اسلحه

تلویزیون را روشن میکنم. از همان اول هم شک داشتم که به تلویزیون نگاه کنم یا نه. شبکه 2 ( فکر میکنم شبکه فرهنگ) اخبار ورزشی. آقای احمدی نژاد و هیات دولت ایران در کشور بولیوی با هیات دولت بولیوی فوتسال بازی کردند و احمدی نژاد پاس گل  داد. تصویر تماشاگرانی را نشان میدهد با لباسهای یک دست. ( احتمالا همین آشخورهای خودمان هستند) به طرز فاجعه آمیزی از این گل شادمانند. یعنی یک گلدان هم اگر این صحنه را میدید متوجه میشد که شادی مصنوعی است. ----- شبکه 3 ( شبکه جوان یا ورزش ) برنامۀ شوک یا چنین چیزی آدم ربایان جوان را نشان میدهد که با اسلحه جوانی از نیروی انتظامی را کشتند. تصویری از یک کودک که توسط آدم ربایان گرفته شده بود و کودک را کتک میزدند. صدای گریه کردن پسربچه و التماس…. حالم دارد بهم میخورد. تلویزیون خاموش. مقصر کیست؟ از همان اول هم نمیخواستم تلویزیون نگاه کنم. حالم از هرچیز که ربطی به اسلحه دارد بهم میخورد. از جنگ، از تفنگ، از سرباز، از فرمانده ، از ارتش، از سرباز، از فشنگ، درست است که هر چیزی روزی میمیرد، ولی حالم از کشتن بهم میخورد.