسیله ای برای آگاهی از زمان بهمراه خود نداشت ، لاجرم مجبور شد که از مدعوین و دانشجویان زمان را جویا شود. دوم آنکه سوال خودش رو در مورد زمان اینجوری شروع کرد که من با خودم ساعت ندارم ، نه قدیم ، نه جدید! جالب است ! هنگامیکه از آقایان علت برپا کردن این دعواها بر سر ساعت رسمی کشور را جویا میشوی ، دلیل می آورند که میخواهیم مردم گیج نشوند. ولی زمانی که نوبت به خودشان میرسد انگار که تنشان برای دعوان مور مور میکنه. احساس میکنم در هر کاری که دولت به آن دست میزند دنبال دعوا میگرد نه خیر و صلاح مردم.

خدا عاقبتشان را بخیر کند

نامه بسیج به مجلس

2007-04-28T20:21:00.000+03:30

چند روز پیش بیسج دانشجویی دانشگاه علم و صنعت نامۀ سرگشاده ای را برای رییس مجلس شورای اسلامی فرستاد و به بسیاری از فعالیتهای مجلس که در مخالفت با دولت نهم انجام شده، اعتراض کرد، از جمله رای ندادن به 5 وزیر کابینه(که حرکتی بی سابقه بوده) ، مخالفت با تغییر ساعت ، مخالت با طرح صندوق مهر رضا و در آخر رای دادن به طرح تجمیع انتخابات که باعث کوتاه شدن مدت فعالیت دولت نهم میشود. جالب آنکه در آخر این نامه آمده که شما میخواهید جلوی دولت را در خدمت بملت ایران بگیرید. فکر کنم دوستانمان در بسیج دانشجویی در چند مورد دچار غفلت شده اند. بگمانم فراموش کرده اند روزهایی را که نمایندگان مجلس هفتم را منتخبین امام زمان میدانستند و از رای آوردن آنان در یک سیستم کاملا تشریفاتی ، بشکن و بالا می انداختند و به ریش اصلاح طلبان منع شده از نامزد شدن در انتخابات میخندیدند. اگر اینان منتخبان امام زمانند پس کار شما هم مخالفت با فرمان امام زمان است.

نکتۀ دیگر اینکه مگر این مجلس منتخب مردم ایران نیست (بگفتۀ خودتان!) پس اگر کاری هم میکند در راستای خواسته های مردم ایران است، مخالفت با این مجلس مخالفت با مردم ایران است.

دوستان عزیز، وظیفۀ مجلس تصویب تمامی لایحه ها و درخواستهای دولت نیست چرا که اگر اینگونه بود دیگر وجود این مجلس برای چیست؟

حال که سخن به اینجا رسید، دوست دارم از این برادران دینی بپرسم که اگر بجای دولت مهرورز ، دولت اصلاحات نیز دست به این اعمال میزد ، موضع شما همینگونه بود؟ نرخ تورم در دولت کنونی با توجه به آمار سازمان پژوهشهای مجلس به23 درصد رسیده است و این در حالی است که هنگام روی کار آمدن دولت این عدد به رقم بی سابقۀ 10 درصدی نزدیک شده بود. نرخ رشد 5.7 درصدی به 5 درصد رسیده، صندوق ذخیرۀ ارزی تقریبا خالی شده است و این زمانی است که کشور ما از نظر درآمدهای نفتی ، بهترین موقعیت را در طول عمر جمهوری اسلامی دارد (البته جای شکر آن باقی است وگر نه خدا میداند چه بسر ملت می آمد). واردات 28 میلیارد دلاری دولت اصلاحات که بیش از 75 درصد آن به کالاهای سرمایه ای اختصاص داشت کجا و واردات 60 میلیارد دلاری که اکثر آن به واردات مصرفی اختصاص دارد کجا!!! چرا راه دور برویم ، در زمینۀ فرهنگ، کدام حرکت دولت اصلاحات را در زمینۀ فرهنگ و دین را میتوان با کار عجیب و غریب وزارت آموزش و پرورش کنونی مقایسه کرد؟! کجای دنیا را سراغ دارید که وزیر فرهنگ، روزنامه هایی را که به نقد فعالیتهای نیروی انتظامی (در ایران منظورم در زمینۀ حجاب است) میپردازند را تهدید کند. نگاه جهانی به ایران را در زمان دولت اصلاحات ، کشور گفتگوی تمرنها ، را چگونه میتوان با دید امروزی به عنوان تهدیدی برای امنیت جهانی مقایسه کرد؟!

ای کاش اندکی ثبات در عقاید و قطره ای انصاف داشتیم. هر کدام از برنامه های دولت کنونی از واردات چند میلیاردی گرفته تا سوالات موهن وزارت آموزش و پرورش و کم کردن تعرفه های وارداتی که معلوم نیست پول آن به جیب چه کسانی میرود یا واردات بی رویۀ شکر که صنایع شکر خوزستان را فلج کرده، اگر در دولت اصلاحات رخ میداد مطمئن باشید که مجلس کنونی تا حالا تمامی وزرا را که هیچ رئیس جمهور را نیز استیضاح کرده بود. برادران بسیجی کمی انصاف داشته باشید ، بجای آنکه نامۀ تهدید برای مجلسیان بنویسید باید نامۀ قربانت شوم برای آنان بنویسید که یا از روی غرض و یا از روی نادانی، مهر خاموشی در برابر برنامه های دولت کنونی بر دهان خود زده اند.

مفهوم طبقه

2007-04-27T11:35:00.000+03:30

در جلسۀ پرس و پاسخی که هفتۀ قبل توسط بسیج دانشجویی میان دکتر تاجزاده و دکتر کچوییان صورت گرفت به نکات جالبی اشاره شد که سعی دارم در پست یا شاید پستهای بعدی به چند مورد از آنها بپردازم

مفهوم طبقه در علوم اجتماعی به گروهی اتلاق میشود که دارای افکار یکسانی باشند و از همه مهمتر که دارای برخوردهای سیاسی یکسانی باشند، بعنوان مثال در مقوله ای چون انتخابات این طبقه از شخص خاصی دفاع کرده و به او رای میدهند. با همین تعریف میتوان دریافت که محرومین یک طبقه نیستند و مثالهای دیگری از این قبیل. در نتیجه تئوری های طبقاتی در جوامعی قابل اجرا هستند که دارای نظام طبقاتی باشند، جامعۀ ایرانی چه در زمان شاه و چه در زمان حال جامعه و نظامی طبقاتی نیست، نظام طبقاتی دارای احزاب قدرتمند است ، مجلس آن دارای فراکسیون است ، اصلا در دنیا مجلس بدون فراکسیون معنی ندارد . متاسفانه در ابتدای انقلاب بعضی از مفاهیم از کشورهای غربی گرفته شد ، اما بستر منطقی برای آنان آماده نشد که باعث شد این ساختارها نیز از مسیر اصلی خود خارج شوند.

در کشوری یا دموکراسی برقرار است یا نیست که اگر نباشد حکومت موجود در آن دیکتاتوری است، دموکراسی نیز تعاریف خاص خود را دارد ، دموکراسی یعنی انتخابات ، انتخابات یعنی احزاب آزاد، آزادی برای یک حزب به معنی داشتن رسانه ی اختصاصی و آزاد است که بتواند نظرات خود را به جامعه ابلاغ کند ، در این حالت است که افراد در جامعه حزب مورد نظر خود را براحتی انتخاب میکنند و کم کم تصمیمان سیاسی خود را بحزب خود میسپارند و با این ساختار نظام طبقاتی شکل میگیرد. اما بدون وجود احزاب شناسنامه دار و شناخته شده ، امکان حرکات باندی و ناشناس مهیا میشود که در نتیجه بعد از اینکه دورۀ حکومت این باند به پایان رسد کسی حاضر به پاسخگویی در برابر رفتارهای سیاسی این حزب نخواهد بود.

ترس از سر ضعف

2007-04-26T00:18:00.000+03:30

همیشه در جدالهای بحث انتخابات این صحبت از طرف کسانی که مخالف انتخابات آزاد و بدون سانسور در زمینۀ کسانی که نامزد میشوند، بیان میشود که شاید گروهی خواستند با منحرف کردن اذهان عمومی و بعد از آن بقدرت رسیدن ، نظام را بر اندازند و آنرا نابود کنند ، پس ما نیز باید برای جلوگیری از این عمل فیلتری برای نامزدها قرار دهیم. کسی نمیگوید که اگر پایگاه شما و حکومت شما آنقدر ضعیف است و تا این اندازه در میان مردم مقبولیت ندارید که گروهی به این راحتی بتوانند زمام امور در دست بگیرد همان به که آنان این کار را انجام دهند. متاسفانه هنگامی این سخن بیان میشود که انسان از موضع خود احساس ضعف کند و در این هنگام است که برای بقای خود سعی در جلوگیری از فعالیتهای دیگران میکند. در جامعه ای آزاد که هر گروهی بتواند سخن خود را با رسانه های آزادی که در دست دارد به گوش مردم برساند هیچگاه چنین خطراتی دامنگیر حکومت نخواهد شد.

امیدوارم که سر عقل بیایند

خلیفۀ چه کسی؟

2007-04-23T22:27:00.000+03:30

یکی از آیات قرآن که معنای آن برای من جای سوال دارد، آیه ای است که خداوند در آن میفرماید ما انسان را در زمین خلیفه قرار میدهیم . نکته اینجاست که در هیچ جای این آیه اشاره نشده که انسان در زمین خلیفۀ خداوند است. نمیدانم استدلال اکثر مفسرین چه بوده که انسان را جانشین خداوند در زمین دانسته اند. مگر نه آنکه ادعای خدا بودن و حتی تفکر آن برای یک مسلمان در حکم کفر به خداوند است.

بنده در این مورد اعتقاد دارم(هر چند که در این مقال هیچ جایی برای اظهار نظر خود نمیدانم) که قبل از انسان نیز نسلی شبیه به انسان روی زمین بوده که سابقۀ خونریزی و جنگ افروزی شدید داشته که فرشتگان نیز بر آن واقف بوده اند ، و خداوند، انسان را جانشین و خلیفۀ این موجودات در زمین قرار میدهد.

مادر

2007-04-22T07:09:00.000+03:30

سخن گفتن از بزرگی مادران کار ساده ای نیست ، که از نظر من غیر ممکن است. من هم قصد انجام این کار سنگین را ندارم. اما در تعطیلات سال نو با مادری ملاقات کردم که تمام زندگی اش را در راه فرزندان و شوهرش گذاشته بود . از سختیهای زندگی اش در روستا که چه بگویم ، از اینکه در روزهای قبل از سال نو قالیها را کنار رودخانه با آب سرد میشست و قالیهای خیس سنگین را بر دوش خود تا خانه حمل میکرد.

امروز که بچه ها بزرگ شده اند و هر کدام به خانۀ خود رفته اند و شوهرش هم که بخانۀ ابدی رفته در یک خانۀ پر از خاطره زندگی میکند با پاهایی درآلود که دیگر توان راه رفتن ندارند در خاطرات تلخ و شیرین گذشتۀ خویش قدم میزند . کلبه ای که در آن زندگی میکند دو اتاق بیش ندارد و یکی هم که بزرگتر است ، درش را بسته و وارد آن نمیشود چرا که میگوید بوی خدا بیامرز شوهرم را میدهد،

یکی از فرزندانش که بخاطر اعتیاد از همسرش طلاق گرفته بود چیزی نمانده بود که بخاطر مهریۀ همسر قبلی به زندان برود که اینبار هم مادر به فریادش میرسد و برایش وام میگیرد، جالب آنکه خودش هم وامش را پرداخت میکند. به بچه هایی که از همسر قبلی فرزندش مانده اند کمک میکند ! چکار که نمیکند ، تازه ناراضی هم هست . نمیدانم با کدامین دستگاه محاسبه گر میتوان پاداش کارهای این انسانها را در این دنیا و یا در آن دنیا محاسبه کرد ؟!!

سوالی که بر میگردد

2007-04-21T06:58:00.001+03:30

خوب یادم می آید که در میان شعارهای انتخاباتی رئیس جمهور مهرورزمان ، شعارهای نفتی فراوان بود، آوردن نفت سر سفره یا معرفی مافیای نفتی در ایران. با رای نیاوردن اولین وزیر پیشنهادی رئیس جمهور در مجلس مشخص شد که سیاستها وی حتی با شرکای انتخاباتی او نیز همسویی ندارد. آوردن نفت سر سفره بعد گذشت دو سال با بهانۀ بد بو بودن نفت روبرو شد، سخنی که سخنگوی دولت بر آن اصرار داشت و دارد.

امروز شاهد آنیم که شعار معرفی مافیای نفت نیز به سوالی تبدیل شده و به خود ملت برگشته. وزیر نفت در جمع خبرنگاران گفته که مافیای نفت را شما تحلیل کنید تا ما هم معنای آنرا بدانیم؟!!!! این سخن بر این نکته صحه میگذارد که از نظر دولت مافیای نفتی وجود ندارد. میخواهم به آقای وزیر بگویم ، شما بجای پرسیدن این سوال از خبرنگاران ، از خود و آقای رئیس جمهور بپرسید تا این مافیا را برایتان تحلیل کنند. البته میگویند دیوار هاشا بلند است! شاید آقای رئیس جمهور این گفتۀ خودشان را هاشا کنند، شاید هم بگویند که مافیای نفت خطرناکند ، بهتر است به آنها نزدیک نشویم. همانگونه که گفتند: نفت بوی بدی دارد و بهتر است سر سفره نیاید.

اصل میمون صد به ی

2007-04-19T11:41:00.000+03:30

گویند روزی در جزیره ای دیده شد که یک میمون بر خلاف دیگران نارگیل خود را بشکلی خاص در آب شسته و سپس میخورد ، پس گذشت مدتی متوجه شدند که هر روز تعداد میمونهایی که این کار را انجام میدهند در حال افزایش است، تا اینکه روزی فرا رسید که تمام میمونهای آن جزیره همین کار را میکردند.

از روی این اتفاق یک پدیدۀ اجتماعی را توضیح میدهند ، طبق این اصل میگویند این رفتار شماست که میتواند رفتار تمامجامعه را مورد تاثیر خود قرار دهد ، فرض کنید روزی شما از دست خانوادۀ خود عصبانی شده اید و بیرون در حال رانندگی هستید در همین حین ماشینی جلوی شما میپیچد و شما هم با عصبانیت با او برخورد میکنید و او را نیز عصبانی میکنید این چرخه میتواند باعث شیوع عصباینت و نگرانی در جامعه شود . طبق این اصل به شما آموخته میشود که هر حرکتی که شما در جامعه انجام میدهید، خوب یا بد ، آغازگر رفتاری مشابه در جامعه است، پس چه بهتر که همیشه آغازگر حرکاتی شاد و پرانرژی باشیم.

آلبوم ساز خاموش

2007-04-18T01:42:00.000+03:30

آلبوم جدید محمد رضا شجریان را اینجا دانلود کنید. البته عرض کنم اگر عذاب وجدان دارین میتونین برین بخرین.

1-پیش درآمد دشتی(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/01-PishDaramadDashti.wma)

2-تار و کمانچه(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/02-Taar-oKamaanche.wma)

3-ساز و آواز دشتی(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/03-Saaz-oAvaz-eDashti.wma)

4- تصنیف دشتی"مرا رها کن"(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/04-Tasnif-eDashtiMaraRahaKon.wma)

5-تار(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/05-Taar.wma)

6-آواز خسرو و شیرین(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/06-Avaz-eKhosro-oShirin.wma)

7-ساز و آواز دشتی(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/07-Saz-oAvaz-eDashti.wma)

8-تصنیف "ساز خاموش"(http://eslami00mojtaba.googlepages.com/08-Tasnif-eSaz-eKhamoush.wma

عدالت

2007-04-17T09:30:00.000+03:30

نمیدانم تا کی میتوانند دم از عدالت بزنند و خود را مدافع حقوق مردم بدانند ، اما آنگاه که زمان عمل میرسد چشم بر حقایق ببندیم و روابط را بر حقیقت ترجیه دهیم. از سوی دیگر نمیدانم مردم ایران تا کی میخواهند چشم بر این بیعدالتی ببندد و راه را برای این قوم آسان کنند.

نمیدانم چقدر از قتلهای محفلی کرمان با خبر هستید، این قتلها که توسط گروهی از جوانان وابسطه به یکی از معتمدین محل در کرمان انجام میشد، تا چند سال پیش نقل تمام محافل قضایی بود، پروندۀ مشکوکی بود ، هر روز سخن از تبرئه به گوش میرسید و روز بعد تکذیب میشد. قضیه از این قرار بود که این جوانان هر دختر و پسری را که با هم میدیدند به طرز خاصی میدزدیدند، بعد برای کشتن آنها از همان معتمد محل درخواست استخاره ای میکردند و آنان را بنظر خودشان با احکام اسلامی به قنل میرساندند. جالب آنکه در این قتلها اکثر زوجهایی که ربوده شده اند ، زن و شوهر بوده اند. خانواده های بعضی از آنها توسط نیروهای پشت پرده(!) خریده شده اند یا بنحوی رضایت دادند ، اما آنان که از شجاعت بیشتری برخوردار بودند ماجرا را پیگیری کردند . اما ارتباط این باند با یکی از آخوندهای بلند مرتبۀ مملکت (که اسمشو بهتره نیارم ) باعث شده که هنوز زنده بمونن، و جالب آنکه این روزها دوباره سخن از تبرئۀ آنان بگوش میرسد.

کجاست علی که ببیند به نام او و عدالت او چه سرها که زیر آب نمیکنند و چه جانیان که نام حزب الله بر خود نمیگذارند.

حکایت

2007-04-16T09:31:00.000+03:30

شخصی با دوستی گفت: پنجاه من گندم داشتم ، تا مرا خبر شد موشان تمام خورده بودند. او گفت: من نیز پنجاه من گندم داشتم، تا موشان را خبر شد من تمام خورده بودم.

رسالۀ دلگشای عبید زاکانی

اصل پاش

2007-04-14T19:11:00.000+03:30

سوال این است که چرا ایرانیان بسیار علاقه مند به شغلهای دولتی هستند؟

براساس نظریۀ پاش بیان میشود که شغل دولتی در ایران و کشورهایی که دولتهای بزرگی دارند داری سه فاکتور پول ، امنیت و شهرت است که آنرا از شغلهای دیگر برجسته میکند.

1- پول: از گذشته تا امروز وابستگی به دولت برای ایرانیان باعث ایجاد فرصتهای تجاری بوده به همین علت تا زمانی که ما دارای دولتی باشیم که تمام ثروتهای ملی نزد اوست همین آش و همین کاسه است. ضمن اینکه نوآوری های شهرواندان یک جامعه در گرو داشتن فضایی مستقل است که در این حالت بروز نخواهد کرد.

خصوصی سازی میتواند تنها راه گریز از این قضیه باشد ، هنگامی که انسانها در این سیستم دولتی قرار میگیرند بکلی تنبل شده و بجای آنکه بدنبال بهتر کردن اوضاع بوظیفه تفکر خلاق خود باشند بکارهایی همچون تملق و چاپلوسی و توجیه وضع موجود عادت میکنند.

2- امنیت: کسی که در دولتی بزرگ کار میکند دارای حریم امنیتی است ، او میتواند کارهای معقول و غیرمعقول خود را با توجه به وابستگی که به دولت دارد توجیه کند ، افراد در دولت بدنبال پیدا کردن رابطه در دیگران سازمانها هستند تا دامنۀ امنیت خود را افزایش دهند. در واقع داشتن یک رابط دولتی برای پیشبرد کارها در ایران لازم است. درست که هر کدام از ما روی کاغذ دارای حقوق مساوی هستیم ، اما برنده کسی است که در دستگاه مربوط دارای رابطه است. همین عنصر باعث بوجود آمدن فساد مالی در دولت میشود

دولتها در کشورهایی که بهترین سیستمهای دولتی را دارند دارای دو وظیفه هستند، حفظ امنیت و نظارت بر اجرای قانون. به همین علت مردم برای گرفتن حق خود باید به سازمانهای خصوصی مراجعه کنند و این سازمانها باید در این راه از قانون پیروی کنند که در غیر اینصورت با دولت روبرو هستند.

3- شهرت: به این علت که در ایران دولت تامین کننده حقوق مردم است هر چیز که اعتبار خود را از دولت بگیرد دارای اعتبار است که شغل یکی از آنهاست ، از این موارد میتوان به دانشگاه دولتی، حمل و نقل دولتی و .... اشاره کرد.

به طور کلی تحقیقات رونشناسانه در ایران نشان داده که تقریبا اکثر ایرانیان دچار کمبود شخصیت هستند به همین علت نیاز زیادی به نمایش خود و جلب نظر دیگران دارند که فضای دولتی میتواند بهترین نقطه برای انجام چنین فعالیتهایی باشد. متاسفانه محل اشکال قضیه آنجاست که این شهرت کاملا کاذب بوده و همراه با عنصر وفاداری به دولت است.

حکومت قداره کشان

2007-04-13T19:09:00.000+03:30

امروز که با دوستان به دربند رفته بودیم. خوب که یه جا ساکن شدیم و بساط رو پهن کردیم، سه نفر چوب بدست اومدن و داد سخن برآوردن که اینجا که نشستین ملک شخصیه و باید برین بیرون. جالبکه برای این حرفشون هیچ مدرکی هم داشتن، ولی خوب همین که یکی از جوانانی که اونجا بود بهشون یکم گیر داد چنان با چوب به کمر این بنده خدا کوبیدن که ما هم حساب کار خودمون رو کردیم و فلنگ و بستیم.

مملکتی که توی اون چماق به دستا حرفشون برو داره و تا تو هم مثل همونا چماق بدست نگیری کارت پیش نمیره رو چیکارش میشه کرد؟

جوابش رو من نمیدونم. با خودتون

باز هم تناقض

2007-04-12T14:54:00.000+03:30

این روزها آمریکا و انگلیس در حالی داد سخن برآورده اند که نظامیان متجاوز انگلیسی در ایران مورد شکنجه قرار گرفته اند که نشانه ها موید همین حرکات توسط خود ایشان است.آثار شکنجه بر روی بدن دیپلمات ایرانی ای که چند روز پیش از دست نظامیان آمریکایی در عراق رها شد نشان دهندۀ این سیایت متناقض ابرقدرتهاست. جهانیان تا کی میتوانند در برابر این حرکات ساکت بنشینند؟!

نماز وحدت

2007-04-11T13:33:00.000+03:30

روز دوشنبه در دانشگاه نماز وحدت برگزار شد. این نماز که هنوز نمیدانم به نشانه وحدت میان چه کسانی بود در حالی در فضای باز دانشگاه و مقابل سردر انجام شد که مسجد خالی بود نمازگزاران به خارج از مسجد راهنمایی شده بودند. نتیجه ای که میتوان از این قضیه گرفت این بود که دیگر نمازهایی که در مسجد اقامه میشود برای وحدت نیست.
اما حال که سخن از وحدت رفت بد نیست که به نکته ای هم اشاره کنم . در خطبه های نماز جمعۀ این هفته رئیس شورای نگهبان از روزنامه های بسته شده سخن رانده بود. نمیدانم در مملکتی که در یک سال چندین روزنامه را تعطیل میکنند که هر کدام هوادارانی دارند چگونه میتوان وحدت حاصل کرد. اگر کسی سخن از وحدت میراند باید خود و دست نشانده های خود اسطورۀ عمل به این سخنان باشند.
قضاوت با خودتان

سهم ما از انرژی هسته ای ، اتوبوس رایگان !!!!!!!!!!!!

2007-04-10T18:12:00.000+03:30

خیلی برایم جالب بود، آنگاه که شنیدم به مناسبت روز انرژی هسته ای بلیط اتوبوس و مترو رایگان شده، واقعا هم سهم این ملت زجر کشیده از این همه داد و بیداد چیزی بیشتر از این نخواهد بود . حتما دولتمردان توقع دارند که مردم با خود بگویند ببین هنوز که نه انرژی به بار است ، نه به دار ، اتوبوس رایگاه شد، تصور کنید آنگاه که به مرحلۀ بهره برداری برسد دیگر چه گلها چه گلی میشود؟!!!
تا کی میخواهیم اینگونه مردم را بدنبال خود بکشانیم؟! امروز اتوبوس را رایگان کردید فردا چه میکنید؟!

سازمانهای غیردولتی

2007-04-09T20:10:00.001+03:30

چند روز پیش که با جمعی جلسه ای داشتیم. من مقاله ای را در مورد ساختار انجمنهای غیردولتی آماده کرده بودم که در جلسه آنرا ارائه کردم. خالی از لطف ندیدم که ماحصل مطالعاتم را در اختیار شما نیز قرار دهم . امیدوارم برای کسانی که همچون من در حال تشکیل چنین انجمنهایی هستند مفید واقع شود.

سازمانهای غیر دولتی
با توجه به گسترش روز افزون سازمانهای غیردولتی در دنیا در این مقاله سعی شده که به تاریخچۀ پیدایش ، ضررت ، اهداف و دیگر موارد مربوط به سازمانهای غیردولتی پرداخته شود.
NGO (Non Governmental Organization)
این سازمانها گاهی با PO ( People Organization) نهادهای مردمی هم معنا میشوند.
از دیدگاه سازمان ملل هر گروه غیر انتفاعی داوطلبانه از شهروندان جهانی را یک NGO مینامند.
از ویژگیهای خاص این سازمانها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
1. متشکل از افرادی با انگیزۀ بالا برای فعالیتهای گروهی.
2. اکثرا داوطلبانه
3. اکثرا غیرانتفاعی (به دنبال سود نیستند)
4. وجود اهداف ویژه

نقش سازمانهای غیردولتی .
اصلیترین وظیفۀ این سازمانها ایجاد پیوند بین مردم و دولت است که در ادامه به بسط این موضوع میپردازیم.
در جوامع امروزی بهترین راه برای پیشرفت بیشتر، جذب اکثریت استعدادهای مردم است. مشارکت در دنیای امروز به عنوان یک ضرورت تلقی میشود. سرمایه های ملی را میتوان به سه قسمت تقسیم کرد: 1. منابع انسانی 2. منابع فیزیکی 3.منابع طبیعی . در کشورهای توسعه یافته تکیه اصلی بر روی منابع انسانی است. ضامن گسترش مشارکت در جامعه نیز قوت گرفتن عناصر ، آزادی، آگاهی و حرکت آگاهانه است. از فوائد شکل گیری مشارکتهای مردمی در جامعه نیز میتوان به از بین رفتن اختلافات قبیله ای ، ظهور استعدادها ، استفادۀ عادلانه از امکانات و ایجاد واسطه برای برقراری ارتباط با مردم (NGOها) اشاره کرد.
دیگر نقشهای NGO :
1. ایجاد ارتباط منسجم بین مردم و دولت
2. این سازمانها میتوانند بهترین مرجع برای دفاع از حقوق مردم باشند
3. دفاع از انسانها در زمینۀ حقوق بشر
4. حضور در عرصه های بین اللملی
5. جذب کمکهای مردمی و بین المللی
6. بالا بردن سطح توانمندی در شناخت و ارتباط درست با مسائل
7. تقویت فرهنگ خوداشتغالی و خودباوری
8. تاکید بر مردم سالاری
9. تاثیر گذاری در حکومتها(آمریکای لاتین)
10. جذب کمکهای اقتصادی برای کشور و کمک زیستی
11. تاثیر گذاری در عقد پیمان نامه های بین المللی
• پیماننامۀ شکنجه و مجازات تحقیرآمیز
• پیماننامۀ حقوق کودک
12. تشکیل کنگره های مشترک نمایندگان سازمانهای غیردولتی با سازمان ملل
• جلسۀ سران زمین
• کنفرانس زن در پکن

نقش سازمانها غیر دولتی در عرصه های ملی
1. تحقیقات: انجام تحقیقات مربوط به اهداف سازمان، انتشار نتایج مربوط به این تحقیقات و ابلاغ راه حلها
2. آموزش: بالابردن سطح آگاهی عمومی.
3. بسیج عمومی: حضور در فعالیتهای همگانی ، امداد رسانیها و مشارکتها
4. همگاری با ارگانهای دولتی

زمینه های موفقیت در سازمانها ی غیردولتی.
عناصر موفقیت یک سازمان را میتوان در سه مورد زیر خلاصه کرد:
1. تامین ورودیهای نظاممند: در سازمانها با جذب منابع مالی میتوان کاگاههای آموزشی چه برای اعضا و چه برای عموم برگزار کرد.
2. بالابردن بضاعت علمی و موضوعی: در سازمانها باید سعی در این باشد که طرحها و ایدههای جدید خلق شوند . به همین دلیل یکی از عناصر موفقیت ، توانمند سازی اعضا در طرح ایده، دورنسازی و اجرای این طرحها میباشد. به همین علت سازمانها نیازمند برنامه های مستمر آموزشی به میظور بالابردن سطح علمی اعضا میباشد.
3. بالابردن توان ارتباطات.
• با مردم (مخاطبین)
• دولت
• سازمانهای غیر دولتی داخلی
• سازمانهای غیردولتی خارجی
• سازمان ملل

پیشنهادهای درون سازمانی
1. بالابردن همکاریهای داد و ستدی ، شبکه ای با گروههای مشابه داخلی و بین المللی.
2. کمکهای مردمی، فروش نشریه، جزوه و..
3. انتشار نشریه ای برای آگاهی عموم از فعالیتهای سازمان
4. برگزاری کارگاههای آموزشی در زمینههای مختلف برای عموم مردم
5. ایجاد پایگاههای اطلاعرسانی اینترنتی
6. به کارگیری خلاقیت جوانان در بالابردن سطح آگاهی عمومی

عوامل بازدارنده ایجاد NGO:
1. نبودن تعریفی مناسب و مشترک از NGO. راه حل این مشکل آگاهی و اطلاع رسانی بنحوی که دولتمردان NGO را بازوی دولت بدانند.
2. نبود خودباوری مردم نسبت به سازمانها
3. نبود دسترسی به اطلاعات کافی برای مراحل کار

موانع موجود در سازمانهای غیردولتی
1. ضعف مدیرتی
2. کمبود اطلاعت درون سازمانی و برون سازمانی
3. دور شدن از اهداف اصلی
4. از دست دادن انگیزه بعلت عدم دسترسی به منابع مالی و غیر مالی
5. بکار نگرفتن خلاقیت و نوآوری در ادارۀ سیستم.

NGOها در ایران
در جامعۀ امروزی ایران دیدگاه جوانان بسیار متفاوتتر گردیده و بدنبال پاسخگو برای سوالات خود از دولت و حکومت میباشند، این احساس نیاز روزافزون موجب تشکیل گروههایی هدفمند شده که زمینه ساز ایجاد NGO میباشد.
وجود NGO درجوامع باعث ارتباط حکومت با مردم شده و از سرریز شدن خواسته های مردم و انقباض و انبساطهای سریع اجتماعی که گاهی باعث فروپاشی حکومت میشوند جلوگیری میکند پس یک دولت هوشمند و آینده نگر باید بدنبال تقویت چنین گروههایی باشد تا تضعیف و جهت گیری در مقابل آنها و باید NGO ها را کمک خود در ارتباط با مردم عام ببیند.

مشکلات و کاستیها و مسائل درونی سازمانها ی غیردولتی ایران.
1. منابع محدود مالی و مدیریتی
2. ارتباط ناکافی با قشرهای مخاطب
3. به کارگیری مدیریت ظاهرا دموکراتیک اما بر اساس مراتب که باعث انفعال اعضای ساده میشود
4. نداشتن برنامه ریزی ها بلند مدت
5. نبود دسترسی به اطلاعات
6. نداشتن مرکز تجمع ثابت
7. نبود ارتباط فعال بین سازمانهای غیر دولتی
8. مشکل جذب نیروهای فعال و جوان

مشکلات و کاستیهای بیرونی NGO ها در ایران
1. نبود درک کافی از نقش NGO
2. شفاف نبودن قوانین مربوط به سازمانهای غیردولتی
3. وجود مراکز ناهماهنگ دولت در برنامه های توسعه
4. نقش غالب در برنامه های توسعه
5. کمبود اطلاعات دولت و مردم دربارۀ NGO
6. نداشتن کانونهای حمایت از NGOها

خطرهایی که فراروی تشکلهای NGO جوانان است:
1. نگاه به این فعالیتها بعنوان شغلی درآمدزا
2. عدم آشنایی با فرهنگ کارگروهی که باعث بوجود آمدن مشکلات تند درون گروهی میشود
3. عدم وجود اهداف و وظایف مشخص و جایگزین شدن آنها با کلی گویی
4. تلاش برای جلب کمکهای دولتی که کاملا مغایر با اهداف NGO میباشد.
5. برخورد متفاوت دولت با این تشکلها به عنوان مثال در بانکها.

مقامات بلندپایۀ کشوری یا متجاوزین نظامی

2007-04-08T13:56:00.001+03:30

آنگاه که خبر آزادسازی نظامیان انگلیسی را شنیدم ، پی بردم که فرصت 48 ساعته تونی بلر به ایران و ورود بالگردهای انگلیسی به حریم هوایی ایران تا چه میزان تاثیرگذار بوده و حاکمان را از وخیمتر شدن اوضاع ترسانده.

اما هنگامی که ملاقات احمدی نژاد را با این نظامیان دیدم احساس کردم که او در حال بدرقۀ یک مقام بلند پایۀ بین المللی است ، مخصوصا زمانیکه با تمام آنها خوش و بش میکرد. آیا این همان رئیس جمهوری است که دم از اقتدار میزد؟ اگر هم قرار بر بدرقه ای بود ، آیا این وظیفۀ رئیس جمهور (بلندترین مقام دولتی کشور) است که این کار را انجام دهد؟

جوابش با خودتان.

روز از نو ، روزی از نو

2007-04-07T13:55:00.000+03:30

ایام تعطیلات و عید نوروز تمام شد. برای خیلی تند و سریع نگذشت ولی کم بود. وقتی فکر میکنم که دوباره باید برم کلاس. دوباره صبحها خوابیدن و کلاس جاهد نرفتن ، دوباره کلاس جابر و خمیازه کشیدن، دوباره آز فیزیک 2 و سر و کله زدن با مریم نوروزی، دوباره تمرینای مدار منطقی و شب آخر، از همه بدتر دوباره غذای سلف(وااااااااااااای). دوباره او ماهیا که خدا نصیب گرگ بیابون نکنه.

ولی یه چیزی که هست همۀ اینا لذتای خودش رو داره، اصلا زندگی با دوستان توی خوابگاه هر گوشش یه خاطرۀ بیاد موندنیه. میتونم بگم هم خوشالم که دوباره شروع شد هم ناراحتم که چرا اینقدر زود شروع شد.

هرچی که هست امیدوارم امسال هم مثل سالهای قبل خوش بگذره، که میگذره. مگه میشه با بودن آقا های و آقا رضا و حاج محمد به ما بد بگذره.

بحلول و ابوحنیفه

2007-04-03T13:54:00.000+03:30

مادر بزرگم همیشه یک داستان زیبا برایم تعریف میکند. با اینکه تکراری است اما زیبایی بیان او همیشه باعث میشود که من آنرا تا آخر گوش کنم ، داستان از این قرار است:
گویند روزی ابوحنیفه در کلاس درس بود ، به شاگردان میگفت مگر میشود خدا باشد و نتوان او را دید؟ هر چیز که وجود داشته باشد حتما دیدنی است و دگر اینکه میگویند شیطان در آخرت در جهنم است و عذاب میشود نیز خرفی نابجاست ، مگر شیطان جن نیست و جنس جن نیز از آتش نیست ، آتش هم که از آتش تاثیری نمیپذیرد، پس این حرفها بی خود است. بخلول که سوار بر اسب دیوانگی – همانطور که شما بهتر از من میدانید ، بهلول در لباس دیوانگان بود و زمان گردش در شهر مثل بچه ها یک چوب زیر پای خود میگذاشت که نشانۀ اسبش بود و این و طرف و آن طرف میدوید- خود از کنار مجلس درس ابوحنیفه میگذشت ، سخنان ابوحنیفه را شنید ، این بود که گلوخی برداشت و محکم بر سر ابوحنیفه زد و سوار بر اسب خود پا به فرار گذاشت ، مریدان که این صحنه را دیدند ، فورا او را تعقیب کردند و گرفتند و با ابوحنیفه نزد قاضی شهر رفتند . هنگامیکه قاضی از چند و چون ماجرا جویا شد ، ابوحنیفه داد برآورد که این مرد بیخود و بی جهت کلوخی بر سر من زده. بهلول گفت :کجاست؟ جایش را نشانم ده . ابوحنیفه: گفت درد میکند. بهلول گفت: خوب، همان درد را بمن نشان ده ، مگر خودت نبودی که میگفتی که هر آنچیز که وجود دارد حتما دیده میشود ؟!!! در ضمن مگر جنس آدمی از خاک نیست ؟ ابوحنیفه تایید کرد. بهلول گفت: من هم که کلوخی بر سر تو زدم ، مگر خودت نبودی که میگفتی جنس از همجنس تاثیر نمیپذیرد؟!!!
ابوحنیفه که به علم و آگاهی بهلول پی برده بود و دیگر سخنی برای گفتن نداشت ، بلند شد و پشت سر بهلول شروع به دویدن کرد. هنگامی که به او رسید گفت: در این دنیا مرا نصیحتی کن. بهلول گفت: آیا تو آداب سخن گفتن خود را میدانی؟ ابوحنیفه گفت: آری، من به منبر میروم و با حمد و ثنای الهی سخن خود را آغاز میکنم سپس با نگاهی بجمع و بررسی اخلاق آنان سخنی باب میل آنها خواهم گفت. بهلول گفت: نه، تو سخن گفتن خود را هم بلد نیستی و براه خود ادامه داد. ابوحنیفه دوباره خود را به او رساند و تقاضای نصیحتی کرد. بهلول گفت: تو غذا خوردن خود را بلدی ؟ گفت: آری، ابتدا وضود میگیرم، رو به قبله مینشینم، با نام خدا شروع میکنم، لقمه های کوچم برمیدارم، قبل از سیر شدن برمیخیزم و با شکر خدا به پایان میرسانم. بهلول باز گفت: نه، تو را بر غذا خوردن خود نیز آگاهی نیست. ابوحنیفه خود را به او رساند و این عمل تکرار شد. بهلول از خوابیدن ابوحنیفه پرسید و ابوحنیفه گفت: با وضو به رختخواب میرم و رو بقبله میخوابم، چند سورۀ قرآن و آیت الکرسی میخوانم و به خواب میروم. بهلول دوباره همان جواب قبلی را داد و رفت . اینبار ابوحنیفه به او رسید و گفت: من هیچ نمیدانم ، تو بمن بیاموز. بهلول گفت: احسنت، این شد . حال این سه نصیحت را از من داشته باش. هنگام سخن گفتن سخن حق بگو ،هر گونه که میگویی، بگو بالای منبر بگو، پایین منبر بگو، بدون مقدمه بگو . هنگام خوردن لقمۀ حلال بخور ، خوابیده بخور ، بدون وضو بخور ، پشت به قبله بخور. هنگام خوابیدن کینۀ کسی را دل نداشته باش هر گونه که میخواهی بخواب، دمر بخواب، پشت به قبله بخواب و .....
احساس میکنم که این داستان دامنگیر امروز ما نیز شده است، پرداختن به فرعیات و ظواهر ما را از حقیقت مطلب دور کرده است.

استقلال ، آزادی ، جمهوری ، اسلامی

2007-04-02T13:54:00.000+03:30

استقلال آری، آزادی آری ، جمهوری آری ، اسلامی ، کدام اسلام؟!! ستقلال را بخوبی میتوانم معنی کنم، همینطور آزادی و جمهوری را. فکر کنم مردم 28 سال پیش هم این واژه ها را همانگونه که من امروز تعریف میکنم ، تعریف میکردند. اما نمیدانم در آن زمان از اسلام چه معنایی داشته اند، آیا معنایش این بود که هر چه دلمان خواست به مردم به نام دین بگوییم؟ آیا معنایش این بود که عده ای از نخبگان این مملکت را با یک اتوبوس به ته دره بفرستیم و بگوییم سانحه بود؟ آیا معنایش این بود که در یک سال 20 روزنامه را تعطیل کنیم؟ آیا معنایش این بود که در یک انتخابات بیش از 50 درصد کاندیداها را رد صلاحیت کنیم ، کسانی که بعضی از آنها برای این مملکت جوان داده اند ؟ آیا معنایش این بود که به مردم بگوییم که جوانان ما در خانه انرژی اتمی تولید میکنند؟ اگر اسلامی که در 12 فروردین در آن حرکت نمایشی به آن رای دادند این بود ، من برای پدرانمان متاسفم که چنین کاری کردند. جالب آنکه با این اسلامی که ساخته اند تمامی آن سه واژه را هم تغییر داده اند .آری، انقلاب ما انقلاب بزرگی بود ، اما کجایند آن انقلابیون. مگر نه اینکه آنگاه که انقلابی پیروز میشود ، انقلابیون اصلی بر مسند کار مینشینند، پس مهندس بازرگان کجاست، کجاست شهید بهشتی، کجاست رجایی،…. . راست میگویند که 10 سال ابتدایی هر انقلاب قبرستان انقلابیون است.
خدا عاقبت این حکومت را بخیر کند.

طول عمر انسان

2007-04-01T13:53:00.000+03:30

سنکا – فیلسوف رومی – معتقد بود زندگی انسان به اندازه کاقی طولانی است. انسان چنانچه به طور موثر و مفید از وقتش استفاده کند ، طول عمرش آنقدر خواهد بود که بتواند به موفقیتهای برجسته ای دست پیدا کند. اما اگر عمر انسان در بطالت و بیمصرفی سپری شود و هیچ هدفی در زندگی نداشته باشد پس از گذشت چند صباحی متوجه خواهد شد که دیگر فرصتی برای تغییر مسیر باقی نمانده.سنکا معتقد بود که عمر انسان کوتاه نیست ، بلکه با اتلاف آن ، عمر خود را کوتاه میکنیم.

برگرفته از کتاب سنگفرش هر خیابان از طلاست . اثر"کیم وو چونگ" ، رئیس کارخانۀ دوو

اشک پدر

2007-03-29T13:51:00.001+03:30

به نام حضرت دوست

بهار امسال سفر سه روزه ای به سمت مناطق جنگی ایران داشتیم. میلی برای رفتن به این سفر نداشتم ، اما بخاطر تمایل پدر و مادرم لاجرم پذیرفتم. چیزهای جدیدی ندیدم و مناطق جنگی نیز در من حس خاصی ایجاد نمیکرد. اما در این سفر صحنه ای را دیدم که تا بحال ندیده بودم. اشک و گریۀ پدرم ! آری تا به امروز که 20 سال از خداوند عمر گرفته ام هنوز اشک و گریستن پدرم را ندیده بودم . اما روزی که به منطقۀ هویزه رفته بودیم ناگهان چشمم به پدرم افتاد که روی خاکریزی نشسته و اشک میریزد ، حتی صدای گریۀ او را میشنیدم ، درست نمیدانستم برای چه گریه میکند ، آیا یاد خاطرات جنگ افتاده؟ که اگر این چنین باشد نمیتوانم او را درک کنم . آیا بیاد برادر شهید خود افتاده؟ و هزاران آیای دیگر ... نمیدانستم در آن لحظه باید چه کنم ؟ آیا باید به او دلداری دهم یا بگذارم در خلوت خودش باشد؟! را دوم را انتخاب کردم و تنها به گریه کردن او نگاه کردم. و قتی که بهتر به اطراف خودم نگریستم دیدم که مانند پدر من در این مکان بسیارند ، البته مانند من هم کم نبود. این چه فاصله ای است که میان نسل اول و دوم افتاده و چگونه میتوان این فاصله را کم کرد؟! یا از این فاصلۀ ایجاد شده بهترین استفاده را کرد؟ اصلا نمیدانم درست کردن چنین مکانهایی که این تضادها را برجسته کنند لازم است یا نه؟

در این سفر نکات جالبی برای من بود ، مثلا در هنگام رسیدن به اهواز و آبادان هنگامی که نگاهم به چاههای نفت اهواز و پالایشگاه آبادان افتاد بیاد بزرگترین مرد عرصۀ سیاست ایران ، دکتر مصدق ، می افتادم ، مضاف بر اینکه در این سفر داشتم کتابی را میخواندم که شرح دفاعیات این آزاد مرد را در دادگاه نوشته بود .

نکتۀ جالب دیگر !! در آبادان یک تابلو تبلیغاتی نظر من را به خودش جلب کرد . روی آن نوشته بود که آغاز بکار پروژه گاز رسانی به آبادان ، تیر 1384 !!! واقعا آیا این حق مطلب است ؟ شهری که اولین پالایشگاه نفت ایران در آن قرار دارد به عنوان آخرین سرزمینهای ایرانی باید از این نعمت برخوردار شود؟!!!

صحنه های بیاد ماندنی این سفر هم اشک پدر، نخلهای سوخته، دیوارهای سوراخ سوراخ آبادان و خرمشهر و رود اروند بودند.

یک نکتۀ جالب دیگر هم که از نظر جا ماند ، نمرۀ انظباط دکتر چمران(نمیدانم در چه سالی از تحصیل) شده بود 14 . البته تژدیدی وی از درس انشاء در همان سال هم جالب بود . قابل توجه آنکه بعضی از کارنامه های ایشان در موزۀ واقع در محل شهادتشان حاضر است.

سالی که گذشت...

2007-03-29T13:51:00.000+03:30

سال 85 که گذشت، اما در این که چگونه گذشت و برای ما چه در بر داشت حرف و حدیث فراوان است. بعضیها ! این سال را بسیار موفقیت آمیز میدانند اما من آرزو میکنم که دیگر چنین سالی نداشته باشیم، در این سال یکبار نشد که در سخنان سران کشورهای دیگر سخنی نکو دربارۀ ایران بشنویم که این هم از برکات سیاستهای خارجۀ دولت مهروز جمهوری اسلامی است، ایرانی که تا سه سال پیش یکه تاز عرصۀ صلح و گفتگوی تمدنها بود چه شد که به یکباره تبدیل به تهدیدی برای امنیت جهانی شد، آیا این است معنی مهروزی !!!!
در سال گذشته ایران کنفرانسهای بین المللی فراوانی برگزار کرد که از دیدگاه خیلیها موفقیت آمیز بود، یک نمومۀ آن کنفرانس هولوکاست است . من واقعا هنوز نمیدانم که این واقعۀ تاریخی چرا تا این حد برای دولتمردان ما مهم شده است؟!!! نمیدانم از رد و تایید این واقعه چه چیز عاید ایران و یا اسلام میشود؟!! در سالهای پیش میگویند هیتلر نامی تعداد زیادی یهودی را در کوره سوزانده است ، اگر ما این واقعه را تایید کنیم که به نفع یهودیان کاری انجام داده ایم که نفعی برای ما ندارد و اگر هم که آنرا رد کنیم کمک به روشنتر کردن چهرۀ یک دیکتاتور کرده ایم که حتی در روابط ما با کشور آلمان هم هیچ تاثیری نخواهد داشت!! حال چه میشود که ما پرچمدار حرکتی میشویم که تنها اثر آن اتحاد جهانی برای تصویب قطعنامه ای علیه ایران است.
از دیگر دستاوردهای ما در این سال دستیابی یک دختر شانزده ساله به انرژی هسته ای در خانه است!!! من فکر میکنم این موفقیت از کشف دارو برای بیماران ایدزی هم بزرگتر است!!!!!! آخر تا چه حد میتوان با شعور مردم یک مملکت بازی کرد؟! میترسم فردا پسر بچه ای پیدا شود که در خانه کارخانۀ هواپیما سازی تاسیس کند.
خلاصه موفقیتهای پارسال امسال هم در پیش گرفته شده، علیرغم آمار وحشتناک از آثار زیانبار عدم تغییر ساعت رسمی کشور هنوز هم بر کار خود اصرار میورزند. البته به این مورد خلاصه نمیشود ، یکی از موفقیتها همانطورکه در بالا اشاره کرم صدور قطعنامه علیه ایران بود که در ادامۀ این موفقیت تا چند هفتۀ دیگر یک قطعنامۀ دیگر علیه ایران صادر خواهد شد. البته طبق گفتۀ رئیس جمهورمان این قطعنامه ها هیچ تاثیری در روابط و اقتصاد کشور ما ندارد؟!!
فکر کنم دلایل بالا برای موفق شمردن سال 85 کافی باشد . امیدوارم سال 86 هم سال موفقیت آمیزی باشد

نوروز و روستا

2007-03-23T13:50:00.000+03:30

به یمن زندگی پدر بزرگم در روستا هر سال این توفیق نصیب من میشود که در جمع پاک و صمیمی روستاییان قرار گیرم. روز اول سال همیشه در محضر این انسانهای پاک و بی ریا هستم. لحظه لحظۀ زندگی با آنها برایم دلچسب است مخصوصا ایام عید. شب عید همۀ فرزندان (البته پسران) به خانۀ پدر خود می آیند ، همه با لباسهای نو سر سفره مینشینند، تحویل سال که میشوند همه به دست بوس پدر بزرگ میروند و بعد روبوسیها و تبریک گفتنها شروع میشود. خوب که این مرحله به پایان میرسد انتظار مخصوص ما بچه هاست ، پدر بزرگ هم خیلی نمیزاره منتظر بمونیم و عیدی ها رو یکی یکی میده. از همون ساعات اولیه روز دید و بازدیدها شروع میشه، معمولا اول بچه ها هستند که به خانۀ پدر مادرها میروند، لباسهای نو ، جملۀ عید شما مبارک، پذیرایی و عیدی پایۀ ثابت همۀ دید و بازدیدهاست. با اینکه همۀ این کارها قابل پیش بینی است اما همه در انتظار آن هستند و شرطی به انجام آن. فاصلۀ بین خانه ها را میتوان پیاده رفت . جالبتر آنکه ، عصر به دیدن کسانی میروی که همان صبح به خانۀ شما آمده اند. وقتی خانواده ای به دیدن خانوادۀ دیگر میرود همه خانواده با پسران و دختران با هم میروند . اتاقهای کوچک ویژگی اصلی خانه های روستایی است همه دورتا دور اتاق مینشینند ، لاجرم دوزانو نشسته اند ، همه فشرده به هم چسبیده اند. در ابتدا از همه طرف صدا می آید هر کس با دیگری در سمت دیگر مجلس احوالپرسی میکند، احوالپرسیها به صورتی هم هستند که میتوان جوابها را پیشبینی کرد، ولی همه مشتاقانه این کار را انجام میدهند. بعد از سکوت نسبی بزرگ مجلس سخنی میگوید و در همین لحظه پذیرایی شروع میشود. آنقدر شیرینیها ، چای ، آجیل ، میوه را سریع می آورند که فرصتی برای صحبت کردن نیست و پذیرایی که تمام شد، خوش و بشهای معمولی آغاز میشود. در همین لحظات است که دیگر پاهای همه سر میشوند، پاها فریاد بلند شویم سر میدهند و کم کم این فریادهای خاموش بر زبان جاری میشوند، میرود تا سال بعد که به خانۀ آنان برویم. اولین بعدازظهر پنجشنبه سال هم مخصوص تبریک سال نو به رفتگان است.

قطعا مراسمات زیادی دیگری هم در این میان بود که به قلم ضعیف من نیامد اما همین چند رسم در کنار صداقت روستاییان برای لذت بردن از لحظات زندگی در کنار آنان است.

چگونه به این راحتی فراموشش کردیم؟

2007-03-22T13:49:00.000+03:30

یکی از کارهایی که جمهوری اسلامی در راه آن تلاش کرده اند و موفق هم شده اند ، پاک کردن یاد بزرگترین رهبر ملی ایران و از بزرگترین رهبران ملی در عرصۀ بین اللملی است که دنیا همانند وی کمتر دیده است. واقعا چگونه ملتی که به این راحتی یاد وی و کار بزرگ وی را فراموش میکند در حالیکه بزرگتری رهبران ملی مصدق را آموزگار خود میدانند. مصدق مردی بود که در برابر انگلیسی که خورشید مستعمراتش همه جا را روشن کرده بود ایستاد و پیروز شد. تنها مجمع بین اللملی که از ایران در این روزها به نحوی دفاع میکند کنفرانس عدم تعهد است که بنیانگذار این تفکر (عدم تعهد) در دنیا مصدق بود ، حال چرا ما باید با این بی مهری از کنار این شخصیت ملی بگذریم.
چهرۀ آزادی خواه و مردمی مصدق بر هیچکس پوشیده نیست و هیچ گاه از آرمان خود صرفنظر نکرد چه بهتر که نمونه ای از آن را در خاطرات خود ایشان جستجو کنیم:
"روزی در دربار صاحبقرانیه محمدعلی شاه به من گفت: چون میدانم شما با آقای سید عبدالله بهبهانی ، ارتباط دارید، آیا ممکن است، میانۀ او را با من گرم کنید؟ گفتم: شاه چه حاجتی به ایشان دارند؟ گفت: مگر نمیبینید، یک عده زیادی دور ایشان جمع شده اند و ایشان در سیاست موثرند؟ گفتم: ایشان دکانی باز کرده اند و متاعی میفروشند که آن مشروطیت است و مشتریان زیادی طالب خرید این متاع اند. شما هم اگر اگر آن دکان را باز کنید، من تردیدی ندارم که دکان ایشان تخته میشود و مشتریان ایشان هم ، همه در مقابل دکان اعلیحضرت جمع میشوند. گفت: حالا فهمیدم که سر شما هم بوی قرمه سبزی میدهد."
روش مصدق در ارتباط با استعمارگران بسیار جالب بود . او زمانی دست انگلیس را از نفت ایران کوتاه کرد که نمایندگان انگلیس در تمام سطوح حکومت ایران حضور داشتند، او هیچگاه پشت تریبون نرفت و برعلیه انگلیس شعار نداد و هیچگاه نخواست که به یک باره دست انگلیس را از ایران کوتاه کند، اما با سیاست خردمندانۀ خود آنچنان با پنبه سر آنها برید که خودشان نیز نفهمیدند چه شد و بهترین الگو برای دولتمردان امروز ماست که راهی را جز جنگ گفتمانی پیدا نکرده اند.
در آخر این سخن از دکتر شریعتی در رابطه با دکتر مصدق بشنوید. دکتر شریعتی : رهبرم علی و پیشوایم مصدق است، آزاد مردی که هفتاد سال برای آزادی نالید.
روحش شاد یادش گرامی

اصفهان در خفقان

2007-03-21T13:47:00.000+03:30

روزهای آخر سال 85 به اتفاق چند تن از دوستان دبیرستان به اصفهان سفر کردیم. خیلی برایم تازگی نداشت نداشت چون همۀ این جاها را قبلا دیده بودم، اما تنها نکتۀ جالب سفر، گشت و گذار نیم ساعته در دانشگاه بزرگ اصفهان بود. از همان ابتدا دوربینهای داخل دانشگاه نظر ما را به خودشان جلب میکردند ، دوربینهایی که در تمام محوطۀ دانشگاه کار گذاشته شده بودند ، وقتیکه این دوربینها را دیدم احساس کردم که به یک زندان بزرگ وارد شده ام. بزرگی دانشگاه مثال زدنی بود، با اتوبوس از سردر به بخش مهندسی رفتیم. در آنجا یکی از دوستان قدیمی را دیدم و بعد از احوالپرسی پای درد دل او نشستم. خیلی برایم جالب بود آنگاه که از کمالات!! ریاست دانشگاهشان برایمان صحبت میکرد. میگفت چند روز پیش رئیس دانشگاه گفته که دانشجو باید مانند گربه باشد. یا مثلا گفته بود که خوابگاه دختران باید عزاخانۀ امام حسین باشد و .... . این سخنان را که میگفت داشتم به دانشگاه خودمان امیدوار میشدم . خیلی برایم جالب بود که میگفت ما هنوز در دانشگاه یک تریبون آزاد هم نداشته ایم. تعلیقیهای فراوان دانشگاه ، اخراجیها و ... همه نمایانگر فضای خفقان در این دانشگاه بزرگ بود و چیزی که مسلم است خاصیت مبارزه است ، اگر این دانشجویان در برابر اولین حرکات روسا ساکت نمینشستند هیچگاه کار به اینجا نمیرسید. . اما این جو تنها شامل دانشگاه اصفهان نمیشد ، بعدازظهر همان روز که کنار پل مشهور زنده رود رفته بودیم چیز بسیار عجیبی دیدم ، در یک سمت سی و سه پل دو عدد بلند گو گذاشته بودند و یکنفر که ما خودش را هم ندیدیم داشت مردم را به حجاب دعوت میکرد !!! حتی بعضیها میگفتند که ماه قبل کنار همین بلندگوها یک مینیبوس هم میگذاشتند و خانمهایی که حجابشان را رعایت نکرده بودند را بعد از بازخواست توسط مامورین زن با این مینیبوسها به ادارۀ آگاهی میبردند.

چهارشنبه سوری

2007-03-12T13:46:00.000+03:30

چهارشنبه سوری magnify
خوب به خاطر می آورم، در اولین کتابی که در مورد چهارشنبه سوری ایرانیان باستان میخواندم، نوشته بود جشنی است برای تقسیم شادیها و شاد کردن دلها. اما آیاابه واقع امروزه نیز چنین است، درست است که دیگران میخواهند ما ایرانیان را انسانهایی وحشی به جهان معرفی کنند، اما آیا این کار ما عقلانی است که خودمان با دست خودمان در این قضیه به آنان کمک کنیم. اگر کسی از بیرون به این جشن باستانی ما ایرانیان بنگرد با خود چه فکر میکند؟! آیا حرکاتی که امروز از ایرانیان در این شبانه روز دیده میشود، چیزی جز وحشی گری است؟!!! آیا نباید اندکی به آنان حق داد که در مورد ما اینگونه قضاوت کنند. شاید آنان مغرضانه به این کارها نگاه کنند ، اما آیاا ما نیز حق داریم از این نامها ی زیبا به این شکل نابخردانه استفاده کنیم؟

فرهاد

2007-03-12T13:45:00.000+03:30

همچو فرهاد بود کوهکنی پيشه ی ما
کوه ما سينه ی ما، ناخن ما تيشه ی ما

بَهرِ يک جرعه ی می ، منّت ساقی نکشيم
اشک ما باده ی ما ، ديده ی ما شيشه ی ما

300

2007-03-11T13:44:00.000+03:30

300
این روزها در اکثر وبلاگها سخن از فیلم جدید هالیوود به نام 300 است که تا چند روز دیگر اکران خواهد شد. از مضامین این وب نوشتها بر می آید که در این فیلم سعی شده جنگ ایران و یونان باستان به تصویر کشیده شود، اما نکتۀ قابل تامل آنجاست که ایرانیان را انسانهایی وحشی و خونریز و یونانیان را مردمانی متمدن و با فرهنگ معرفی میکند. جالب آنکه در این فیلم خشایار شاه پادشاهی آفریقایی است. نکتۀ جالب واکنش دولت به این قضیه است ، در سایتی خبری خواندم که دانشجویان ایرانی در مالزی با اکران این فیلم مخالفت کرده اند اما هیچ اعتراضی از طرف مقامات ایرانی به اکران این فیلم هنوز که صورت نگرفته
برای مخالفت با این فیلم در این آدرس امضاء جمع آوری میکنند (با تشکر از آقا سینا):
http://www.petitiononline.com/BTM3/petition.html